Dit zijn alle columns die Sander (alpeko) voor FOK! geschreven heeft. Klik op de link rechtsonder de intro om de column te lezen.
Wat begon als gratis therapie is helaas geworden tot een tijdkostende verplichting. Waar ik toen ik begon met schrijven het vooral als hobby deed, is het nu meer geworden als werk.
Als Koos Spee droomt, dan droomt hij ongetwijfeld van een eigen zender. Een televisiekanaal waarop non-stop Wegmisbruikers op wordt uitgezonden. Uiteraard gepresenteerd door de huidige presentator van het SBS/Veronica programma: André van der Toorn.
Het klinkt allemaal vanzelfsprekend om regisseur van je eigen leven te zijn. Dat is het echter niet. Ook in liberaal Nederland niet. Of moet ik zeggen: juist in Nederland niet. Waar een christelijk overwicht in de coalitie meer en meer de regie van jouw leven van je overneemt.
Weer een nieuwe aflevering in de serie "Het Binnenhofklasje".
Wie neemt de handenarbeidles over van juf Maxima die in een identiteitscrisis verkeert? Waar komt toch de geur van sigaren vandaan? En wat doen die vlekken op Marks overhemd?
OzcanAkyol.nl stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
In het begin gaf ik het zakje met de plaatjes gewoon aan het eerste kind dat ik zag. Dat leverde me wat boze blikken en "fuck you's" op van zijn vriendjes en vriendinnetjes maar die nam ik gewoon op de koop toe. Een tijd ging het goed. Tot de groep voor het gebouw van de supermarkt in aantal steeg. Wat bleek, het weggeven van de plaatjes heeft hetzelfde effect als wanneer je een loensende en hongerige zwerfkat tijdens een barbecue wat botjes van de kipvleugeltjes toewerpt. Hij waarschuwt zijn vriendjes over de vrijgevigheid en vervolgens komen ook zijn kameraden dalven op locatie.
Thom Yorke had gelijk toen hij zong: "The more I try to erase you, the more that you appear." Des te meer ik je potloodstrepen probeerde te uit te wissen, des te vaker liep ik je tegen het lijf.
Die middag in het fietsenhok had Mark al zijn moed verzameld. Daar kwam Rita aanlopen, met ferme stappen.
"Ha Rita," stamelde Mark. "Je weet dat ik altijd een hekel heb aan dat gedraai van Wouter. Daarom wil ik er nu ook niet verder omheen draaien. IK BEN VERLIEFD OP JE," schreeuwde Mark uit. Even bleef het stil.
Mark doorbrak de stilte: "Ja nou verliefd. Ik bedoel meer dat ik je leuk vind. Euh leuk? Zei ik leuk? Meer zo van dat ik je wel mag."
Op televisie zag ik Wouter Bos, onze duurbetaalde vice-minister-president en minister van Financiën, in een probleemwijk op zoek naar problemen. Op zoek naar een bruikbaar politiek statement om de honderd dagen durende zoektocht naar kabinetsplannen tot een succes te maken. Hij baalde ervan dat er haast niemand thuis was. Ja Wouter, het volk is wel gewoon aan het werk in tegenstelling tot ons kabinet.
Op zoek naar Ware Liefde. Het begin van de route is vertrouwd. De gebaande wegen. Tom Tom die me op het juiste spoor houdt. Alleen de verkeerslichten zitten tegen. Ongeduldig wacht ik voor rood. "Na driehonderd meter sla rechtsaf," zegt mijn navigerende reisgenoot dwingend en kortaf.
Vorige week kwam ik in aanraking met een andere Sander Peek. De statistiekenpagina van mijn website liet zien dat er was gelinkt naar mijn website vanaf een pagina van iemand die ik niet ken. "Fans," dacht ik ten onrechte. Tot mijn grote verbazing bleek een naamgenoot te doen alsof mijn website zijn website was. Ongegeneerd gaf hij een dame een link naar mijn gedichtenpagina op het verzoek tot meer gedichten van zijn hand.
Onze ontmoetingen waren als de trailer van een film; kort maar krachtig. Een trailer vol actie en voelbare spanning, zonder ook maar iets van het plot weg te geven. Juist naar dat plot was ik zo benieuwd.
