Bij het gedoe over het Waffen SS-gedicht werd al gesteld dat “er geen plaats geboden moet worden aan een nazaat van een oorlogsslachtoffer”, hoeveel verzetshelden er verder ook in de familie zaten. De reacties zijn fel, en vanuit de verdediging meestal Ad Hitlerum of Ad Holocaustum. “Als je ze zo graag wil herdenken noem je godverdomme je kind toch gewoon Adolf!” las ik onder andere.

De Drie Dwaze Dagen staan ons vanaf vandaag in elk geval weer te wachten (vier, indien je de herdenking van Pim door een paar onwetende willekeurig passerende Japanse toeristen en een ex-buurvrouw met teckeltjes meerekent). Rijdt er geen Karst tegen een Naald, dan is er wel een Damschreeuwer; wordt er een keer niet gevoetbald met kransen, dan trekt men de discussie over 'elk jaar vijf mei of niet' wel weer van stapel. Dit jaar lijkt in lijn te gaan lopen met de verwachtingen: opnieuw is er rondom onze drie feest- en herdenkingsdagen allerlei stof opgewaaid.

Al snel blijkt dat het bombarderen vanaf kilometers hoogte nogal weinig effect heeft; het gaat er allemaal extreem willekeurig aan toe en zelden wordt een target daadwerkelijk vernietigd. Je kijkt door het raam naar de gereedstaande bommenwerpers en ziet naast de stapel gewone bommen, een heleboel onbenutte brandbommen liggen. Plots schiet je iets te binnen en je zegt het zonder denken tegen je overste: “Heel Japan is van hout.” Eén en één is twee.  

“Waar ik niet bij kan, leg me dat nou eens uit”, begon de Duitser van middelbare leeftijd, “is dat Nederland in de afgelopen jaren zo’n totale ommekeer heeft gemaakt ten opzichte van haar tolerante beleid van weleer. Van hulp bij levensbeëindiging en abortus tot drugsbeleid zagen wij jullie als een bijzonder vrij en tolerant land. Maar nu is het Le Pen in Frankrijk, Haider in Oostenrijk en Wilders bij jullie.” 

Ik zag Thatcher in documentaires afgeschilderd worden als een dictatoriale koningin van het grootkapitaal, een harteloos kreng dat de hongerende werklozen met bizar autoritair geweld, en haar eigen impopulariteit met een Falklandoorlog bekampte, die ze vervolgens daarna tot op het bot zou misbruiken voor politiek gewin in de verkiezingen van '83. Ze zou de vakbonden hebben afgeschaft, het bedrijfsleven veel te veel ruimte, en de burger letterlijk veel te veel klop gegeven hebben. De industrie vernietigd ten faveure van callcenterbaantjes. Maar wat, om met de woorden van Henk Westbroek te spreken, is waar?

We hebben Dalí gezien, het Aquarium, de Big Ben, London Eye, de Tower en de Bridge ernaast, ons hotel in de straat naast waar Notting Hill was opgenomen. Ik herinner het leegkopen van de souvenirwinkel bij Tower Bridge, alsmede het daar aan de Theems-boulevard aan een voorbijganger vragen "What's the time, please?"

In het vliegtuig zat ik naast een Let die vertelde naar West-Europa te vertrekken voor werk, omdat er in Letland zelf niks te vinden is. “I ghev to take care of my family, you know. No money, no food.” En zo deprimerend simpel is het helaas vaak in Oost-Europa. Net als vijftig jaar terug in Zuid-Europa, toen honderdduizenden Spanjaarden, Grieken en Italianen in het noorden van het continent de slechtbetaalde klusjes kwamen opknappen.

In Naturalis wees ik naar een vogel die hoog boven ons opgehangen was. “Kijk, Thijs. Een meeuw.”
“Dat is een jan-van-gent.” Ik zocht naar een bordje en vond het.
“Verrek.”

Wij hadden thuis nooit een kerstboom. Dat hoorde niet bij kerst, werd altijd verkondigd. Kerst draait om de geboorte van de Verlosser, niet om lichtjes, voedsel en kadootjes. Dat waren heidense gebruiken waar je je als rechtaarde christen ver van diende te houden. Overigens was ook de kerststal in ons gezin afwezig: Jezus is immers God middels de drie-eenheid, en het afbeelden van God is ten strengste verboden in de Tien Geboden; dat de katholieken na 494 jaar corrigerende opmerkingen nog steeds De Brede Weg Naar Het Verderf bewandelen door een olijk babypopje te houtsnijden, is hun eigen zaak.

Rechter: “Wat heeft hij u aangedaan?”
“Hij heeft me overal, euhm... wel meer dan honderd keer..."

“Als ik een architect ontmoet die actief was in de jaren zestig, vraag ik altijd 'wat deed je in die jaren?' Het is een beetje alsof je een voormalige Duitse soldaat tegen het lijf loopt, en je wilt weten wat ze gedaan hebben. Misschien vochten ze eervol voor hun land, maar misschien deden ze gruwelijke dingen. Hetzelfde geldt voor architecten in de sixties. Was je de historische stadscentra van Birmingham en Cambridge aan het slopen? Ontzettend bedankt. Was je 18e-eeuwse steden uit elkaar aan het halen om ze te vullen met betonnen monsterachtigheden? Deze mensen deden heel kwaadaardige dingen.”

De dag dat ik de enige 1 van mijn schoolcarrière te pakken had, kan ik me nog goed herinneren. In het begin van de derde klas kregen we bij Frans een schriftelijke overhoring van het huiswerk, te weten een hele rits aan onregelmatige werkwoorden. Omdat ik ook toen al liever lui dan moe was, schreef ik de avond ervoor de werkwoorden die ik niet goed kende minuscuul op een briefje, dat ik veilig in mijn etui wegstopte.

Eind dit jaar zendt de VPRO een nieuw programma uit, geïnspireerd door de BBC-tegenhanger van een tijdje geleden. Het heet “Nederland Van Boven”, en dat lijkt het ook te worden: beelden van Nederland, voornamelijk vaak van boven, geschoten met HD-camera's vanuit een helikopter. Eén van mijn Facebook friends linkte een eerste preview van het programma; zes minuten heel intelligent gemaakte televisie over het treinnetknooppunt Utrecht Centraal, inclusief een interview met de enigszins nasaal en monotoon pratende omroepster die er al twintig jaar verkondigt dat “de... intarcity... naar Deventarrr... van 19:45... vandaag heláás niet kan rrrrijden. Herháling...”

Van “Don't Stop Believing” en “Take on Me” tot “Forever Young” en “Country Roads”, van “Save Tonight” en “Africa” tot “It's My Life” en “Let It Be” schijn je maar vier akkoorden te hoeven gebruiken om alles te kunnen spelen en zingen. Mijn Haagse collega merkte op dat er een hoop leuke eightiesnummers in verwerkt waren. “Jij hebt toch zo'n muziekfetisj?” vroeg hij me, “Kun je  niet een verzamelcd'tje maken met een paar van die nummers erop?” “Welke nummers?” “De eightiesnummers uit dat “4 Chords”-liedje.” “Ik ga m'n best voor je doen.”

Sinds kort is er een Twitter-account dat het live-nieuws en de gebeurtenissen van exact 72 jaar geleden plaatst. Voor iedereen met het uithoudingsvermogen om zes jaar lang een Twitter-feed te volgen, is er dus de mogelijkheid om zo'n beetje de hele Tweede Wereldoorlog chronologisch nog eens mee te maken, inclusief foto's en linkjes naar speeches en krantenberichten van toen. Zo hebben de Duitsers enkele dagen geleden nog eens benadrukt, dat de Lage Landen állesbehalve aangevallen zullen worden.

Ik pinde wat geld terwijl Julia op het (gesloten) terraspleintje wachtte. Toen ik terugkwam bukte ze net om iets van de grond op te rapen. “Hee Bert! Kijk eens wat ik vind!” Ze hield een roze plastic kaartje dat ik aanvankelijk eerst voor een identificatiebewijs, daarna voor OV-chipkaart sleed. Ik pakte het uit haar toegestoken hand en keek ernaar. “RIJBEWIJS”. Leendert van der Ploeg. Rossum, gemeente Maasdriel.

Mijn broer, die de beweging nauwgezet volgt, dacht dat “dit nog wel eens dé verandering kon zijn, dé omwenteling”. Ik geef het een kleine kans. Links. Gevaarlijk. Radicaal. Verdacht. Potentieel terroristisch. Supertramp beschreef dat in de seventies al mooi in “The Logical Song”. Gaan ze de revolutie bewerkstelligen? Als je het mij vraagt: helaas niet.

"'Fúck die Fransen! Fúck de Fransen, als wíj ze niet hadden gered in twee wereldoorlogen, spraken ze allemaal Duits nu!' Waarop ik reageer, 'Oh, waren wij dat? Waren dat jij en ik, Tommy, wij hebben de Fransen gered? Jezus! Ik weet dat ik een beetje buiten bewustzijn raakte na dat vierde shotje Jägermeister gisteravond, maar ik kan me niet herinneren... Ik weet nog dat we naar de Wendy's-drive through gingen om zo'n “Freschetta”-sandwich te halen die er zo lekker uitzag in de reclame, maar dat we toen geen geld hadden en we gauw moesten wegrijden voor het tweede raampje, en dat die sukkels in de rij achter ons met de muziek met veel te harde bas erin waarschijnlijk onze bestelling kregen, en hoe we daarom moesten lachen. Maar ik weet niks meer over Fransen redden.”

Ook Duitsland kende een tot dertig jaar later ongekend aantal weduwes, ontredderde moeders en vaderloze kinderkes. Maar hún keizer trad af, zíj hadden de handtekening gezet, en zíj kregen de zwarte piet toegedeeld. Had hetzelfde met Nederland gebeurd in de hypothetische veronderstelling dat het toppunt onzer Gouden Eeuw niet rond 1640-1670 maar rond 1910-1940 plaatsvond, dan waren wij achteraf even pissig geweest als de Duitsers.

Sinds ik via de trailer van Assassin’s Creed: Revelations de fantastische artiest Woodkid heb leren kennen, luisterde ik de nummers van de door hem uitgebrachte EP plat. De 27-jarige Fransman bezingt met wonderlijk accent in poëtische teksten zijn liefde voor Brooklyn en Baltimore, begeleid door ferm blazend koper, ritmische drums en veelzijdig bespeeld keyboard. Toen hij via Facebook aankondigde een tour te starten in oktober, beginnend in Brussel, had ik voor ik het wist twee kaartjes aangeschaft.

Hoeveel wonderlijker zouden ons dan onze moderne steden lijken, met hun straten, honderd meter breed en hun huizen die driehonderd meter hoog zijn, met hun steeds gelijkmatige temperatuur en met hun hemel, doorkruist door duizende luchtauto's en luchtbussen. Wat waren, in vergelijking met onze steden, wier bevolking vaak de tien millioen haalt, het Parijs, het Londen, het Berlijn, het New-York van vóór duizend jaren eigenlijk toch dorpen en gehuchten: slecht geventileerde en modderige vlekken, waarin het verkeer werd onderhouden door hotsende kisten, voortgetrokken door paarden – ja, paarden; ongelooflijk!

“Doet nou eens normaal man.” Iedereen viel er, terecht, over. Zoals men al viel over “mijn conclusie is dat bij mevrouw Sap de stekker d'r volgens  nooit heeft ingezeten”, het voor hoer uitmaken van Saps partijgenote Peters “die vast ergens belangen [lag] te verstrengelen”, het interrumperen van Cohen met “de heer Cohen begint nu zijn geprepareerde tekstjes voor te lezen van papier. Hij heeft daar de hele zomer voor de spiegel op staan oefenen.” Het gezicht van een getergde Job deed denken aan dat van een gepeste puber in de brugklas. Ik had oprecht medelijden met die arme man, naar voren geschoven voor een baantje dat Rutte wegkaapte met luttele zetels verschil, en nu het constante mikpunt van spot, belediging en pestkopgedrag van Geert.

Het nazomert nog enigszins met een waterig zonnetje en een overjastemperatuur, tien weken fulltime callcenter voor Genève en collegegeld zoemen na in mijn hoofd, ik ben een benenman, de mode verklaart panty's heilig, en de ganschelijke binnenstad van Utrecht overvloeit van de adolescente studenten, waarvan bij Geesteswetenschappen ruim 70 procent vrouwelijk. Dan is het altijd feest. En elk jaar worden de gezichten, zoals op de middelbare bij de bruggers, jonger. Of nee. Ik ouder.

“It's been a year, daddy. I really really miss you. Mommy says you're safe now, in a beautiful place called heaven. We had your favorite dinner tonight, and I ate it all up, even though I don't like carrots. I learned how to swim this summer, and I kept even open my eyes when I was underwater. Can you see me? I miss you, daddy.” -anoniem meisje van vijf, 11-09-2002

Een ludiek t-shirt drukken met de keunegin in een positie die je niet van d'r zou verwachten op bejaarde leeftijd, daar zou je voor opgepakt kunnen worden. Van 't Reve schreef over seks met God, maar eenzelfde diepgaand en ranzig epistel schrijven over anale plezierigheden met een wulps sekskoninginnetje, kan je weleens een behoorlijk probleem opleveren. Wat je ook doet of schrijft, voor je het weet hijgt de RVD als een wilde hond in je nek.

We liepen langs het verlaten platform om vanaf de basejumpparaglidesurfparachuteschoonspringen, de verlaten steile bospaden in omgekeerde richting af, langs de verlaten speelweide, de dichte restaurantjes en ja hoor, ook het gebouw van de kabelbaan zelf zag er even verlaten uit als Tsjernobyl of Delfzijl. FERMÉ.

