Het geroezemoes in het café zakt langzaam weg. Het schilderij wat voor mij aan de muur hangt neemt mijn concentratie volledig tot zich. Het is een schilderij van een landschap bij nacht. De maan staat helder aan de hemel, de sterren begeleiden hem in zijn schijnsel. In de verte, aan de horizon, een stadje, gelegen in een dal.

Ik lig in het park, zoals ik elke dag doe. Het park is vandaag opmerkelijk helder. De bomen lijken mooier dan voorgaande dagen. De mensen lachen meer, en de wind waait zwoeler. Het kan ook aan mij liggen maar het lijkt alsof het gevoel zich onder de mensen in het park voortbeweegt. Ik ga liggen aan één van de vijvers. Ik steun op mijn ellebogen en kijk relaxed om mij heen. Een vlinder komt voorbij vliegen. Hij fladdert om mijn hoofd en strijkt neer op mijn opgeheven knie.

“Oké meneer Obrian, het is tijd voor uw gesprek met de dokter.” Elke dinsdag hetzelfde verhaal. Iedere broeder heeft een aantal oudere mensen onder zich. Ik, Francis, heb dus zo ook meneer Obrian.

Is het de dood uit je dromen,
of de dood van morgen?
Is het tijd voor afscheid,
of blijf je hangen in de droom?

“Hé mama, wanneer zijn we ongeveer bij oma?” vraagt de kleine jongen aan zijn mama. “Als de grote wijzer recht naar beneden staat dan zijn we bij oma. Kijk, daar is de bus al.” Ze stappen in, stempelen af, en nemen plaats in de bus. “Oma is niet ziek hé mama?” vraagt de kleine jongen bezorgd.

Van de vraag?
Van de liefde?
Van de muziek?
Van de pijn?
Van de dood?

Waar ga je naartoe?
Waar keer je naar terug?
Want vijf dagen later zie ik mijzelf niet eens meer, en loop ik over straat zonder herkend te worden.

Ik kan je dit verhaal vertellen, maar zien zul je mij nooit.
Ik had geen keus. Er rest mij alleen dit verhaal éénmaal ten gehore te brengen…..

Black nights,
Dark days,
With the vision of a blind person.
There isn’t any shade.
I try to fly,
In the world behind my eyes,
But I always tend to cry,
When I find out,
The world isn’t mine.