Na een bezoekje aan de christenhonden nam Marianne vervolgens een kijkje bij haar klasgenootjes van de Partij van de Aaibaarheid. Zowel Albayrak en Aboutaleb hadden een hond meegenomen. Geert kwam met een kritische blik naast Marianne staan en terwijl Marianne de hondjes aaide vroeg hij: "Hebben deze honden een dubbel hondenpaspoort?"
De twee PvdA'ers knikten hevig ja en begonnen ieder te zwaaien met beide paspoorten.
"Voor ieder paar poten één paspoort", riepen ze in koor.
Liefde is niet downloaden of van CD te rippen / je bedoelt het lief maar ik mis je nu en hier / Liefde valt niet in te pakken en te unzippen / Ik wil je in levende lijve niet op scherm of glossy fotopapier
De wijzers van de wandklok // in uw woonkamer staan stil // "Mijn tijd zal spoedig komen // op een moment dat God dat wil" // Vrijdagmiddag, zwijgend aan de eettafel // met onze beide ogen vochtig en rood // Doodden we dapper de tijd // totdat de tergend trage tijd u doodt
Juf Verbeet had op deze tweede kerstdag een prachtig kerstdiner gepland. Ze had haar klasje groepjes laten maken en aan ieder groepje een gerecht gegeven.
"Groep Wilders, jullie mogen een salade maken", zei de juf in de richting van groepshoofd Geert.
"Salade? Dat is een bijgerecht! Ik heb 600.000 stemmen gehad en vervolgens mag ik salade gaan maken?!", reageerde Geert furieus in de richting van de kersverse juf.
Het was bijna Kerst. Geen leugens meer want in de Kerstman geloofde Irene al nooit.
"Een slee kan niet vliegen", was steevast haar keiharde oordeel.
Een maand eerder stond ze 's morgens echter wel aan je bed om vol opwinding te vertellen dat ze 's nachts paardenvoeten op het toch behoorlijk schuine dak had gehoord.
De vorige drie weken werd de gymles verzorgd door gastdocent Maurice de Hond. Drie weken lang zeteldans doen was voor de meeste leerlingen echter wel iets teveel van het goede. Sinds deze week werd de gymles verzorgd door meester Rein Jan Hoekstra. Meester Hoekstra had als opdracht meegekregen om die spieren van de leerlingen lekker soepel te maken.
"Dan buigen ze wat makkelijker naar links en naar rechts", had hij van Baas Bea te horen gekregen.
"Ik ben gevraagd voor Spuiten & Slikken. U weet wel dat programma van Sophie Hilbrand Nawijn. Maar zegt u nu zelf, daar ben ik toch te oud voor", zegt de inmiddels 112-jarige lijsttrekker tevens lijstduwer van Neerlands trouwste verkiezingsdeelnemer. "Ik ben al blij als ik 's morgens gezond wakker wordt. Voordat je het weet word je postuum gekozen."
Na ruim vier jaar trouwe dienst heeft meester Frans besloten om zijn krijtjes voorgoed op te bergen. Meester Frans gaat met pensioen en neemt met pijn in het hart afscheid van zijn 150 kindertjes wier namen en gezichten hij kon dromen. Bezorgd over het lot van zijn leerlingen ging hij zelf naarstig opzoek naar dé geschikte opvolger (m/v).
Ik zag dat ik - geboren en getogen in Nederland - de trotse eigenaar was van een profiel op de Franse datingsite van Meetic, de eigenaar van het Nederlandse Lexa. Boer zoekt vrouw en Sander cherches une femme française. Ik stond in Frankrijk al weer even geregistreerd als zoekende ziel. Bijzonder sympathique van de Fransen maar eerlijk gezegd zat ik toch niet zo te wachten op verzoekjes à la: voulez-vous coucher avec moi ce soir.
Voor de laatste keer hadden we aan één woord genoeg. Want het besef drong tot ons door dat dát wat al jaren één was, is geworden als een tweepersoonsbed met voor ieder een eigen matras. Jij was Oost en ik was West, een Wiedergutmachung ten spijt. Het eind van onze Anschluss was een vaststaand feit.
Sowieso snap ik de behoefte aan die ziekenhuisprogramma's niet echt. Waarom scoort dát wel? Waarom wil men wél kijken naar een open-hart-operatie en is het TROS programma de TV kapper dat jaren geleden werd uitgezonden zo jammerlijk mislukt. Is het knippen van haren dan zoveel saaier dan het knippen van amandelen?