1200 meter hoog en geen kabellift terug...

We hadden vrij geschokte discussies over 'de crisis in your face', hoe we in Nederland zelf weinig merkten van het wegzakken van de dollar en de euro, maar hier in Zwitserland geconfronteerd werden met de gevolgen van het wanbeleid van de PIIGS. We zochten dus de schuld al vrij direct bij de Zuid-Europeanen en de kredietcrisis in het algemeen. Achteraf bleek dat niet helemaal zo te zijn: wereldwijd verkoopt iedereen z'n euro's en dollars en koopt vervolgens franken, maar met negen miljoen inwoners zijn er nooit genoeg franken voor iedereen en stijgt de prijs ervan dus enorm.

Gratis pro-tip: ook bezopen Duitse jeugd vindt het nog steeds niet leuk als ze “we always win at this” roepen bij een drankspelletje, maar vervolgens verliezen en je het niet kunt laten om op te merken “I would advise against trying this again. You guys have proven yourselves to be quite capable of losing twice in a row before.” Ik heb nog nooit zo'n kille blik terug gehad van Münchenaar Klaus. Gelukkig brachten de anderen meer bier (dat later op de avond vanuit Klaus' ingewanden nog zou belanden op de broek en over de schoenen van mijn broertje).

Mijn ouders schaften een blokfluit en lesboekjes aan en ik begon elke week trouw de deuntjes te fluiten. Het duurde niet lang voor ik het enige boekje met noten dat thuis voorhanden was oppakte en psalmen begon te fluiten, zoals mijn oudste zus dat twintig jaar eerder ook al deed op een traporgel. Elke week weer ging ik netjes naar de lessen. Toch bleek achteraf ook blokfluiten, net als korfbal, postzegels en al het andere, ten prooi te vallen aan mijn wispelturigheid.

Eerst komt er deze herfst een kostuumpartijtje, verkleden als politieagent. Met insignes aankomen :-) Het gaat fantastisch worden, aangezien mensen enorm verbaasd zullen zijn :-)

Terzijde: stel je eens voor dat de politie hier de komende dagen langs zou komen. Ze zouden waarschijnlijk het verkeerde idee krijgen en denken dat ik een terrorist ben, lol!          

Nee, het beleid van Netanyahu bekritiseren is niet hetzelfde als álle vijftien miljoen joden wereldwijd opnieuw de gaskamers in wensen. Tegenwoordig is een openlijke politieke discussie over het uitzetten van (criminele/illegale/ongewenste) Marokkanen, het opsluiten in (heropvoedings- of werk)kampen, het geforceerd verhuizen naar nieuwe wijken/ghetto's, helemaal bon ton. Ontelbaar veel mensen heb ik het in mijn gezicht horen zeggen in de afgelopen jaren: liever vandaag dan morgen beginnen met kampen en uitzetting.

Israël... pff.

“ONS GELD, GVD! BLIJF ER VANAF MET JE GRAAIENDE MIDDELLANDSE / SLAVISCHE / AFRIKAANSE / AZIATISCHE HANDJES!”

- - -

Over het opdelen van de EU.

“Ja,” zei ze met een plotselinge kilheid waar ik bijna van schrok, “ik weet niet wat jíj gaat doen maar deze Noren zijn de hele dag al in de weer, ze komen net van Schiphol af. Dus ehm, we gaan slapen, en het lijkt me geen goed idee dat jij mee blijft lopen. Begrijp je wat ik zeg? Is het een beetje duidelijk?” Stomverbaasd door de ergerlijk moederlijke houding en de hautaine toon die ze aansloeg, zei ik niet meer dan “ehh, ok?”
“Ok,” knikte ze, “dan is dat duidelijk, mooi, hè, top, goed. Hee, hoi, hè? Of eh, doei!” Ze gooide er de ergste fake-glimlach tegenaan die ik ooit had gezien en liep snel weer weg.

Van de brugklas tot het eindexamen vormde en onderhield zich een hechte groep, die niet alleen openhartig alles met elkaar deelde, maar ook alle 'eerste keren' aan elkaar zal blijven verbinden. Werkelijk alles van de eerste keer uitgaan en dronken, stoned en buiten westen zijn, tot de eerste keer seks, brommerrijden, roken, oud-en-nieuw samen vieren, onderling bedrog om een meisje, uit elkaar klappen van vriendschappen, tripjes naar verre steden, meisjes versieren, afgewezen worden. En tussen al die machtige herinneringen door zaten we ook nog eens dertig uur per week met onze konten naast elkaar in de schoolbanken.

Nederland en directe democratie: we hebben het er nooit zo op gehad. Terwijl het in vele landen van IJsland tot Zwitserland gebruikelijk is om belangrijke keuzes aangaande EU, Euro, grondwetswijzigingen e.d. aan het volk voor te leggen, en zelfs de dictatoriale mediacratie Italië haar burgers drie vragen voorlegt, zijn de resultaten van ons enige en waarschijnlijk laatste landelijke referendum zes jaar geleden door de plee gespoeld door Balkenende en Verhagen.

Wat hebben de recente pophits “Empire State of Mind” en “California Gurls” met elkaar te maken? Welke link is er tussen Neil Young en “Sweet Home Alabama”? En hoe is er in vredesnaam een verband tussen Meat Loaf's “Two Out of Three Ain't Bad” en Elvis te leggen?

“Warschau moet vredig worden gemaakt, ofwel, tot de grond toe vernietigd.” -Adolf Hitler, 1944.
“De stad moet volledig verdwijnen van de aardbodem en alleen als transportstation van de Wehrmacht dienen. Geen steen mag overeind blijven. Elk gebouw moet tot op de fundering gesloopt worden.” -Heinrich Himmler, 17-10-'44.

Het leek wel alsof de veelal blonde, altijd ranke Varsoviaanse meisjes in een competitie streden naar het meest begeerlijke uiterlijk. De slanke gezichten permanent mooi opgemaakt alsof het stapavond is, werkelijk overal en altijd voorbij flanerend in hotpants, doorschijnende leggings zonder rokjes eroverheen, nutteloze want compleet doorzichtige bloesjes, overal schreeuwen je kanten bandjes en te kleine cups voor te pronte borsten tegemoet, uit veel te los hangende shirtjes en omslagdoeken.

"Ik vroeg hen of zij [___] waren. Zij die bekenden, werden ten tweeden en derden male dezelfde vraag gesteld en daarbij expliciet met de dood bedreigd. Degenen die volhardden, heb ik laten terechtstellen. Ik vond dat zij naast hun geloof, vooral ook voor hun hardnekkigheid en onbuigzame koppigheid behoorden te worden gestraft. Anoniem werd mij een document toevertrouwd, met heel veel namen erop. Wie van die lijst consistent ontkende [___] te zijn (geweest), heb ik vrijgelaten. Wat ik bij het martelen aantrof was niets anders dan een ordinair, teugelloos geloof. Het lijkt erop dat ze, man en vrouw en van alle leeftijden, in getal zo toenemen, dat het voor sommigen een gevaar zou kunnen gaan vormen."

Voor de internetter die liever ver weg blijft van de Klaagbaak en Onzin hier op FOK!, die nooit de aandrang voelde 4chan.org/b in z'n adresbalk te typen, zal de 'meme', op enkele voorbeelden die naar tv en elders doorsijpelden, een weinig bekend fenomeen zijn. De meme werd geïntroduceerd door Richard Dawkins in The Selfish Gene (1976), en wordt door Wikipedia omschreven als een besmettelijk informatiepatroon, en meer specifiek als een zichzelf vermeerderende eenheid van de culturele evolutie, zoals een gen de eenheid is van de biologische evolutie.          

Hoe zou Osama zijn geworden als hij was opgegroeid in een stabiel gezinnetje in Nederland? We zullen het wel nooit weten. Wel kunnen we ons, tien jaar na 9/11 en een week na Bin Ladens dood, nog eens achter de oren krabben over het waarom. Bij Tristan, Benno, Joran en Karst ging het er nadien haast alleen maar over in de media, maar bij Bin Laden schijnen we hem geaccepteerd te hebben als het ultieme kwaad en doet het waarom er blijkbaar niet zo toe. Toch is het -zeker om herhaling te voorkomen- wellicht gewenst om ons, collectief als Westerse maatschappij, af te vragen hoe het nu zover heeft kunnen komen.

In de aanloop naar de Koninginnedag van afgelopen zaterdag, zakte mij de moed al in de schoenen wat betreft wat nu weer te doen. Al mijn collega's en vrienden hadden al plannen, ik informeerde bij meerdere mensen waar ze heen gingen – Amsterdam, veelal, waar ik al zeker tien Koninginnedagen heb gespendeerd en waarbij de behoefte er nóg een aan toe te voegen met het nieuwe anti-studentikoze alcoholbeleid tot een nuchter dieptepunt gezakt is – en bleef rondvragen naar alternatieven. Tot ik Yana onverwacht aan de telefoon had op donderdagavond. “Kom naar Den Haag”, zei ze, “dan gaan we onszelf verhuren.” Ik gniffelde. “Nee”, zei ze, “niet zó. We kunnen mensen peptalks geven en complimenten uitdelen, voor geld.” “COMPLIMENT TWINTIG CENT!” kwam al direct in me op. “Lijkt me leuk”, zei ik, maar ik weifelde aangaande de uitvoerbaarheid.

Sinds ik op mezelf woon had ik geen gereformeerde kerk meer vanbinnen gezien. In de twee jaar die sindsdien verstreken, ben ik meer en meer losgeweekt van het wekelijkse religieuze stramien. Ik schreeuw van de daken atheïst, of in elk geval terughoudend agnost te zijn. En toen ik voor een andere column mijn bijbel nodig had, was er een laagje stof op gekomen. Als de suites van de Titanic raakte mijn geloof in de vergetelheid, en rotten de laatste restjes langzaam weg. Tot deze week.

Twan Huys keek slechts zo ernstig de camera in, dat je zou denken dat zijn moeder zojuist was overleden, en besprak met een bedompte, zorgzame stem de 'gruwelijke beelden' met een 'expert'. Column na column verscheen hier op FOK!, in de kranten en elders, over 'het waarom'. In willekeurige volgorde werd de schuld gegeven aan -antidepressiva, -het gebrek daaraan, -religie, -occultisme, -Call of Duty: Modern Warfare 2's 'No Russian', -obsessie met wapens, -wiet, -psychose, -de media, -de vereenzaamde samenleving, -een in gebreke blijvende overheid, -de vader, -de moeder, -de school.

In eenieders geheugen ligt naast de haast dagelijkse verschijnende kop van Barack Obama, de beeltenis van George Bush nog vers voor de ogen. Voor verreweg de meesten zal Clinton ook herkenbaar zijn, en dankzij zijn zoon idem Bush Sr. Bij Reagan zullen de eerste pubers moeten afhaken, al zal zijn reputatie hem ongetwijfeld vooruitstreven. Nixon kennen we van Watergate.

Toch zal de oplettende lezer één president missen van nu tot 1933: Jimmy Carter, de eenvoudige pindaboer uit Georgia.

“Bert”, zei mijn wijze oudste zus mij eens, “als je íets leuk gaat vinden, dan zijn het jaren vijftig-en-eerder-films.” Eerder in mijn puberteit had ze me al effectief verslingerd aan onder andere Frank Zappa en Jim Reeves, dus ik nam haar woorden niet lichtelijk op. Toch kon ik me er destijds nauwelijks toe zetten en bleven de enige vintage-films die ik had gezien Citizen Kane, Seven Year Itch, Psycho en nog enkele. Tot, lieve dames en heren, ik de doos van Pandora opentrok, en een ziljoen uur aan bier-en-popcorn-vermaak aantrof.

Of je bij het horen van de term Amerika nu denkt aan “America the Beautiful” of “America, Fuck Yeah!”, of je nu denkt aan Brazilië of de VS, Amerika is een begrip. En een continent, natuurlijk, twee zelfs. Maar waarom heet Amerika Amerika? Wie ontdekte het continent namens Renaissance-Europa ook weer? Christopher Columbus. Dat klinkt anders dan 'Amerika'. Het was dan ook niet Columbus, maar Amerigo Vespucci die de eer van het benamen van het nieuwe continent opstreek, in de eerste decennia van de zestiende eeuw. En Amerigo, lieve mensen, was een bedrieglijke, leugenachtige klootzak.

Dinsdag liep ik langs de Kiosk op het station. NRC Next schreeuwde me vanuit het schap een kop toe: “Who needs democracy?” Het wekte mijn interesse. Eronder stond iets kleiner “de Verenigde Staten en hun bondgenoten zullen er alles aan doen om de bevrijding van de Arabische bevolking te voorkomen, schrijft politiek denker Noam Chomsky.” Ik kocht de krant en een kop koffie, snelde richting de klaarstaande trein, vond een zitplek en opende de krant.

Naast het overmatige gebruik van “oh my God” en “like”, zijn er vanzelfsprekend dozijnen vooroordelen over Amerikanen. Ze zijn egoïstisch, egocentrisch, als de dood voor alle -ismes behalve corporatisme, ze laten hun zelfvertrouwen niet lijden onder feiten, zijn slechter onderwezen dan de gemiddelde Oost-Europeaan en zijn zo overtuigd van het feit dat God zelve hun natie tot het beste en machtigste land van de wereld heeft bestempeld, dat ze voortdurend als de dood zijn voor de minder perfecte, ziekelijk jaloerse rest van de wereld.