Ik ben net terug van vakantie en bekijk de vakantiefoto's al op mijn laptop. De laptop was ook mee op vakantie dus eigenlijk had ik de vakantiefoto's al tijdens de vakantie gezien. Ik had ze voor het thuisfront al online staan voordat ik door de douane was. De vooruitgang door techniek is dodelijk voor romantiek.
Wat doet men met een mondige partij waarvan een groot deel van de leden er ridicule seksuele voorkeuren op nahoudt? Juist, men probeert die het zwijgen op te leggen. We willen blijkbaar niet horen wie er werkelijk de domste van de klas is. Wie zwijgt of in dit geval wie het zwijgen wordt opgelegd, kan niet uitgelachen worden. Wie zwijgt kan zichzelf niet publiekelijk voor gek zetten. Wie zwijgt of wie moet zwijgen zal nooit dat beschamende gevoel krijgen waar mijn klasgenootje zo bang voor was.
Zoals in alle verhalen over zeereizen belandde ook mijn schip in een storm. Een storm die ik al van ver had zien naderen. Echter mijn verzoek om de koers te wijzigen teneinde de storm te ontlopen werd resoluut van de hand gewezen. Discussie gesloten! En dus zette ik noodgedwongen koers in de richting van mijn eigen ondergang. De geur van onweer in de lucht. Golven van onraad. Mijn gebeden overstemd door het huilen van de wind. Ik stond alleen.
Woensdag 28 juni was er voor het eerst sinds dagen geen WK voetbal op tv. Toch zat ik uit gewoonte met een warme en voedzame maaltijd voor de buis. En voordat ik doorhad dat er toch echt geen voetbal meer ging komen zat ik al vast aan de scherpe analyses van dierenanalyticus Martin Gaus. Geen voetbal dus, maar natte neuzen en kwispelende staarten.
Het brilletje scheef, de kleertjes vol scheuren en tranen op het vermoeide gezicht. "Wat is er gebeurd Jan Peter?", vroeg Bea verbaasd toen ze de poort opende en een hoopje verdriet aantrof. "Hoor jij nu niet op school te zitten? Je hebt toch niet weer stoer proberen te doen achterop de fiets van Donner?", vroeg Bea bezorgd terwijl Jan Peter met zijn tranen het watermanagement van haar couturekleding testte.
"Wat is jouw favoriete speler?", vroeg Gerrit Zalm aan Mark Rutte vlak voordat het volkslied klonk. "Robben natuurlijk", antwoordde Rutte zelfverzekerd. "Wat?!?", zei Jozias die leek te ontploffen. "Robben?! Robben?", hoe durf je dat te zeggen Mark. Robben is links!" Mark riep snel: "Van Persie?". Jozias liep nog roder aan: "Die is ook links maar hij speelt aan de rechterkant. Van Persie is dus een soort Rutte."
Zodra de temperatuur begint op te lopen zijn ze er weer. En hoe streng de grenscontrole voor je woning ook is, ze komen binnen. Zonder dat je ook maar iets merkt, hoppen ze vrolijk tegelijkertijd met de visite door de voordeur naar binnen. Soms lijkt het wel alsof ze in het bezit van je huissleutels zijn. Hoe ze het ook doen, binnen zullen ze komen. Met of zonder valse naam. Via voordeuren, achterdeuren of vergeten ramen. Ondankbare, bloedzuigende gelukszoekers zijn het.
Het is herfst in mijn hoofd. De storm die woedt tussen mijn oren, heeft mij van mijn dierbare herinneringen beroofd. Zoveel moois raakt verloren. Oud worden eist zijn tol. Rimpels in het gezicht als de bast van een oude eik. Een oude eik die voorheen nog bladeren had. Herinneringen vallen als blaadjes totdat alle takken leeg zijn.
wimmul stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
"Nou dat was het dan...doei,en misschien zie ik je wel weer eens" waren de laatste woorden die de directeur uitsprak en hem daar mee van zijn voorgezet onderwijs "afschopte"....
Barrrb stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Liegen moet. Anders kom je nergens. Écht nergens. Zelfs niet in een deprimerend callcenter om bouwenquêtes af te nemen voor 'de prima verdienste' van zes euro per uur.
Van een afstand kon ik de vlammen niet meer zien. Was het uit? En waar was jij? Ik zag enkel rook. De bijl liet ik vallen en rende naar de plek waar ons vuur al die tijd brandde. De rook, die mijn ogen deed tranen, werd langzaam door de wind afgevoerd. Maar jij, jij was er niet meer. Vertrokken met de vlammen. Wat ging er fout? Zwarte snippers van as en verkoolde stukjes hout. Verbrandde foto's van weleer. Ons vuur dat ooit zo vurig brandde, brandt nu niet meer.
Na de tekenles - het zuur - was het tijd voor het zoet in de vorm van het speelkwartier. Clubjes vrienden dromden samen. De D66'ers kozen voor een potje verstoppertje. Niet voor een nieuw potje overigens. Het vorige potje is nog altijd niet afgemaakt. Boris en Thom zijn namelijk nog altijd niet gevonden. En de arme Lousewies, die is belast met die zware taak, is ook nog altijd naarstig opzoek naar de o zo goed verstopte identiteit van de partij zelf.
Voor het eerst deze avond was het stil. Zo stil dat zelfs de duizenden toeren van de motor deze niet kon overstemmen. Alleen op weg naar huis, met onze avond in mijn hart. Buiten brandde slechts straatverlichting, in mijn auto was alles zwart. En stil, vooral stil.
Verenigde Staten, Israël, Rusland, Frankrijk, Groot-Brittannië, China, Pakistan en India. Stuk voor stuk allemaal landen die beschikken over Oppenheimers Deadly Toy. Niet om er gebruik van te maken, dat spreekt voor zich. Nee alleen maar om te pronken met het resultaat van de wetenschappelijke vooruitgang . Als een Hummer op de oprijlaan waarvan de motor nooit gestart zal worden en waarvan de banden vrij van modder blijven.
Mijn liefde voor muziek begint enigszins zorgwekkende vormen aan te nemen. Hoewel de omvang van mijn collectie nog te overzien is, groeit deze gestaag. Met een voor een kwart gevulde muur van bijna vier meter heb ik in ieder geval genoeg uitbreidingsmogelijkheden. En aangezien ik goede en hardwerkende artiesten graag beloon met de aanschaf van het origineel in plaats van een gedownload en gebrand exemplaar, is het een dure passie. Zo klim ik regelmatig in de Luisterpaal op 3voor12.vpro.nl. Opzoek naar uitbreiding van mijn collectie die, beken ik met lichte schaamte, gesorteerd is op alfabetische volgorde. En dat zorgt bij iedere nieuwe aanwinst voor een hoop geschuif.
Enigszins beteuterd keek de meute ouders toe hoe hun kroost opgetogen de bus in stapte. Dit jaar geen dagje Efteling, Safaripark Beekse Bergen, Dolfinarium Harderwijk of een dag ravotten op Kamp Zeist. De bestemming van het schoolreisje van dit jaar is Uruzgan. Kofi Annan had voor deze verre bestemming korting kunnen regelen. Maar ondanks deze meevaller was het schoolreisbugdet volgens penningmeester Gerrit net niet toereikend genoeg voor een reis van twee weken naar dit spannende Afghaanse themapark. Gelukkig kon Rita's Reisbureau nog korting geven op de transportkosten. Dus al zwaaiend lieten de kinderen hun dierbare ouders en een huilende Boris achter.
Vrijwel dagelijks herinnert een ongebruikte, nog in de verpakking zittende afzuigkap mij aan mijn meest recente miskoop. Het nietsvermoedende apparaat bleek na aanschaf niet geschikt voor mijn keuken. Dus in plaats van het afzuigen van de geurende dampen van mijn dagelijkse avondmaal, vangt het arme apparaat stof. En moet het nu iedere dag met lede ogen aanzien hoe deze klus probleemloos door zijn vervanger wordt geklaard.
De leerlingen van het Binnenhofklasje vierden de jaarswisseling dit jaar gezamenlijk. Het leek meester Frans een goed idee om zijn verdeelde klasje voor één avond in het centrum van het politieke spectrum te verenigen. Een gelegenheidscoalitie zonder dat ook maar iemand water bij de mousserende wijn hoefde te doen.
Vroeger als kind was ik nooit blij wanneer mijn ouders me meesleepten naar de IKEA. Het Småland bestond toen nog niet. Dus als gedumpt kind moest je je zien te vermaken in de bak met Zweedse balletjes. En nog voordat mijn ouders goed en wel neer konden ploffen in een bank of op een bed, klonk mijn naam al door de intercom. Of ik opgehaald kon worden uit de ballenbak.