Het kan in het Verenigd Koninkrijk nog wel, maar in veel landen zijn volksliederen een beetje 'not done' geworden. In Nederland bellen de buren bezorgd 0900-TUIG als je in je tuin het Wilhelmus gaat zingen terwijl je de driekleur zwaait. Onze grote daden in de geschiedenis, liederen incluus, worden sowieso al twee decennia zo hard mogelijk ontkend, zo rigoureus mogelijk bij het grof vuil gezet. Michiel de Ruyter was ooit een held, nu een enge terrorist.

Gedurende Charlie Aptroots praatje over de verkiezingen, liet hij zich zeer laatdunkend uit over demonstraties. Hij zei dat hij er niet wakker van lag, daar een demonstratie te verwachten is als een Pavlovreactie, bij elke door bezuinigingen getroffen groep. Ook het nooit eerder vertoonde hooglerarenprotest, uniek in 500 jaar academische geschiedenis, maakte hij belachelijk, door te stellen dat de hoogleraren doordeweeks toch niks te doen hadden en hun student-assistenten les lieten geven, terwijl ze zelf gingen demonstreren. “Ik keek naar buiten, naar al die mensen om de Hofvijver heen, en dacht: dat doen we toch weer góed.”

Om het heden te begrijpen en op waarde te schatten, is het vaak zeer waardevol om naar het verleden te kijken. Geschiedenis leert ons een heleboel als we de moeite nemen het te bestuderen en te doorgronden. Mettertijd veranderen onze percepties van gebeurtenissen, verandert wat belangrijk wordt geacht. Na WO2 was het 'dit nooit weer' en 'opdat wij nooit vergeten', maar nu meer dan ooit mag er geen enkele vergelijking worden getrokken, is een discussie direct verloren als je 'de nazi's' aansnijdt. Met Godwin is Hitler Voldemort geworden.

Al snel bleek een Youtubefilmpje niet goed af te spelen. Het geluid werkte niet. De man keek weifelend de zaal in en vroeg of er wellicht een whizzkid aanwezig was. Ik moest opeens denken aan -ik geloof- minister Opstelten, die het laatst had over 'cyberveiligheid en cybercrime'. Degenen die dat soort idiote termen gebruiken zijn doorgaans degenen die zoals Wim Kok, nog nooit een muis hebben gezien. Uiteindelijk wist iemand het audiokabeltje van de beamer in de computer te steken. Hulpeloze docent was hem eeuwig dankbaar. Over de muur schalde door de zaal.

“Those who make a peaceful revolution impossible, make a violent one inevitable.” -­John F. Kennedy

"We will not be silenced! Whether you're a Christian, whether you're a Muslim, whether you're an atheist, you will demand your goddamn rights, and we will have our rights, one way or the other! We will NEVER be silenced!"   

Het protest zelf was fantastisch. Geweldige slogans op de doeken, een prettige atmosfeer, vaak hilarische leuzen galmden veelvuldig het Malieveld over. Toen staatssecretaris van OCW Halbe Zijlstra zijn boete voor langstudeerders probeerde uit te leggen (met als enige argument dat 'onze generatie' beter nu dan later voor de staatsschuld van de vorige generatie moet betalen), weigerde hij met “ja” of “nee” te antwoorden op de vraag of de protesten ook maar enige zin zouden hebben. Minutenlang galmde daarop “JA OF NEE! JA OF NEE!” uit vijftienduizend kelen.

In het nieuws, klagen mensen uit het oosten, zuiden en noorden van het land vaak, ligt de focus enorm op de Randstad. Als oma Nellie uit de Bijlmer haar enkel heeft verzwikt door de sneeuw staat SBS subiet op de stoep, maar een journalist van de Schubbekutteveense Courant kan rustig en volledig onopgemerkt dertig jaar lang ellenlange psychotische lofzangen schrijven over de rituele moorden die hij wekelijks pleegt in zijn achtertuin. Bij wijze van. En ja, ze hebben gelijk, die miljoenen niet-Hollandse Nederlanders. Ze worden achtergesteld.

Met één gemeente is het in het bijzonder treurig gesteld. Ik heb het, zoals de titel doet vermoeden, over Amersfoort.

Mattheüs 18:21-22 Toen kwam Petrus tot Hem, en zeide: 'Heere! hoe menigmaal zal mijn broeder tegen mij zondigen, en ik hem vergeven! Tot zevenmaal?' Jezus zeide tot hem: 'Ik zeg u, niet tot zevenmaal, maar tot zeventigmaal zeven maal.'  

Zoals altijd kwam er ook dit jaar weer stevige kritiek op het hele gebeuren. In de Volkskrant werd een zuur stuk gepubliceerd met als titel “Een gruwel voor wie echt van muziek houdt”, Leo Blokhuis reageerde op zijn website bevestigend in een tegenreactie. De grootste kritiek, of schandaal zo je wil, kwam van het Eindhovens Dagblad. Die hadden namelijk de op Radio 2's website beschikbare lijstjes met stemmen per plaats en nummer doorgenomen, en kwamen tot de conclusie dat er beide veel nummers worden weggelaten of omlaaggehaald, met name hiphop en (hard)rock, en dat er tevens veel nummers die veel airplay op Radio 2 hebben, omhooggeschopt of uit de hoge hoed getoverd werden. Zo staat Caro Emerald in de top 20, maar Nirvana niet eens in de keuzelijst.

Voor de zus van Lara's andere oma, tante Nellie van 86, verliep Kerst helaas minder perfect. Ze was net twee keer geopereerd, kon slecht meer zien en horen, had erg veel pijn en was vanwege de narcose ronduit vergeetachtig aan het worden. 's Ochtends werd ze nog gekscherend door Lara's pa en broertjes geïmiteerd, maar toen ze op de avond van eerste kerstdag met hevige pijn en een prop in haar longen weer met de ambulance naar Goes werd gereden viel het direct stil met de grappen.

Donderdag en vrijdag beklaagde ik mij op mijn werk over de teleurstellende hoeveelheden sneeuw in het midden van het land. “Overal hebben ze al tien, twintig centimeter. Behalve hier.” Mijn collega's begrepen niks van mijn sikkeneurige bui. “Wees blij. Er valt nu vijf centimeter en we komen al nauwelijks thuis.” Uiteindelijk werden mijn gebeden zaterdagnacht verhoord.

Femke, die tot nu toe breed lachte, trok een wenkbrauw op. “Hoe bedoel je dat?” vroeg ze me. Daar stond ik dan, totaal onvoorbereid ineens voor de fractievoorzitter van een middelgrote politieke partij, met een bek vol tanden en een hoop zouteloze kritiek. “Nou,” schuifelde ik nerveus heen en weer...

“Hij heeft sproetjes op zijn schouders, een tatoeage en een hekel aan Unicef; is op zoek naar vastigheid en bewust geen orgaandonor; vindt liefde zijn prioriteit; heeft een verleden, krulletjes en twintigduizend verzamelingen; houdt van knuffelen, vreemde muziek en vreemde mij en als hij zijn ogen sluit, zie je tussen zijn wimpers een kleine leegte als resultaat van een waterpok.
Soms is het leuk om te zien hoe die kleine dingen een wereld van verschil maken.”

Teken niet slechts één keer een online petitie.
Sta niet slechts één keer op straat met een spandoek.
Hou het niet op een post op Facebook of een boze Tweet.
Denk aan wat je met 3-, 6-, 9-, 12- of 15 duizend euro kunt doen.
Vertel iedereen in je omgeving hoe ver het helaas is gekomen.
Negeer radicalere acties dan je gewend bent niet langer.
Laat Rutte weten dat het volstrékt menens is,
En dat 'patatgeneratie' jou NIET beschrijft.

Al vanaf mijn eerste vakantie in het buitenland waarbij ik in contact kwam met buitenlandse jeugd, zijnde mijn twee weken camping in Frankrijk in 2006, is het een terugkerend fenomeen. Elke keer weer als ik mij als afgezant uit de Lage Landen ergens bevind en er converseer met jongeren, valt het. Elke. Keer.

Eerste vraag.
“Are you from Amsterdam?”

Hier was Hitler ooit verbrand en begraven. Nu is er een speeltuintje.

“Kinderspielplatz
Bitte achten Sie mit auf Sauberkeit
-Zutritt mit Hunden verboten
-Fußballspielen verboten
-Radfahren verboten
       Der Vermieter”

Wellicht bent u wel een vaste kijker van BNTM. Wie zal er winnen? Het Vlaamse zuipfestijn? Het mooie gezichtje? Die met die prachtige krullen? Of die vierde chagrijnige? Ik kan niet wáchten tot ik het weet. Vergeet niet uw voorkeursstem te SMS'en als de tijd daar is!

“Mijn partij kan eenvoudigweg niet doen wat de huidige sociaaleconomische situatie van ons vraagt. Die van jullie echter –”, hij knikte de twee gasten toe, “wel. Plus het feit dat ook een stringentere aanpak van, hoe zeg ik het netjes –” “Marokkaans straattuig?” “–bedankt, door mijn én Potters partij niet goed ten uitvoer gebracht kan worden. Maar zat zijn we het allemaal.” “Ja,” zei een van de gasten direct, “mijn moeder durft na achten de deur niet eens meer open te doen.” “Dan doe jij het toch?”, riposteerde de sociaaldemocraat lachend. “Dus hebben we, ik zei het al tig keer, een plannetje.”

News Feed
What's on your mind?

Lorenzo de' Medici Though they're all the joy we know,
youth and beauty don't endure.
If you want, be happy now;
for tomorrow's never sure.

529 years ago via Facebook for Tuscany    Comment     Like
Lorenzo de' Medici and 293,029,292 others like this.

Eén van de leuke dingen aan mijn lieve nieuwe vriendinnetje, is dat zij toen ik haar vorige maand leerde kennen constant overal een camera met zich mee zeulde. “Ik ben bezig aan een project”, zei ze. Ik requisiteerde verder. Ze reageerde: “De maand september in één Youtube-filmpje, dat is het feitelijk. Ik film van alles wat ik doe, al is het een paar seconden, en stop het dan in mijn filmpje. Ik heb het ook nog nooit eerder gedaan maar het leek me wel aardig –” “Voor later”, zei ik met enigszins ironische inborst. Ze knikte. Voor later.

Sinds ik voor de klantenservice van een groot bedrijf belletjes en emails verwerk, merk ik dat een zeer groot deel van de Nederlanders hun spelling niet helemaal onder de knie hebben. Velen spellen met de pre-1995-spelling en schrijven dus alles zonder tussen-n en met een k, maar een groter probleem lijkt het standaardiseren van uitzonderingen(loopte, werpte, etc.), alsmede het correct vervoegen van werkwoorden (beloond/beloont?).

Ik ga niet als de jongens in Oh Oh Cherso “minstens twee keer per week” de hele avond de kroeg in om “vrâhwtjus tuh sco'uh”, ben daar het type niet voor, heb er de drang en het zelfrespect niet naar en voor. En ja, je hoeft maar een minuut door de Utrechtse binnenstad te struinen of je ziet er een heleboel in vaak bijzonder weinig kleding, maar da's onmogelijk, onbereikbaar – wat ga je doen, een briefje schrijven? “Hoi”, en als ze niet reageren “Van tûgg'oetûh is nog nooit iemont swangûh gewohduh”?

De lijst met verboden websites die binnenkort onder het internetfilter voor providers moet gaan vallen blijft geheim. Ook weigert justitie bekend te maken welke afspraken er met providers zijn gemaakt, welke technologie zal worden gebruikt en wat de procedures voor plaatsing en verwijdering van de lijst zijn.

Als de linkse boomknuffelende communisten op de ene flank, en de colonne zionistische fascisten op de rechter het met elkaar eens zijn, dan moet dat wel een behoorlijk vaststaand feit zijn. Iets als een natuurwet of de samenstelling van aspartaam.

Eenieder zal het herkennen: je pc en jij hebben een hartstikke goede relatie met elkaar, maar eens in de zoveel jaar hebben jij en computer een meltdown, een crash, een crisis. Dan word je losgerukt uit de sleur en terug in de wereld van dertig jaar geleden gedumpt. En als-ie er weer is, is het 'm gewoon niet meer. De achtergrond is anders, het Start-menu angstvallig leeg, alle spelletjes staan niet meer geïnstalleerd, bij velen zul je dus volledig opnieuw moeten beginnen... KUT!

En dan die Klink, ik weet het, met nieuws gaat het snel tegenwoordig, je hebt het (al in de eerste alinea, nog geen dag na toen het nieuw was) over ouds. Zijn klinkklare nonsens zijn de gruwelijk herkenbare restanten van de oude kliek, het klankbord van de multicultiwaanzin, de klink van de deur die de tsunami van islamisatie over Europa heeft uitgeroepen. Klinkklare wanklanken van wanhopige Ab. Want Ab heeft weken om de tafel gezeten.

Naast onze Verlosser.

Genietend van de vroege avondzon, met geen enkele zorg aan mijn hoofd, zag ik plots iets dat me alsof het in een droom gebeurde, meteen versteend aan de grond genageld deed staan. Een groep van vier of vijf lichtgetinte jongens hadden aan de overkant van de straat, een meter of twintig verderop, een voorbijfietsende jongen tot stoppen gedwongen, trokken hem van zijn fiets en begonnen meteen hard op hem in te schoppen en te stompen. Fiets én jongen lagen pontificaal op de drukbereden trambaan. Iedereen zegt altijd: in zo'n situatie grijp ik meteen in, en ook ik had me stellig voorgenomen dat te doen als ik voor het eerst in mijn leven zulk zinloos geweld zou aanschouwen, maar niemand deed iets.