"Een terrorist, er staat een terrorist op het schoolplein!" Zijn klasgenootjes stopten met het stampen van nieuwe woorden als regenboogcoalitie en sorrydemocratie. Meester Frans tuurde van achter het raam het schoolplein over. "Waar dan Geert, ik zie niets bijzonders", sprak hij kalm. "Kijk dan, daar die man met die baard en die rode djellaba", paniekte Geert. De meester barstte in lachen uit. "Dat rode gewaad heet een tabberd, beste jongen", zei de meester. "De beste man buiten is geen terrorist, dat is de goed heiligman".
Vrijwel iedereen krijgt meteen bij de geboorte, het startschot van de levensloop, een tweetal hazen met zich mee. Nadat je een kleine afstand af hebt gelegd, weet je deze twee hazen al gauw pappa en mamma te noemen. Die twee hazen reiken je drinkflessen aan. Ze zorgen er voor dat je de man met de hamer niet tegenkomt, door je te voorzien van de broodnodige voedingsstoffen. En ze houden je droog en warm. Let wel, ze doen dit alles op de momenten waarop jij dat wilt, want jij bent de topatleet en zij zijn slechts de hazen.
De dood als marketingstrategie, mevrouw Hazes weet daar alles van. In plaats van het verdriet stilletjes thuis te verwerken, moeten er iedere scène tranen vloeien voor de camera's. De tranen zijn ongetwijfeld niet minder oprecht maar waarom moet haar rouwverwerking uitgezonden worden? Vorig jaar stond de kist met het ontzielde lichaam van haar man nog op de middenstip van de ArenA. Samen met haar twee kinderen keek ze toe hoe artiesten nummers van haar man vertolkten. Niet alleen omringd door familie en vrienden maar temidden van duizenden fans waarvan zij de namen niet kende.
Met de tsunami in Zuidoost-Azië had Moeder Natuur al laten zien dat zij de enige echte wereldleider is en met Katrina is dat nog maar een keer duidelijk gemaakt. Wat wij in honderden jaren hebben opgebouwd, kan zij in een seconde als een glas in scherven doen barsten en verspreiden over tientallen kilometers. Geen dijk is bestand tegen een murenhoge vloedgolf. Geen stad kan het winnen van een bewegende aardkorst. Niets of niemand weerstaat de hongerige mond van een orkaan. Geen mens en geen techniek kan de krachten die in het binnenste van onze Aarde zitten en de krachten die ons vanuit de lucht teisteren, temmen.
Na weken van reces is het dan eindelijk zover: de scholen zijn weer begonnen! In het klaslokaal van het Binnenhofklasje wordt de stilte van het reces weer verdrongen door besluiteloze bureaucratische babbels en denderende debatten. Dit schooljaar staat het klasje, tot groot verdriet van de meeste leerlingen, niet meer onder leiding van de invaljuf Ingrid. De hamer is weer in de vertrouwde handen van meester Frans Weisglas gekomen, die bij deze het nieuwe schooljaar voor geopend heeft verklaard.
Geen Koninklijke Zwaan noch Martinair of EasyJet. Ver verwijderd van drukke incheckbalies en gates vol toeristen, maakte ik me klaar voor onze vliegreis door de wolken. Koffers vol ellende achterlatend, de douanier zou die ellende toch nooit doorgelaten hebben. Zonder me te realiseren dat de stappen die ik zette voorlopig één van de laatste waren op vaste grond, verplaatste ik me naar de lege incheckbalie.
Het spel der liefde doet niet veel onder voor de spelletjes die in de winkels liggen, afgezien dan van het feit dat het spel der liefde niet te koop is. Over dat laatste zijn de meningen wellicht verdeeld, maar de Amsterdamse Wallen is voor Cupido toch echt een no-go area.
Zullen ze bestaan? Geheime trainingskampen waar kersverse vredesextremisten worden klaargestoomd voor hun vredige strijd tegen alle haat. Ronselaars die op schemerige avonden jongeren weten te overtuigen van hun vredesideologie en zo in het diepste geheim een groeiend leger van vredesextremisten weten op te bouwen. Om vervolgens op de meest verrassende momenten toe te slaan.
Maandag loeide het luchtalarm nog als gevolg van de maandelijkse testprocedure, maar vandaag is het menens. Al sinds vanmorgen klinkt het luchtalarm vrijwel onafgebroken door de straten van het voorheen zo rustige Sesamstraat en omstreken. Het is oorlog! Breaking News op CNN en natuurlijk op de NPS. De regeringstroepen, onder leiding van Medy van der Laan, rukken met groot materieel op in de richting van het hart van deze probleemwijk. Embedded journalist Kermit de Kikker neemt u mee naar de frontlinie.
Net zoals iedere doordeweekse morgen wachtte juf Ingrid in een nog lege Kamer op het moment dat de Kamerleden binnen kwamen druppelen. Sinds de dag dat ze de hamer van meester Weisglas over had genomen was ze vrijwel iedere schooldag het zonnetje in de Kamer. Op een paar momenten daargelaten want juf Ingrid is net als ieder ander ook een mens van vlees en bloed, en vooral van dat eerste maakte ze in de Foxy geen geheim. Deze morgen echter maakte er zich een vreemd gevoel van haar meester. Het besef dat ze volgende week weer terug naar het Friese Harkema moet omdat haar Binnenhofklasje met reces gaat, stemde haar somber. Beweegloos staarde ze voor zich uit, in afwachting van haar laatste dag in Den Haag.
Het leven is een ballentent. Met ballentent bedoel ik in dit geval geen teleurstellende kroeg maar een attractie waarvan er op iedere kermis nog wel één te vinden is. De pacifistische tegenhanger van de schiettent. Je houdt de kansen letterlijk in eigen hand. Drie ballen voor een euro. Hoe meer blikjes er omvallen, hoe groter de prijs. Waarom het leven een ballentent is? Ik zal het uitleggen.
In de reeks van het Binnenhofklasje (Deel 1 en Deel 2) volgt hier een speciale examencolumn.
Op de gang van de Tweede Kamer hing een geur van opgesnoven kennis. Druppelsgewijs kwamen de leerlingen met gespannen gezichten de gang op gelopen. Het begrotingstekort had plaatsgemaakt voor een tekort aan slaap. De Tweede Kamerleden hadden zich namelijk meerdere dagen opgesloten in hun achterkamertjes. Niet met politieke redenen dit keer maar om zich in alle rust voor te kunnen bereiden op hun Binnenhofexamens.
"Kijk me eens aan als ik wat aan je vraag", sprak ze verwijtend in de richting van Gerritje Zalm. Gerrit moest vandaag van de juf eerder op school verschijnen. Grijnzend keek hij in de richting van zijn juf, alsof hij zijn eigen Kopspijkers-persiflage imiteerde. Hij leek weinig onder de indruk van haar boze blik. "Waarom heb je gelogen tegen al je klasgenootjes, Gerrit?", vroeg ze met teleurstelling in haar stem. Gerrit wist precies waar de juf op doelde en probeerde zich te redden met: "Ik heb niet gelogen juffrouw, echt niet! Ik heb alleen maar iets verzwegen omdat er anders onrust in de klas zou ontstaan. Ik loog in het belang van de klas." De juf leek genoegen te nemen met zijn verklaring en zei: "Had dat dan eerder gezegd!". Gevolgd door een aai over zijn bol. "Nu je toch vroeg bent kun je me wel helpen met het versieren van de klas voor onze jarige".
"Juf Ingrid, ik moet heel nodig naar de wc!" schreeuwde kleine Geert vanuit achter in de klas. "Sinds wanneer steken we geen vinger meer op als we wat willen vragen?", snauwde juf Ingrid streng maar beleefd in de richting van Geert. "Sorry juf", verontschuldigde Geert zich. "Goed zo Geert, ga maar", sprak de juf na Geerts knieval. Geert stapte vanachter zijn tafeltje vandaan en werd gevolgd door twee mannen in pak. Geert mocht geen ogenblik alleen gelaten worden, hij werd namelijk nog al gepest. Jantje had ondertussen - zoals wel vaker - gebruik gemaakt van het feit dat juf Ingrid even niet op de rest van de Kamer kon letten. Driftig vouwde Jan van rode velletjes papier vliegtuigjes om ze vanaf links in de richting van Jan-Petertje te gooien. "Juffouw", klaagde het braafste jongentje uit de klas, "Jantje Marijnissen gooit met vliegtuigjes naar mij." De juf probeerde haar stem iets te verheffen en sprak: "Jij moet niet klikken Jan-Peter en Jan stopt daar onmiddellijk mee!" Jan borg de rest van zijn rode velletjes op in het socialistisch handboek en Jan-Peter verschool zich voor de juf achter zijn George W. Bush agenda.