Ik ging slapen met het fijne gevoel van gonzende gebeurtenissen en hectische herinneringen die voort blijven malen in de grijze brij van mijn hersenpan. Dit, wellicht ook in combinatie met de alcohol in mijn bloed, zorgde voor een bijzonder chaotisch dromenpatroon, waarbij ik meerdere malen wakker werd (wat me nooit gebeurt). Zoals altijd herinnerde ik me toen ik om half één ’s middags definitief wakker werd, slechts de laatste droom, waarin ik met een mooi meisje op vakantie was (in Berlijn, natuurlijk), en waar uiteindelijk de droom eindigde met de vrouw op mijn schoot, heftig zoenend in de hotelkamer, naakt natuurlijk, ik pakte met mijn schrijfhand mijn harde geslacht en friemelde hem in haar geval, ze lachte goedkeurend, zoog het ding op en sopte hard op en neer –

BIJBEL
dat is de ganse
HEILIGE SCHRIFT
bevattende
al de kanonieke boeken
van het
OUDE EN NIEUWE TESTAMENT

 

 

Ik zie in dat alles wat mij ooit geleerd is over de Tweede Wereldoorlog, de geschiedschrijving van de overwinnaars is gebleken. '33 Hitler AARGH Neurenberg-wetten AARGH Kristallnacht AAAARGH '40 Nederland Gaat U Maar Rustig SLAPEN En De Kampen Neeeeee Gruwel Anne Frank GOD O GOD Help Ons DIE KLEREMOFFEN HEBBEN ONZE FIETSEN GEJAT! WIR HABEN ES NICHT GEWUSST!!! MAAR WIR MUSSTEN WOHL DIE JUDEN AUSROTTEN, TOCH? EN '44 JAAA D-DAY! KOM MAAR AMERIKANEN, WIJ SCHEREN DE HOEREN KAAL EN BUIGEN DIEP VOOR DE YANKEE-WERELDHEERSCHAPPIJ DIE IN DE VORM VAN KRUISRAKETTEN KEIHARD IN ONZE GEWILLIGE ACHTERWERKEN WORDT GERAMD! JOEPIE-Fúcking-JEE! Ik werd wakker uit de bizarste droom die ik in zeker twee weken had gehad, vol wrok en gruweldaden, ik zag ze aan me voorbij gaan, de doden openden hun ogen, zeiden niets, ze staarden slechts. 

Pas toen de autorijdende vriend de afslag naar Woudenberg had genomen om mij thuis te brengen, werd ons wereldbeeld definitief omgekeerd. Recht naast het bord “Welkom in Woudenberg” was de provinciale weg met hekken afgezet. Ook stonden er twee militaire voertuigen dwars geparkeerd, zodat er echt niemand langs zou kunnen. De blokkade werd bewaakt door drie soldaten, die ons met heftige gebaren tot stoppen maanden. We stapten uit de auto en vroegen was los war.

Ik kwam van de week een samenvattend filmpje tegen over een olieramp in de Golf van Mexico, waarbij de beschermende blowout preventer van de honderden meters onder water liggend boorgat het had begeven. Per dag stroomden meer liters olie de zee in dan wie ook voor mogelijk had gehouden; met recht werd het de grootste milieuramp in de VS ooit genoemd. Er werd van alles geprobeerd: een beschermende kap werkte niet, chemicaliën die in het water gestrooid werden om de olie op te doen lossen bleken ontzettend schadelijk, er werd zelfs geprobeerd het gat te vullen door er afval in te storten. Uiteindelijk lukte het de oliemaatschappij na maanden en maanden van vruchteloze pogingen om het lek te dichten en begon de jarenlange schoonmaakbeurt. Wanneer dit alles gebeurde? In de zomer van 1979.

Twee jaar geleden sloot ik mijn laatste EK-column als volgt af:

Geen voetbal meer elke avond. Spulletjes in een doos voor over twee jaar, en dan weer hard duimen. Terug naar het Nederland waar ik ook vóór het EK van hield. Over twee jaar een nieuwe ronde en nieuwe kansen, met nieuwe valse hoop en nieuwe teleurstellingen. Ik zie er nu al weer naar uit. Nog één keer sta ik op, roep ik heel hard “WEEE GAAAN NAAAAAR KÁÁPSTAD TOEEEE!”, en plof ik weer terug in mijn bureaustoel. Ik wrijf het laatste oranje zand uit mijn ogen en ga rechtop zitten. Eerst die column maar eens.

“Je zit nou al, hoe lang duurt die ellende al?”
“Welke ellende?”
“Die eh... die Laura van je.”
“Bijna zes maanden, maar als je het goed bekijkt is het eigenlijk pas vanaf toen ze –”
“Een half jaar elke week bijna alleen nog over je meisje te ouwehoeren. Nou vind ik het hartstikke leuk dat jullie zijn gaan winkelen en dat ze je heeft verteld hoeveel ze om je geeft en hoeveel jullie gemeen hebben en hoe haar ogen fonkelden in het licht van de ondergaande zon, maar...” Zijn vriend schudde het hoofd met een weemoedige glimlach. “Ik word er soms een beetje moe van.”

Elke centimeter grond op aarde valt binnen een natiestaat, en dat is uniek. Dat is nooit eerder het geval geweest. Elk landje afzonderlijk heeft een aantal uiterlijke kenmerken waaraan het te herkennen is; steeds onderscheidend van andere landen, vertoont elk land toch ruwweg hetzelfde lijstje eigenschappen. Vlag, volkslied, staatsvorm, hoofdstad, regio-indeling, voetbalshirtjes, parlement, noem het maar op. Voor een wereld die zo verschillend is, is de monotonie tussen al die tweehonderd-plus landen opvallend. Elke natiestaat heeft een regering met een staatshoofd dat al dan niet, en al dan niet eerlijk, en al dan niet rechtstreeks, gekozen wordt door het volk.

Het probleem met het compileren van een 'best-of'-lijstje is zoals al gezegd, dat er voldoende tijd moet zijn verstreken tussen het samen te vatten tijdperk en het moment van uitzoeken. Terwijl ik bij eenzelfde lijst voor de jaren negentig al direct een reut titels in mijn hoofd krijg – Wind of Change, Smells Like Teen Spirit, Zombie, Angels – heb ik geen idee of nummers van ik noem een Flo Rida of Lady GaGa, die nu populariteit genieten, over tien of twintig jaar nog steeds gedraaid en geprezen worden.

Of je het nou Fussball, foebal, soccer of foo'ball noemt, het tweejaarlijkse spektakel is voor miljarden fans weer losgebarsten. Ook ik zit weer aan de buis gekluisterd. Waar ik normaal zelden voetbal kijk, geen voorkeur voor een club heb en maar een handvol wedstrijden ooit in het echt heb gezien, raak ik bij elk W- respectievelijk EK weer in de ban van het spelletje. Daarmee onderscheid ik me niet van miljoenen andere Nederlanders. Ik lees artikelen over de komende wedstrijden, kijk wie favoriet is bij de bookmakers, volg de wedstrijden nauwgezet en lees zelfs de (vrij karige) sportbijlage van m'n weekend-NRC.

In mijn hoofd had ik tot vandaag twee onderwerpen die ik tot column uit zou kunnen schrijven, zijnde een verhaal over de komende verkiezingen of een zoektocht naar monsterhits als Yesterday en Summer of '69 in het afgelopen decennium. Ik kan echter 'met de kennis van nu' geen uiting geven aan de meningen die ik over deze onderwerpen heb. Volledig opgeslokt door een gevoel van machteloze woede, van tergende onmacht, van vreselijk verlies, kan ik nergens anders meer aan denken.

Eigenlijk had ik Driek gevraagd of ik deze week kon verzuimen een column te schrijven. Dit komt omdat ik vandaag (ik schrijf dit ook echt vandaag, 0:52) de leeftijd van 21 jaar bereik. Naast dit heuglijke feit bereikten mijn broer- en zuslief gisteren al respectievelijk hun 16e en 29e verjaardag. U ziet, met een gezin van acht kan het voorkomen dat er drie in twee dagen jarig zijn. “Jullie hadden wel altijd geluk ten opzichte van de andere kinderen”, zei mijn moeder vandaag in de auto, “want we kregen altijd rond jullie verjaardagen vakantiegeld.”

All the single ladies, all the single ladies, all the single ladies, now put your hands up –
Just dance, gonna be okay, d-d-d-dance, dance, dance, just, j-j-just dance –
You spin my head right round right round when you go down, when you go down, down –
P-p-p-pokerface-p-p-pokerface, p-p-p-pokerface p-p-pokerface –   

Voor de tweede maal in korte tijd ben ik zo gemotiveerd om een column te schrijven, dat ik mijn iPhone uit mijn zak heb gegraaid om via de note-functie weer eens flink van me af te schrijven.
 
Dit blok volg ik een vak genaamd Algemene Literatuurwetenschap, dat in werkelijkheid nog een stuk saaier, taaier en schoolser is dan de naam al doet vermoeden. Aanwezigheid is bij hoor- en werkcolleges verplicht, werkopdrachten moeten elke week stipt om 10 uur op maandagochtend ingeleverd (terwijl het college pas 11 uur aanvangt), en voor het tentamen mogen we tientallen begrippen woordelijk uit ons hoofd leren.

Het lag zeker ook aan mijn ex-aanstaande schoonvader. Het onbetrouwbare meisje waar ik al menigeen column aan heb gewijd, had een vader die werkelijk verzot was op de Beatles. Hij had alle platen, rijen boeken, biografieën, anthologieën, kon op de gitaar laten zien hoe zijn helden dingen deden die volstrekt geniaal en vernieuwend waren. Mijn ex kon door die interesse ook alles spelen en meezingen, leerde me zelfs “I Like The Flowers” op de gitaar, maar omdat die relatie als een ziek, stervend lijk maar voort bleef slepen bleef ik me onbewust continu afzetten tegen vrijwel alles wat ze leuk vond. Manga, surfen, Frankrijk, Beatles, paardrijden en Blink 182 – hoewel het al drie jaar geleden is, voor eeuwig negatief in mijn geheugen geprint.

-Ja, zegt de een, -die is toch huurmoordenaar? Dat gaat wel heel ver hoor. Kijk, af en toe dealen om wat geld te verdienen, soit. Maar moord? Da's me toch wat te heavy.
-Voor vijf K doet-ie wie je ook maar wil. Geef me een adres, telefoonnummer, Facebook of foto en die persoon verdwijnt gewoon.

Randy: Alright, alright, stop! We'll do what you say. I'm sorry, BLEEP. Will you please step out of the bear costume?
Stan: Okay, so um, see? This is BLEEP.
Ginger 2: That isn't BLEEP, that's Santy Claus.
Santa: Sorry, boys. I tried.
Randy: Boys, you got Santa to be BLEEP? When?
Stan: When you all said you were gonna hand BLEEP over to Tom Cruise. We promised Jesus that BLEEP would stay safely in the U-Haul!            

Even met de Luchtverkeersleiding gebeld. Ik heb altijd al eens een column met de standaardzin van Driek willen beginnen, maar er tot dusver vrij weinig aanleiding toe gehad. Toch borrelden er vrijdag allerlei vragen in me op, een oprisping zoals we die deze week ook zagen in de natuur.  Aanvankelijk werd ik tevreden gesteld met nieuwsbeelden van slapende reizigers op diverse vliegvelden, mooie plaatjes van een rokende vulkaan en een enkel sattelietbeeld op het weerbericht waar de as op te zien was. Maar één vraag zag ik die dag onbeantwoord: hoe vaak is het stilleggen van vliegverkeer in het verleden gebeurd?

Ik had me die dag niet al te best gevoeld, een beetje winderig ook. Tegen de tijd dat ik die vier boordevolle borden had leeg gegeten zat ik echt met een probleem. Er stond zoveel druk op mijn middenrif dat ik moeite had met ademhalen. Tegelijkertijd liep de druk in mijn darmen op. In het begin dacht ik dat het alleen maar gas was dat ik gewoon aan tafel in korte stiekeme ruftjes kwijt kon, zonder veel toestanden.

Ze was hooguit één- of tweeëntwintig, had steil, blond haar, een gezicht als van een sprookjesprinses en ogen waar je van weg droomde. Ze droeg een kort rokje om haar lange, ranke Godspilaren vooral niet voor de wereld verborgen te houden. Ook haar pronte boezem straalde heerlijk het zonnetje tegemoet in een veel te laag uitgesneden shirtje.

“Volgens mij begrijp ik al waar dit toe leidt.”
“We willen dat je de dagboeken veilig stelt.”
“Waarom ik?”
“Je bent onze expert op Tweede Wereldoorlog-gebied.”
“Vietnam.” Overhemd is zichtbaar ontstemd.

I follow the Moskva
Down to Gorky Park
Listening to the wind of change
Walking down the street
Distant memories
Are buried in the past forever

 

Als “Samen werken, samen leven” Newspeak is voor “je aars eraf werken en nét genoeg overhouden om geen droog brood te hoeven vreten”, dan was de slogan van het Kabinet Balkenende IV een waar woord. De al jaren publiekelijk bekvechtende regering klapte uit elkaar om het Uruzgan-vraagstuk, maar pas na een drie jaar lange foltering van betuttelende maatregelen en inefficiënte prestigeprojecten van einzelgängers.

Er is helemaal niemand op straat, hoewel eens in de zoveel tijd de bleke schijnsels van koplampen het naderen van een auto verraden. De wereld is hier het oranje van de straatverlichting – oranje hopen verregende sneeuw, dieporanje plassen, oranje plakkaten half gesmolten sneeuwijs. Een windvlaag zwiept Sebastiaan bijna onderuit en vernielt zijn paraplu.

“Godverde... stomme stront-cd!” Hij drukt hardhandig het ladeknopje van de cd-speler in, pakt het originele Guns 'N Roses-hoesje en bekijkt het. 1992, denkt hij. Platen van Elvis doen 't nog perfect, maar een cd'tje houdt het geen twintig jaar vol. Hij legt binnensmonds vloekend de cd terug in het hoesje. We hebben in drie jaar tijd vier Senseo's versleten. Gelukkig werkt het koffiemolentje van mijn grootvader nog steeds als dat kutding weer eens dienst weigert. TV's met van die vlekken net na de garantie. Alles gaat hooguit vijf jaar mee, als je geluk hebt. Weer een teken der tijden, dat verval.

Tegenover mij zat een jongen van vermoedelijk Noord-Afrikaanse komaf een krantje te lezen. Ik kon op de één of andere manier mijn ogen niet van zijn schoeisel afhouden. Sneakers waren het, maar glimmend, en donkerpaars. “Wie trekt nou zoiets aan?” dacht ik bij mezelf. Ik zal wel weer een meeting gemist hebben waar zulke schoenen populair werden verklaard.

Er hebben deze week weer een heel aantal dingen de revue gepasseerd, waar ik prima een column over zou kunnen schrijven. Zo heeft Hirsch-Ballin het maximale voorarrest naar 14 dagen verlengd (gevalletje omgekeerde bewijslast?), is Klink geadviseerd het Amerikaanse ‘ben je een risico, betaal je meer premie’-ziektekostensysteem over te nemen, gaat het kabinet de wet aanpassen om kentekengegevens van controletrajecten in onder andere Rotterdam langer te kunnen bewaren en bleek het IPCC niet op één of twee, maar op talloze fouten en vooringenomenheden betrapt te zijn.

"We will not be silenced! Whether you're a Christian, whether you're a Muslim, whether you're an atheist, you will demand your goddamn rights, and we will have our rights, one way or the other! We will NEVER be silenced!"  

Als CIA’er infiltreer je een Russische terreurorganisatie door mee te doen met één van de grootste terreurdaden uit de recente geschiedenis. In een lijn van een stuk of tien zwaarbewapende terroristen loop je ijzingwekkend rustig door de gates, incheckbalies, tax free shopping, tot er geen levende ziel meer over is. Een zee van lijken is het gevolg.

Het gebeurt ongeveer even sporadisch als het voorkomen van sneeuwjacht, maar deze week was ik het eindelijk eens eens met Jan-Peter Balkenende. Nu zult u misschien denken, in welke jaren vijftig-grot heeft superworm zich een week lang opgesloten, maar hij had echt een punt. Balkie vond namelijk dat we als burgers de morele plicht hebben om onze stoep met al die sneeuw netjes schoon te houden. Vroeger golden daar wetten voor, nu niet meer. Dat heeft z'n weerslag. 

Sociologen smullen ervan. Puur door een paar connotaties kan 'het type' mens al doorgrond zijn, voor er meer dan vijf woorden zijn gebezigd. Een soort ANP-achtige weergave van een aan de samenleving deelnemend persoon. NRC-lezer, D66-stemmer, onderwijzer. Mercedes SL8, VVD'er, manager.

Dames en heren,

Vanwege logistieke problemen en bijzondere weersomstandigheden rijden er op het moment zeer beperkt tot geen treinen. We hopen na zeven uur weer aan te kunnen vangen met beperkt treinverkeer. Onze excuses voor het ongemak.

Ik keek in het foldertje met de plattegrond. Onder het kopje “Toegankelijkheid” stond geschreven: “Het Paleis en het grootste deel van het park zijn toegankelijk voor rolstoelen en rollators”, en dat was maar goed ook. We waren, op een enkel kind die met ouders mee werd gesleurd na, de jongste aanwezigen. Hoewel het kwik niet boven de vier graden kwam waren er toch nog heel wat bezoekers, velen in beige pantalons en vale jassen, met enorme brillen uitgedost, gekke petjes, wandelstokken en rollators. Er zaten dan ook verscheidene bejaardenhuizen in de omgeving, daarnaast moet de koninklijke familie het toch vooral hebben van de oudere fans.

Zeeland en Friesland moesten feitelijk nog. En na twee maanden 'wat' met een ontzettend schattig Fries meisje, moest 't er maar eens van komen. Met de trein reden we al snel Zwolle voorbij. Meppel. Steenwijk. “Ik ben nooit verder gegaan dan hier”, vertelde ik haar. “Eens is de eerste keer.” Een paar minuten later reden we Friesland in. “En?”, vroeg ze. Ik keek uit het treinraam. “De elektriciteitsmasten zijn hier anders.”

En overal klinkt het nog: “Ik heb niks te verbergen. Als de overheid mij in de gaten wil houden en registreren voor veiligheid of gemak, dan gaan ze hun gang maar. Ik doe niks illegaals.” Ondertussen bliept over vijf jaar bij iedereen die de autosleuteltjes aanraakt of het OV instapt een signaaltje richting Vadertje Staat. Ga rustig slapen, hier ben ik, uw burger. Knijp mij maar uit. Volg me beter dan de Stasi. Infiltreer mijn persoonlijke leven, tap alles af wat je kunt vinden zonder toestemming te hoeven vragen, want IK heb NIKS te verbergen.

Ze is, uit mijn hoofd, 2 december jarig, dus bijna 28. Ik vind haar nog steeds wel wat hebben, al leerde ik haar kennen toen ik nog helemaal niets voelde voor welk meisje dan ook. Ik weet het nog goed, ik was tien, en staarde gebiologeerd naar haar. Later pas zag ik de intentie van de videoclip, hoe baanbrekend ze was geweest, hoe jong, hoe sexy. Hoe dan ook, ze had meteen haar naam gevestigd. Sindsdien ben ik haar – eerst onbewust, toen bewust – gaan volgen.

De opmerkingen stuk voor stuk even origineel als het programma zelf. De reacties zo geknipt en geplakt dat er geen twijfel mogelijk is dat vrijwel alles ingestudeerd is – meer een acteerprogramma dan reality-tv. De dommige tienersletjes willen dommige tienerjongens met dommige interesses, maken uitermate stupide opmerkingen over vaak hele gewone dingen en pakken bij het minste of geringste hun spy kit erbij, om bijvoorbeeld met een tang een onderbroek van de grond te plukken. Awww, gross! Like, gross!  

We didn't start the fire
It was always burning
Since the world's been turning
We didn't start the fire
No we didn't light it
But we tried to fight it

Om een heel aantal redenen is Utrecht Rotterdam niet. Er zijn de simpele verschillen – in naam, voetbalclub en ligging, maar ook wat subtielere. Utrecht is bijvoorbeeld nooit door de Nazi's platgebombardeerd, terwijl de Nederlandse strijdkrachten zich strikt genomen al hadden overgegeven. Daardoor heeft haar stadscentrum zich wat anders, maar niet geheel in tegengestelde richting van Rotterdam ontwikkeld in de afgelopen halve eeuw.

Parallel universum, New York, 1944. Op een bankje in Central Park bewonderen twee verliefde mensen omarmd de omgeving en elkaar. Haar hoofd rust lieflijk op zijn schouder. In hun persoonlijke bubbel van blijdschap scheelt niets ze; de schreeuwerige krantenkoppen over de vorderingen van het leger in Frankrijk niet, de extra radiouitzendingen betreffende de strijd in de Pacific niet, het jachtige leven van de alledaagse metropool niet. Hij draait haar haar om zijn vinger heen en blaast zachtjes in haar nek.

Hé Wim-Lex, hoepel op joh!
En neem die hele bende mee
We zijn je nu toch echt wel zat
Nee, wij gaan niet met jou in zee

Eerst trouw je een lief meiske
Met een blonde paardenstaart
En een papa die Videla
Decennia in d'ogen staard'

Ze slaapt. Om half zeven zeiden we gedag bij de stadsbussen. Zij moest de 8 in, ik de 3. Een buitenwijk versus Drift 21 scheidde onze wegen. We kusten nog een paar keer, knuffelden, “tot snel schat!”, kus, zwaaien. Ik ging in de rij staan voor bus 3 en keek nog eenmaal haar richting in. Ze draaide zich lopend om en blies een kushandje toe. Ik ving 'm, glimlachte en stapte de bus in.

Ik keek haar op het bed aan, legde mijn handen op haar wangen en drukte een kus op haar mond. “Mag ik je een gekke vraag stellen?” “Jij altijd.” “Mag ik over je schrijven?” “Jawel, waarom?” “Eerdere meisjes zeiden altijd: zoenen en bla, leuk, als je er maar niet over schrijft!” Ze had geen bezwaar. Deze is dus ook een beetje voor jou, schat.

In 1990 ontving een uitwonende student 620 gulden studiefinanciering. Dat was destijds ongeveer éénderde van het gemiddelde Nederlandse maandsalaris. De bijlage voor studenten is al die tijd vrijwel hetzelfde gebleven. Af en toe steeg-ie wat, dan werd er weer een boel afgehaald. Van 620 gulden twintig jaar geleden, is het gezakt naar 265 euro nu - nog geen tiende van het maandsalaris. Terwijl huurprijzen, vaste lasten, studiekosten en kosten voor levensonderhoud schielijk stegen, is de stufi niet of nauwelijks voor inflatie of koopkracht gecorrigeerd.

Een gotspe vond JP het. Hij zei het met trilling in de stem. Een gótspà! Een aanfluiting. Een schande. Hij kende Mark al jaren en nou flikte-ie 'm dit? Balkenende kon er niet bij. Ook Van Geel, Hamer en Slob duikelden over elkaar heen om Rutte af te straffen. U sluit zich symbolisch uit van het politieke debat, zeiden ze. U doet dit om kiezers van Wilders te winnen. Het hoofdpunt van Rutte ging voorbij aan alle drie de regeringspartijen.

Lady, weeping at the crossroads,
Would you meet your love
In the twilight with his greyhounds,
And the hawk upon his glove? 

Op mijn fietstochtje hierheen zag ik eveneens een nieuw stuk bos met honderden kleine berken en eiken, dat volgens het bord zes hectare voormalig bedrijventerrein betrof. Uitstekend en hartverwarmend is het om overal op de Heuvelrug initiatieven te zien, die de verbindingszones goed doen en de natuur tot natuur herstellen.

Ik zag ze wekelijks, Daan en Claudia. Beide tieners met tijd teveel, beide zoekend naar gemeenschapszin. Een opgeschoten jongeman met witblond haar in een nineties-bloempotkapsel en een voorliefde voor Aussies. Elke week weer zag ik er tegenop. Maar moeder zei dan: ga nou toch maar, dan doe je ook eens wat. Je zit altijd maar te computeren. Ik ging meestal wel, dat moet ik mezelf nageven. Al zat ik liever te computeren.

Eén FOK!'er merkte op: “Ik vind dat de politie echt wel op VMBO'ers mag schieten als deze zoals zo vaak een grote bek hebben.” Een ander voegde toe: “Ze hadden gewoon mitrailleurs moeten inzetten om het hele groepje hooligans in één keer af te knallen. Niemand zou daar om treuren.” Een derde: “Ze hadden al veel eerder hun guns moeten legen op dat paupervolk daar.”

Imagine someone hands you a phone. A Samsung D600.
It takes beautiful pictures with a 2 megapixel camera.

You connect it to your TV. The images are fascinating.
You print wirelessly. Try to make sense of it all.
Suddenly, the phone rings. But no one's there.

Een situatieschets. De schaarse feiten in het ANP-bericht zeggen dat twee ouders, een ingenieur en zijn zeventien jaar jongere vrouw, een ernstig gehandicapt zoontje van vier hadden. En dat ze die, omdat ze “niet goed konden omgaan” met de aandoening van zoontjelief, koelbloedig hebben vermoord. Vervolgens schreven ze op – wellicht deden ze dat er al voor, dat zegt het bericht niet – waarom ze dat hadden gedaan, en sloegen ze tenslotte de hand aan zichzelf.

Het zat me dwars als een goede scheet in het midden van de middenste rij tijdens een bomvol, net begonnen college.

Wat doe je – ga je eruit, daarmee twintig man op laten staan en hun tafeltjes in laten klappen, laat je 'm voorzichtig gedoseerd uit z'n kooitje pfoerten – dat kan fout gaan!, of wacht je drie kwartier op de pauze?

Op de voorpagina van het NRC Handelsblad van afgelopen zaterdag stond een artikel over de symptoombestrijding die “wietkwekerijen oprollen” heet. Dit stuk ging gepaard met een uitgebreide verhandeling van de huidige problematiek in de weekendbijlage. De direct betrokkenen bij kwekerijen, zo stelt de KLPD, worden vaak zwaar gestraft en zitten tot in lengte van dagen vast aan een strafblad, boetes, huurhuis uit, enzovoorts.

Hij komt vrijwel nooit voor twaalven z'n bed uit. Zijn reguliere dag begint met een half pakje sigaretten en een liter koffie. Soms mompelt hij dingen als “Jezus, ik heb echt geen zelfcontrole” of “Ik zou echt een keer met al die gewoontes moeten stoppen.” Hij doet zoveel suiker in de koffie dat het lepeltje rechtop blijft staan in de laag op de bodem. De suiker heeft met calorieën van doen – hij is veel te lui om voedsel te prepareren, dus overleeft hij zo'n beetje op koffie, sigaretten en vitaminepillen. Zo om de dag bakt hij een ei of maakt hij een tosti. Dat is het wel.