Onlangs trok ik het mogelijke verbod op Lonsdale-kleding in twijfel: De goeden mochten niet onder de kwaden lijden, oordeelde ik. En aan de reacties te zien was menigeen het daarmee eens. Waarom een appel met een rotte plek weggooien zonder een poging te wagen om netjes om de rotte plek heen te eten. Mijn mening over Lonsdale-kleding is nog altijd onveranderd, maar deze mening wijkt toch wel enigszins af van mijn opvatting over een andere vrucht die rottingsverschijnselen vertoont: voetbalsupporters.
Naar aanleiding van de brand in een islamitische basisschool in Uden onderzoekt de lokale politiek aldaar of er een verbod kan komen op kleding van het merk Lonsdale. De media hebben van dit merk een extreem-rechts metafoor gemaakt. Grote kans dat Van Dale het woord Lonsdale-jongeren opneemt in de herziening van het Woordenboek der Nederlandse Taal. Als je in één zin de woorden 'alle', 'allochtonen' en iets negatiefs gebruikt, dan ben je racistisch en heb je vooroordelen. Als je het woord 'allochtonen' vervangt door 'Lonsdale-jongeren' en je noemt deze woorden in één adem dan is er sprake van een serieuze politieke proefballon.
De tijd dat arbeiders alleen plichten kenden en geen rechten ligt al ver achter ons. Een maximum aan werktijden, een minimumloon, een redelijk machtige vakbondsbeweging, pensioenregelingen en goede arbeidsomstandigheden; een Westerse werknemer is allang geen slaaf meer van de bourgeoisie. De kerk als werkgever loopt echter - zoals wel vaker - nog wat achter op deze ontwikkelingen. Tot zijn 84e bekleedde Johannes Paulus II de functie van paus onder vaak tochtige omstandigheden.
Ver voor de tijd van Flippo's en Pokémon, toen ik Sesamstraat nog los kon zien van politiek, was het sparen van stickers bijzonder hip. Bij de dichtstbijzijnde supermarkt kocht ik van mijn beetje zakgeld een pakje met stickers in de hoop nu eindelijk eens dat gapende gat uit mijn stickeralbum op te kunnen vullen. De twintigers onder de lezers kennen ze vast wel, van die Panini-albums. Vele guldens verder had je een elftal vol met Danny Blinds terwijl Dennis Bergkamp in ieder pakje dat je kocht onvindbaar bleek. Of nog erger: had je eindelijk John de Wolf in je pakje zitten, bleek dat je het iets te onzorgvuldig had opengescheurd waardoor John gehavend tevoorschijn kwam. Het album vol krijgen lukte vrijwel nooit. Als het voetbalseizoen zijn einde naderde en de plaatjes niet meer verkrijgbaar waren, had je nog altijd geen enkele Eredivisieclub compleet. Dan kon je niet anders dan een megaorder plaatsen bij Panini. Hoewel f 0,20 voor Romario blijft een koopje.
Gehuld in een net jasje, getooid met gleufhoofd en met de microfoon in de aanslag verplaatste ik me met grote sprongen naar het andere eind van Sesamstraat. De heugelijke mededeling dat de Sesamstraat politiek landelijk zou gaan, werd nu kracht bijgezet met een persconferentie. Het was voor het eerst dat politiekjournalistiek Nederland ons Sesamsteegje wist te vinden. Immers, afgezien van de dagelijkse zendtijd, laat men het reilen en zijlen in mijn regio meestal links liggen. Waar voorgaande persconferenties alleen door mij als vertegenwoordiger van Sesamstraat Nieuws werden bijgewoond, daar werd de persconferentie ter ere van de geboorte van de nieuwe politieke partij "Eerste Straat Rechts" onder andere bezocht door Frits Wester en Ferry Mingelen. Wat een feestelijke avond had moeten worden, ontaarde echter in ordinair politiek schouwspel.
©1999-2012 FOK! INTERNET SITES | algemene voorwaarden