Als de deurbel gaat, krijgt hij telkens angstige flashbacks, die hij slechts met valium en cognac weg weet te krijgen. Ook nu weer. In zijn hoofd hoort hij soldaten “AUFMACHEN!” roepen. Hij wil wegkruipen. Hij wil onzichtbaar worden. De bel gaat opnieuw. Hij verwacht geen bezoek.

Hoe is het met Michelle en de kids? En de hond? Dan bedoel ik de viervoeter die je recentelijk hebt aangeschaft, niet je buitenlandadviseur Brzezinski. Barack Hussein Obama... je hebt het ver geschopt, jongen. Al in de campagne spande je niet alleen de Amerikaanse, maar de hele wereldbevolking voor je karretje.

Vaste lezers. Dat doet mij deugd. Ik ben altijd bang dat mensen vinden dat ik een leeg leven heb als ik het vertel, maar de maandag-dinsdag-woensdag-stroom aan reacties op mijn schrijven is één van de hoogtepunten van mijn week. Volgens sommigen hoor je dat te verbergen als schrijver. Vooral geen discussie met de lezer, geen beïnvloeding, niks. Liefst een beetje hautain, betweterig of wereldvreemd, maar vooral geen achting of erkenning.

Mijn baan bestaat uit niet veel meer dan in dit kantoor aanwezig zijn voor veertig uur per week. Niemand vertelt me echt wat ik moet doen, en niemand zegt ooit iets over het feit dat ik uren wezenloos naar m'n scherm staar, voornamelijk omdat de meesten van hen hetzelfde doen en iedereen dezelfde angst heeft, door de mand te vallen naar de collega's toe.

Afgelopen woensdag was het zover, en werden de handtekeningen eindelijk gezet. Het betreft een kamer op een minuut of tien treinen van Utrecht, en evenzoveel minuten busafstand van Amersfoort, op honderd meter van het station en evenzoveel van de lommerrijke bossen van de Utrechtse Heuvelrug.

De man zingt mee met zijn iPod. “Birds flying high, you know how I feel”, zingt hij samen met Michael Bublé. Zijn pakjasje flap-flap-flapt tegen zijn bovenbeen in de zachte zomerwind. “Breeze, driftin' on by, you know how I feel. It's a new dawn, it's a new day” – voor hem zeker – “a new life, for me –“ Hij stopt, haalt zijn oordopjes uit zijn oren, kijkt om zich heen en jubelt: “and I'm fee-heeling GOOD!”

“Ik denk dat ze blij zijn dat ze niet in Afghanistan zijn.”
“Hoezo?” reageert de bejaarde. “Het is vrijwillig.” Ik heb een Doug Stanhope-flashback. As long as people who kinda wanna go kill other people go out and kill other people who kinda wanna go kill other people, you're killing all the right people and opening up great parking spots.

“Meneer? MENEER!” Het geluid van een toesnellende agent. Ze kon het gerinkel van de handboeien horen. De Colt en de taser klikten tegen elkaar. Met één welgericht schot zou de kofferbak openspringen. Een raampje werd omlaag gedraaid.
“Wat?”

“Hoe heet je?”
“Kan ik niet zeggen.”
“Frank.” Hij stak zijn hand uit. Geen reactie.
“Kom je vandaan?”
“Kan ik niet zeggen.”
“Wat kun je wel zeggen?”
“Luister... het lijkt me beter als je me alleen laat.”

“De verlammende invloed van corruptie en belangenverstrengeling is in de samenleving alomtegenwoordig; ze drukt ons allen in een repressief, belast leven. De oliegiganten koffieleutend op Het Loo, Big Pharma in de apotheek, de media propagandistisch, de banken failliet, de bouw frauduleus, de overheid je reinste zelfbevlekking.”

Hij staart zichzelf aan in de spiegel. Drie jaar ministerschap heeft hem veranderd - van een geil jong broekie naar een oude, verstaalde partijbons. De baan maakt hem grijs, dat gebeurt bij iedereen. Vroeger ging het om z'n kontje. Nu moet hij zich keer op keer bewijzen. Hij is de jongste niet meer, en dat begint hij te voelen. Het raakt hem. Hij moet doorgaan, hij heeft de belangrijkste regeringsbaan in tachtig jaar. Hij is steeds vaker moe. De koffie houdt hem niet meer wakker. De doktersmiddelen ook niet. Maar hij moet dóór. De wereld stopt niet voor hem. “De wereld stopt niet voor mij.”

Laatste kans, Jezus. De man loopt langs het bankje, waarop de zwerver met een raspende stem vraagt: “Meneer, heeft u een minuutje?” De man houdt halt, stopt met praten tegen zijn gsm en zegt “Oké, maar hou het kort. Hoeveel moet je hebben?” De zittende man reageert: “Daar gaat het niet om. Ik ben al jaren zwerver en wil nu springen. Moet ik het doen of niet?”

Er mag best een referendum gehouden worden, waarbij het volk ingelicht wordt over de functie van het vorstendom en de macht die daarmee gepaard gaat, en een keuze krijgt. President (democratisch verkozen, 10 miljoen per jaar) of vorstenhuis (uit de juiste kut gekropen, kost het tienvoudige). Bea mag d'r paleisjes houden, Wim-Lex een aardige hybride uitzoeken en Van Vollenhoven zijn bril, maar het is fucking 2009, geen 1600 meer. Zesentwintig achternamen zegt mij niks, hoor. Eén is toch wel genoeg? En dat bloed van hun, da's even blauw als Marco Borsato's concerttour. Kortom: opzouten.

K “Hoi schatje. Ze sturen me overmorgen naar huis! Ik mag voor altijd weg, ik heb lang genoeg gediend! Ik kom eraan, schatje, zet de oven maar vast op taartbakstand!”
B “Heb je gehoord wat ik net opbiechtte?”
K “Hmm, nee? Ik was met de officier aan het praten.”
B “Oh... ehm... oké. Kom je écht naar huis?”

NEE. Ik zeg ‘nee’ tegen kartelvorming, corruptie, het verkopen van onze ziel aan Europa en de wereld, de regering van een vage meerderheid in de vorm van een kleine minderheid in Den Haag over het privéleven van de individu, een monetair systeem op ‘vertrouwensbasis’, leugens, vriendjespolitiek, ondoorzichtigheid, miljardenbailouts van faalhaasbedrijven, bureaucratie, betuttelende wetgeving, en zo kan ik nog wel een uur doorgaan.

Het woord is aan u. De burger. De kiezer. Het individu.

Een Amerikaans congreslid zei de verantwoordelijken graag de 'Japanse manier' te zien nemen; óf opstappen, al je geld inleveren, publiekelijk door het stof gaan en voor de rest van je leven een paria zijn, óf zelfmoord plegen. Japanners maakten die keuze massaal in de bankencrisis van de jaren negentig, mede door een groot plichtsbesef en een hoge moraal. Die eigenschappen zijn in onze cultuur allang weggevaagd; óns bankwezen is op sluwheid en eigenbelang gestoeld.

De grond- en huizenprijzen zijn ridicuul, 'het land vol', de miljarden gekost hebbende Deltawerken blijken achteraf helemaal niet beter te zijn voor de natuur, de HSL is nóg niet af, de JSF met de dag duurder, de Betuwelijn een flop, de Noord-Zuid een ramp, Flevoland impopulair, de bouwfraude stilgezwegen, de gulden kapotgemaakt, oorlogen goedgepraat, belastingverhogingen doorgedrukt, de EU opgelegd, het onderwijs ten gronde gericht, de zorg aan de farmaceutische industrie overgeleverd, de ontwikkelingshulp een bodemloze put, de privacy de databases in en de pensioenen niet langer gegarandeerd. En al die mensen maar weer trouw CDA en PvdA stemmen in 2011. Het is wat.

Hoi. Laat ik mezelf even voorstellen. Ik ben de Amerikaanse vlag bovenop de Brooklyn Bridge. Ik gok dat je me haast niet kunt onderscheiden op deze foto – ik ben niet zo groot. Toch ben ik er elke dag, trots waaiend over de grootse stad New York. Ik waai in de zoete zomerwind, in de woeste winterstormen – ik fladder heen en weer, raak in de war en er weer uit.

De jongen loopt over straat – het is ijzig koud. Hij trekt zijn jas – waarop een Sowjetspeldje in het knoopsgat prijkt – over zijn sjaal heen, z'n muts diep over zijn oren en zijn wanten in zijn mouwen. Er wordt over een Elfstedentocht gepraat, net als vorig jaar; toen mocht het niet baten, nu vriezen complete Vinex-wijken kapot. De sneeuw is in metershoge heuvels tegen gebouwen en bomenrijen opgewaaid. In de geschiedenis zag men altijd de strengste winters op de minst gelegen tijdstippen, en ook dit jaar bewijst het punt.

Ze vroeg vooraf of er veel jongens waren – zo was ze ook wel weer, en na mijn eerlijke antwoord (allemaal, op wat sletterige boerenvriendinnetjes en laaggestemde houthakkersbloesvrouwen na) besloot ze zich totáál ongepast te kleden; ze had haar Japanse schoolmeisjes-outfit uit de kast getrokken, inclusief kort Burberryruit-rokje, kniesokjes, lakschoentjes met strik en een strakke witte bloes avec los knoopje et push-up. Haar haar zat in twee staartjes, met witte linten erin. Ze zou genadeloos worden afgeslacht door de ongetwijfeld mangafashionista's hatende boerenknullen, en ze bedoelde het nog zo goed. Ik stelde ons vertrek zo lang mogelijk uit, om snel te kunnen schieten en dan weg te wezen. Acht uur daar, half tien weer weg, dat was 't plan.

Toen ik op één zo'n feestje voor het eerst met het meisje danste dat later de liefde van mijn leven zou blijken te zijn, schuifelden we op de nummer 1-hit van destijds, Kokomo van de Beach Boys. Tijdens de coupletten kwam ze steeds dichterbij, om bij het refrein los te laten en uitbundig mee te blèren. Na het één-na-laatste refrein kwam ze weer heel dichtbij, terwijl ze de tekst fluisterend in mijn oor meezong. “Everybody knoo-o-ows...” Ze kuste mijn oor, “a little place like Kokomo”, wang, “now if you wanna go and get away from it all”, hand over mijn borstkas, ...

Koning Wimlex staat op het bordes, middenin Den Haag. Nerveus kijkt hij om zich heen. Alle media zijn er. En heel veel burgers. Max en de kids staan er vertwijfeld naast; ze weten nog van niets. Bea, Constie en de rest van de fam zitten in een rij onder het balkon met vragende gezichten. Balkie zit er, Woutert, Dré, de hele kliek. Wim drukt op het knopje van de microfoon. Een schelle fluittoon schiet door de speakers. “He-hem”, schraapt hij zijn keel, “Kunnen we beginnen?”

Lex sloeg een arm om haar heen. Oh God, dacht ze, hier beginnen de problemen. Niet veel later probeerde hij haar te zoenen. Ze sloeg het ternauwernood af en bekende dat ze niet vreemd wilde gaan op haar man. Wim werd rood, stamelde een excuus en zei dat hij dat helemaal begreep en dat de wijn waarschijnlijk over de datum was. Ze lachten, maakten het gesprek af en zeiden vaarwel. Willem kuste haar netjes op de wang en vertelde haar dat ze zich nergens zorgen over hoefde te maken, maar dat het niet de bedoeling was dat de hele wereld wist van de geschiedenis van zojuist. Ze knikte en vertrok.

Het leek me niet onaardig om op mijn vrije middag dan maar een column te wijden aan Buddy and his buddies. Want waar menig FOK!'er de indruk had dat deze man het epicentrum, ja, de uitvinder van rock zelve was, was hij zelf veel te jong om daarvoor gecrediteerd te worden – 22 bij zijn dood. Holly stond zelfs pas redelijk laat in de schijnwerpers. De dag dat de muziek stierf refereert niet zozeer aan Holly als absolute leider, zo je wil groovetator van de muziekscene, maar aan het feit dat zijn dood eigenlijk de grootste van een serie genadeklappen was.

Het begon allemaal een half jaar geleden. Een tot dan toe onbekend, maar bloedmooi meisje van een jaar of vijfentwintig had zijn aandacht gegrepen. Haar schoonheid was niet alleen hem opgevallen. Heel Nederland was maandenlang in de ban van de erotische zweem die om de verlegen vrouw heen hing. Mokkels.nl ging haast plat, nieuwe foto's en filmpjes werden als relikwieën aanbeden en elke dag zat ze wel weer in een ander praatprogramma. Ze was zelf slechts een secretaresse en kon geen oplossing bieden voor honger of aids, maar dat deerde Nederland niet.

Mijn telefoon begon te trillen in mijn broekzak – ik mompelde tegen niemand in het bijzonder 'hee, ik heb vrienden', trok m'n linkerwant uit en haalde het ding uit m'n broekzak. Het was een smesje van een studievriendin.
“He Bert, je zei dat je een kamer wilde, toch? Onze overbuurman heeft een kamer vrij. Hij heet Ronald, nummer 0631051989. Bel hem eens voor een kijkje! Kus, Sylvie.”

Ik zweet peentjes op mijn vrije zaterdagmiddag; 30 graden in de schaduw, warm, drukkend weer, met onweer op komst. Voordeel van die hitte is dat de meisjes er vaak nóg mooier uitzien. Want, bloter. Bij de bushalte langs de drukke weg staat een prachtig schoolvoorbeeld van Het Blondje. Ze telefoneert er lustig op los, is verbaal niet bijster intelligent maar ook niet achterlijk, heeft een diep ingesneden marineblauw shirtje aan met een overheerlijk uitpuilende boezem. Vale spijkerbroek, kontje, make-up: alles klopt. Ze rookt zelfs.

 

Een gefragmenteerde leegte – zie het als een 1000-stukjes-puzzel van een Mondriaanschilderij. Afzonderlijk zijn de stukjes uniek, in wit, blauw, rood, geel, elk stukje een aparte herinnering aan weer iets anders. Soms merk je dat sommige stukjes goed samenplakken. Steeds meer zie je het overzicht, tot je hele hoeken klaar hebt. Maar pas als de puzzel – je zelf – compleet is, kun je de interconnectie van de kleuren zien, blijken ze lijnen te vormen, die samenkomen in één groot doek met blanco delen, en ingekleurde, met leegte – en overvloed.

In gedachten zie ik Laurens door de velden lopen, de kogels om hem heen inslaand of langs zijn oren suizend, richting de van overvolle uiers klagelijk loeiende koeien. Na weken van Duitse beschietingen na de avondklok, zal hij hebben geweten dat dit hoogstwaarschijnlijk zijn laatste keer koeien melken zou worden. Toch ging de Generaal, koppig als hij was – zijn koeien zouden te allen tijde vóór de belangen van de bezetter komen.

Daar staan we dan, dacht ik onwillekeurig. Op een zoektocht naar je eigen familieverleden, samen met pa, in een oude koeienschuur op een heuvel in de uiterwaarden van de Rijn. Ik wist dat áls ik de waarheid, het volledige verhaal achter overgrootvader wilde hebben, ik 'm nú moest zoeken, en niet over twintig jaar. De WO2-generatie sterft momenteel schrikbarend snel uit, en ik wil mijn zoektocht niet afdoen met een paar regeltjes in oude gemeentearchieven.

“Jozef, ik moet je iets vertellen. Ik weet dat het ongeloofwaardig klinkt... maar ik ben zwanger.” Ze keek naar haar voeten. Oohhh, that's a cold slap in the groin. “Je hebt altijd de boot afgehouden... Je bent vréémdgegaan, hè? Was het Lukas van rechtsonder? Ik vermoord die klootzak.” Verwilderd keek hij om zich heen, “waar is mijn hamer?”

Ik moet mijn moeder nog bellen over het etentje vanavond – wat een mooi meisje zeg – hee, hier ligt er nog een beetje sneeuw – Walkin' in a winter wonderland – niet weer dat nummer – moet je maar een mp3-speler kopen, je eigen jukebox speelt steeds hetzelfde – hehe, ze lacht naar me – wordt met dat etentje vast weer zo'n levenspraatje, en ik heb helemaal geen honger – The weather outside is fright-ful, but the fire... – wat een goed boek is dit toch – tss, gekke nazi's – arme joden, ook – godver, vertraging – Sleighbells ring, are you listenin'...

Ik kijk op uit mijn boek om te zien waarom de bus stopt. Er is geen verkeer, geen overstekende mensen – de chauffeur maakte zijn deurtje los en stapte het gangpad in. Zijn grauworanje haar plakt als een uitgedund vogelnestje op zijn zeker vijftigjarige hoofd. Zijn rauwe, met rimpels gekerfde gezicht staat op ontploffen, hij begint - “Wel god-ver-dómme! Het is dat ik een achteruitkijkspiegel heb, anders had ik het niet eens gezien. Heb je na dat akkefietje van net ook nog het gore lef om je fiets zó in de bus neer te KWAKKEN? -” 'Hehe', denk ik. 'Hij zei kwakken.' “Dat gaat zómaar niet. Je hebt 'm godverdegodver hálf ingeklapt, ja!” Dat heeft de chauffeur goed gezien. De fiets is inderdaad niet volledig ingeklapt, maar de mevrouw had er waarschijnlijk ook niet bijzonder veel tijd voor gehad.

Zaterdagmiddag 11 augustus, vier uur genau, moest ik aanwezig zijn bij het hoofdkwartier van de vereniging. Ik was nog nooit verder Utrecht ingelopen dan de Neude en de Oudegracht, en liep vol verwondering en met een sporttas vol kleding richting het Janskerkhof. Links van het plein dat de Janskerk omringt stond al ruim een eeuw Het Gele Kasteel, zoals de USC-leden hun batcave hadden gedoopt. Meteen bij aankomst werd me duidelijk dat het woord 'Corps' niet voor niets in de naam van de vereniging was opgenomen.

Een vrijdagochtend in september, kwart over acht, lokaal 223 – eerste uur aardrijkskunde. Het rumoer van zesentwintig ietwat slaperige tieners die hun donderdagavond met elkaar bespraken kwam abrupt tot een einde toen de leraar opstond en met zijn trouwring een paar keer op het donkergroene bord tikte. Het was een man van een jaar of zestig; zijn gezicht een combinatie van Rick Felderhof en Napoleon, zijn humor vrij sarcastisch, zijn gezag vrijwel onfeilbaar. Hij plaatste een snijdende opmerking over een jongen die nog omgedraaid zat, stuurde een laatkomer terug voor een briefje, en opende daarmee de les.

Het leven na de slachtpartij die begin september plaats had gevonden, toen Whisky per ongeluk over de omheining was gekropen en binnen vijf minuten haar volledige darminhoud over het zaagsel van de kooi had weten te verspreiden, was een pretje voor Hamster. Ten eerste had ze geen last meer van die vervelende marmot, ten tweede had ze een dubbel zo grote kooi en ten derde had ze nu twéé drinkflesjes.

In de vijfde klas waren wij eindelijk allemaal zestien. Velen uit ons vriendengroepje hadden inmiddels een meisje aan de haak geslagen, en de rest hield zo veel mogelijk gemengde feestjes om er ook maar één te krijgen. Die deden zich meestal voor bij één van de klasgenoten op vrijdag- of zaterdagavond. Ze eindigden vrijwel altijd in de kroeg, waar we ons dan zo snel mogelijk dronken dronken.

Urenlang tuimelden we gretig over elkaar heen. Op zo'n beetje elke plek die we konden verzinnen onderzochten we elkaars gehemelte. Op de pianokruk en de sofa, in de keuken en de hangmat – overal waar we ons al dan niet toevalligerwijs begaven, kleefden wij als honingbijen aan elkaar in een haast banale orgie van zinderende lust. Toch voelde het raar. Ik ervoer het meer als een chemische reactie die me bloedgeil maakte, dan als een overweldigende verliefdheid zoals ik die eerder had gevoeld voor andere meisjes.

Richard was in de vierde klas mijn beste vriend. Het trof me zwaar toen hij en ik vrijwel tegelijkertijd een meisje probeerden te scoren, en het hem wel lukte en mij niet. Hij had het zusje van de vriend van zijn zus aan de haak geslagen, ik een vriendin van school, waarover ik al eerder columneerde. Zo nu en dan vroeg ik hem hoe het stond met zíjn meisje. “Goed,” was het dan, “dit alles nog nooit meegemaakt, maar het gaat verdomd goed.” Ik probeerde eind mei -rond mijn zestiende verjaardag- nog steeds Tessa te veroveren, die mij slechts 'als vriend' zag. Wij mannen weten allemaal wat dat betekent.

Ik dacht destijds dat dat leuk zou zijn 'voor in de toekomst'; pas vandaag zocht ik op zolder de stapel kranten van destijds weer op, en ik kan mezelf geen ongelijk geven. Zo heb ik alle kranten van de week na 11 september ("OORLOG IN VS!", "KOK: ONS LAND MEE IN OORLOG TEGEN TERREUR"), een schreeuwerige "CLAUS OVERLEDEN"-voorpagina, de eerste jaarlijkse herdenking van 11 september ("TRANEN OP GROUND ZERO"), de vervolging van Volkert van der G. en de dreigende krantenkoppen over het gevaar dat Irak heette ("WERELD TELT AF")

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: de brugklas, met een veranderende wereld, terreur, liefde, een meisje met dikke tieten en een Surinamer als beste makker. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: de vakantie tussen groep 8 en de brugklas, met een uitstapje naar Washington D.C., in een twee weken durende vakantie naar Maryland. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: groep 8, over een gefrustreerde, agressieve meester en een logeerpartijtje. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: groep 7, over Jan, het vriendje met het coolste speelgoed, de grootste tv en de beste computer. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: groep 6, waarin de ik-persoon een geforceerd 'gereformeerd' plaatje opgeplakt krijgt van zijn remedial teacher. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: groep 5, waarin de vader van het beste vriendje van de ik-persoon ernstig ziek raakt in het weekend van het overlijden van prinses Diana. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: groep 4, waarin de jarige ik-persoon op de dag van het ronddelen van chipszakjes een nieuwe, bloedmooie, 20-jarige juf krijgt. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: groep 3, waarin de zesjarige ik-persoon en zijn beste vriendje Henk in de nazomer van 1995 doen wie het eerste bij de voordeur is. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: groep 2, waarin de kleine superworm het speelplein van de openbare basisschool verkent. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm over zijn leven van groep 1 tot het eerste jaar van de Uni. School-, familie-, vriendjes- en vriendinnetjesgerelateerde voorvallen van 15 jaar geleden tot nu passeren de revue, overgoten met een superworm-sausje van droge humor, retrospectief plezier en hartelijke zelfspot.

Deze week: groep 1, waarin zijn broer in de vroege herfst van 1993 de schaar in het haar van de vierjarige Bert zet. Met alle gevolgen van dien.

Elke maandag schrijft superworm zijn stukjes, soms geëngageerd, soms persoonlijk, soms grappig en soms droevig. Dit alles vlot verteld en overgoten met een sausje van droge humor, levendige fantasie en een snijdend realisme; van overhoopgeschoten overgrootvaders tot overleden dwerghamsters.

Deze week een verhaal over een van de vele avonturen van superworm en zijn ex.

“Ga je met me mee naar My Chemical Romance?” vroeg ze met grote puppyogen.
“Nee, da's toch die gruwelijke teringherrie die je dag en nacht draait?” dacht ik.
“Ja, is goed, leuke muziek,” zei ik.
En voor ik 'kutmuziek' kon zeggen stond ik al tussen de gothics in de rij voor Paradiso.

Familieverhalen. Na het hartverscheurende relaas van Sabina over haar kinderjaren in Bosnië en het verhaal van Rick over zijn racistische (groot)vader, kwam er een in mijn familie een sinds het gebeurd is zoveel mogelijk doodgezwegen verhaal in me op.

We spreken 1944, oktober. De nazi's aan de ene kant van de rivier, de geallieerden aan de andere kant. Het gebied, waar tijdens Operation Market Garden in september keihard om gevochten was, lag als een gedemilitariseerde zone tussen de grootmachten stil te liggen.

Op de Nederlandse Antillen en Aruba is het Nederlands één van de officiële talen. Deze twee landen in het Caraïbisch gebied vormen samen met Nederland het Koninkrijk der Nederlanden.

“Pardon?”, dacht ik. 'Deze twee landen' mijn kont! Koninkrijk der Nederlanden betekent voor mij de Nederlandse provincies, zoals ze er nu al honderden jaren zijn. Het samenwerkingsverband tussen die staten heeft geleid tot een groot Koninkrijk der Nederlanden, zoals ook de Amerikaanse, Spaanse, Italiaanse en Duitse staten en koninkrijkjes samen een land vormden, al dan niet met monarchie. Mijns inziens zijn Aruba en de Antillen geen aparte landen binnen het Koninkrijk, verre van.

Mijn broertje heeft al evenveel zin. “Waar zal het over gaan?” vraagt hij me. “Ik weet het niet, maar ik hoop op een analyse van de wedstrijd van gisteren. Met als hoofdvraag: is God voor ons of voor de Russen?” Mijn broertje grinnikt. “Dat zou leuk worden met zingen”, zegt-ie. “Inderdaad,” val ik hem in de rede. “Hup, Jezus, hup”, begin ik te zingen. Mijn broertje speelt ondertussen luchtorgel en maakt orgelgeluiden op de wijs van het liedje. “Laat de mensch niet in z'n hempie staan!” We schateren van het lachen als mijn moeder er een eind aan komt maken. “Hup, auto in, hup, smerige godslasteraars!”

Vorige week schreef ik over een onbenullig schraapseltje bijgeloof wat me van het WK 2006 was bijgebleven. Elke wedstrijd trok ik mijn oranje onderbroek aan, en elke keer wonnen we. Met Portugal zat-ie in de was, en we verloren. Ook deze week had ik 'm twee keer aan. Het resultaat moge duidelijk zijn. Ik doe hem morgen trouwens níet aan, omdat ik hoop dat Roemenië de kwartfinale haalt.

Ik heb geen idee wat ik moet verwachten. Het samenspel is dit keer wel goed, maar het komt in vlagen en men wordt moe. Niemand kan in Van Bastens hoofd kijken, die man is een mysterie. Ik hoop zelf op een ons onderschattend Italië en een goal wegens mooi samenspel vroeg in de wedstrijd, die we vervolgens 70 of 80 minuten met hand en tand zullen verdedigen. Of dat bewaarheid wordt, wie zal het zeggen. Ik weet wel dat 's lands grootste supermarkt er weer leuk op in springt met -dit keer- de Wulpie. Het aanstekelijke liedje zit al rotsvast in mijn hoofd doordat ik het elk kwartier hoorde tijdens mijn werk van afgelopen zaterdag, dus dat zit wel snor. Ook zo'n beetje alle verkrijgbare EK-prullaria heb ik al vergaard. Aan mij zal het niet liggen. Ik trek een biertje open en ga kijken met m'n Trom-pet stevig op m'n kop gedrukt.

“Wil jij?” vroeg hij. Ik zat rustig op het bankje te luisteren naar de gesprekken, terwijl ik als een soort figurant in een Vietnam-film afwezig magazijnen vol aan het proppen was met munitie. Ik wilde dolgraag. Ik pakte één van de door mij met vijf kogels volgeduwde magazijnen, ging liggen, pakte het geweer, en schoof het magazijn erin. “Huh?” Het lukte niet. Mijn broer deed het voor, en ik deed het na. “'t Is toch altijd moeilijker dan in spelletjes”, zei ik. Ik keek door de kijker naar het zelfgemaakte vlaggetje, richtte, hield mijn adem in, en haalde de trekker over.

“Stel, het is twaalf uur. Je hebt nog drie presentaties af te maken, allemaal vóór één uur, en je zit tot je nek in het werk. Ik kom aanlopen met het nieuws dat ik over een kwartier een presentatie nodig heb voor een vergadering, anders kom ik ontzettend in de problemen. Wat doe je?”
“Kan ik iets verschuiven of aan iemand anders geven?”
“Nee.”
“Ehh...” Ik dacht lang na. De yup die tegenover me zat, had zijn huiswerk goed gedaan en dwong mij tot een soort Salomonsoordeel waarvan ik geen idee had wat de uitkomst zou moeten zijn.
“Je hebt geen idee?”
“Nou, ik zou jou waarschijnlijk vertellen dat je m'n rug op kan omdat ik meer te doen heb.”
“Okee.” De in pak gestoken ex-hockeyer met een waarschijnlijke voorliefde voor studentenverenigingen en zuipen met corpsballen knikte kort en krabbelde wat op zijn blaadje.

Ik veeg met een afgescheurd stukje toiletpapier de bril voor de zekerheid schoon en ga zitten. Een diep rommelende, stekende pijn heeft zich in mijn onderbuik opgehoopt. Ik duw mijn broek en onderbroek tot op mijn enkels en pak het AD van eergisteren uit de lectuurbak. De vertrouwde sequentie doet zich voor: ik probeer een artikel te lezen en tegelijkertijd spannen de spieren in mijn rectum samen. Mijn buik wordt hard en ik houd mijn adem in. Mijn ogen schieten vol, het artikel vervaagt en ik leg de krant neer. Ik knijp mijn ogen tot streepjes, grijp mijn knieën vast en druk alle via spieren beweegbare torsomassa samen richting m'n uitgang. Hnnggg...

Laat ze -wat mij betreft- eindelijk eens boeten voor het onrecht dat ze ons al decennia aandoen. Harde maatregelen zijn daarbij noodzakelijk. Mij is verweten dat ik ze tot tweederangsburgers zou degraderen, en als het zo moet, dan moet het maar zo. Een directe bedreiging voor volk en staat dient, volgens alle principes waar de huichelachtige politiek zo rotsvast in zegt te geloven, aangepakt en bij de wortel uitgeroeid te worden.

Op vrijdagochtend 8 februari jongstleden liep ik met een nog half slaperige harses richting bushalte. Ik dronk een pakje sojamelk en stak een sigaretje op om het wachten op de bus te vergemakkelijken. Mijn mp3-speler bonsde Louis Armstrong mijn gehoororganen in en de vogeltjes floten gezapig. Het was tien voor twaalf, en volgens de Rabobank-thermometer een graad of zestien. Het KNMI voorspelde een droge, uiterst zonnige dag, en dat was het ook. Maar toen ik opstond om het tijdschema van de bus nog eens te bekijken en mijn blik de kaarsrechte straat langssuisde, zag ik het voor het eerst.

Als ik in deze column een flauwe jodengrap, een belediging richting moslims, een hartig woord richting de monarchie of wat dan ook schrijf dat tegen de gevestigde orde van 'normen en waarden' indruist, krijg ik morgen een emailtje van het Meldpunt Discriminatie Internet. Wie antwoorden zoekt op grote open vragen betreffende bijvoorbeeld Amerikaanse wereldheerschappij, 9/11, Irak, vul in op de puntjes, komt meestal niet verder dan de voordeur van een Ministerie of een hartelijk lachende ambtenaar achter een telefoon. “Waarom zou je vragen stellen? Je hebt het toch goed, of niet?” Gaat u rustig slapen, Nederland, uw regering weet wat ze doet. The world that has been pulled over your eyes to blind you from the truth, het is geen vergaande filosofie in een of andere film over de verre toekomst, maar simpele dagelijks waarneembare waarheid.

Go away from my window
Leave at your own chosen speed
I'm not the one you want babe
I'm not the one you need

Zoals altijd als mijn dag begint, gaat de wekker. Ik klik de Bangles weg, slaap weer vijf minuten, klik weer de Bangles weg, ben toch wakker geworden en ga slaperig achter mijn computer zitten om even het nieuws mee te pakken. Gek: het is al negen uur, en nog geen nieuwe FP-berichten. Ik wandel rustig naar beneden in mijn badjas en smeer een broodje. Ik heb vandaag geen verplichtingen, maar heb afgesproken met een vriendin in Utrecht om twee uur. FOK! stelt me danig teleur door om tien uur nog steeds geen ochtendnieuws te posten.

Berlijn, U-Bahn station Hackescher Markt, dinsdagnacht. Hoewel ons door de bloedstollend knappe bardame van een trendy restaurant op de Karl Marx-Allee verteld was dat 's dinsdags niets te doen was in of rondom Berlijn, hadden we er al een tijdje druk feesten op zitten, was de helft van ons groepje aangeschoten, de andere helft aardig stronken, en zochten we amidst the ruins of Berlin naar een club om de avond waardig af te sluiten. Een vriendelijk ogende uitgaansgelegenheid genaamd AM to PM was direct onder het metrostation gevestigd; rieten hangstoelen en olijke tafeltjes sierden de boel. “Open 24/7”, stond op de gevel. Dit moest onze geluksdag zijn.

Met een haast onverstaanbaar gebrom mompelde de man “Sodakanikmeniegelegenlatenliggeeuhhh”, half kwijlend bij de laatste lettergreep. Zijn ogen sprongen maniakaal op in hun kassen, zijn uilenbril verergerde het nog eens. Zijn gelaat trok rare stuipen die geen normaal mens willekeurig zou hebben, zodat ik het meteen wist. Ik had een Bounty gegeven aan een geestelijk gehandicapte. Regel één: geef ze nooit iets. Ze nemen je hele hand. Regel twee: zit nóóit tegenover zo'n type in de trein. Ik had beide verboden met voeten getreden.

Een tijdje geleden hoorde ik de Beach Boys op de radio. Het was de live-versie van het Jan & Dean-nummer “Little old lady from Pasadena” en ik was op slag verliefd. Ik had natuurlijk heel vaak de Beach Boys gehoord in kroegen, Top 2000 en als integraal onderdeel van mijn mp3'tjes-lijst, maar er verder nooit zo bij stilgestaan. Ik zocht het album waar de concertvertolking van het liedje op stond. Het heette Beach Boys (in) Concert en was in feite een langer concert dat was verknipt om het op album te persen. Het album zat gezipt in een torrent met nog een stuk of dertig andere albums van de Beach Boys danwel afzonderlijke bandleden, en na een uurtje of wat had ik het binnen.

Vroegâh, toen de lucht nog schoon was, en seks vies, en alles kon, mocht je roken in openbare gebouwen. Je mocht bijvoorbeeld roken in een restaurant. Of in een school. Lekker een sigaretje in de pauze in de aula, heerlijk een sjekkie draaien en kletsen met je maten. Zo ging dat, vroegâh. Iedereen rookte. Nou ja, iedereen, iedereen, zo'n 80 procent van de leerlingen. Iedereen rookte, totdat bleek dat het slecht voor je was.

“BERT! KERK!” Ik schrik wakker. Val weer in slaap. Een kwartier later staat mijn moeder weer aan de deur. Dit spelletje spelen we al zeker tien jaar; moeder schreeuwt om half negen dat ik mijn bed uit moet komen, ik slaap door tot negen uur, trek kleren aan, stommel de trap af en doe mijn haar netjes. Ik heb het nooit leuk gevonden om naar de kerk te gaan, maar, zoals mijn moeder altijd antwoordt, “de kerk is ook niet bedoeld om leuk te zijn, maar om je ziel te redden.” Om boze ouders en het verzengende vuur te ontkomen kom ik elke zondag weer netjes mijn bed uit.

Jezus hing er al een tijdje. Hij had wat bemoedigende woorden tot zijn moeder en beste vriend gesproken, had een misdadiger een plekje in de hemel beloofd en leed pijn. Ondraaglijke pijn. Zeventig of tachtig kilo vlees aan twee dikke spijkers in zijn polsen hangend, met als enige verlichting een nog grotere spijker door beide voeten; Hij had de keuze tussen hangen aan Zijn armen, of Zijn benen tegen de spijker duwen zodat Zijn armen even verlost waren van de tergende overspanning. Zijn pezen raakten langzaam verzuurd, het afzetten tegen de nagel in zijn voeten kon hij slechts enkele seconden volhouden om dan weer hard terug te zakken om weer aan zijn uitscheurende polsen te hangen.

Ik probeerde te slapen, maar het lukte niet. Rond half vier rolde ik een joint, rookte die op en viel in slaap met mijn kleren nog aan. De wekker had ik om tien uur gezet. Ik droomde dat ze, maanden na haar vertrek naar Canada, terugkwam. Ze was uitgemergeld en had smekende puppy-oogjes. Om de een of andere reden wilde ik haar helpen, maar ze klom in het gootsteenkastje en sloot zichzelf in. Ze mijmerde. “Niemand houdt van me, niemand zorgt voor me, ik ben helemaal alleen…” Ze klonk als Hitler met de Russen voor de deur. Ik hoorde een flatsend geluid, een gulpend gerochel en zag bloed onder de deurtjes vandaan komen. Panisch begon ik aan het kastje te trekken.

De vriend waar mijn ex mee heulde, was een uiterst lelijke jongen die ze slechts gebruikte om haar vele vrije tijd mee door te komen. Hij zat wat dat betreft in hetzelfde schuitje als ik: geen kans meer. Bij haar huis aangekomen excuseerde ik me voor het feit dat ik mezelf verkeerd had voorgesteld. Hij zei dat hij het wel begreep. Al snel zaten we binnen op de bank naar de veel te grote plasma-tv te kijken. Er kwam nog een vriend van haar binnen, Mark, waar ik altijd argwaan voor heb gekoesterd. Ze wilde me net iets te vaak bij hem GameCube'en en destijds vertrouwde ik haar ook al voor geen meter. Hij was hysterisch vrolijk en opgewekt en nestelde zich -natuurlijk- dicht tegen mijn ex aan op de bank.

Het was een broeierige dag in laat september. Midden in het dichte bos zaten elf mensen met elkaar te praten. Sommige zaten op een omgevallen boomstronk, anderen op de grond. Eéntje had er een gitaar mee en begon, op verzoek, "Don't fear the reaper" te spelen. De rest neuriede de wijs of zong de tekst mee. Er was een kale man, duidelijk de leider van het stel, een enkele vrouw, een verzameling mannen van studentenleeftijd, wat anderen...

“...VIER! DRIE! TWEE! EEN! GELUKKIG NIEUWJAAR!” De vriendenkring, waar ik geen deel van uitmaakte, klinkte lustig met de porseleinen champagneglazen en begon elkaar te feliciteren en te zoenen. Ik goot het bubbelgoedje mijn keel in en schudde mijn vriend de hand, klopte hem op de schouder. “Wat een baggerfeest, Nap.” “Zeg dat wel. We zouden ze eigenlijk stante pede...” “Jaaah! Vuurwerk! Kom, we gaan naar buiten!” Natuurlijk. De kindertjes hadden tien sterretjes en een grondbloem en wilden de troep af gaan steken. “Jij zin in vuurwerk, Nap?” “Nee.” “Prima, ik ook niet. Ga je mee blowen?”

Dit verhaal speelt zich af in 2007, een maand of tien na Valentijnpijn (2). Mijn vriendin woont sinds enkele maanden op onze zolderkamer, omdat het tussen haar en haar ouders niet wil boteren. Ze blijft tot en met haar havo-examens, die ze succesvol afsluit op 29 mei. Ik heb echter nog een vwo-examen Aardrijkskunde op mijn verjaardag, en de dag erna het vak waar ik altijd het meeste moeite mee heb gehad: wiskunde.

Dus ik hield me stil. Maar ik wist het, en zij wist dat ik het wist. We speelden al zeven maanden een rollenspel en het ging goed zolang ik mijn bek dicht hield. Nu stonden we op exact de plek waar de leugen was ontstaan. We zouden er gaan slapen. Van seks of intimiteiten zou het niet komen, twee volle weken lang. De hele vakantie was de stemming overdag gemaakt vrolijk, en ruzieden we 's avonds grimmig over alles en niets in de tent, om van elkaar af liggend in slaap te vallen. Op de laatste avond wisten we beiden dat we van elkaar de leugen wisten over de laatste avond van het jaar ervoor.

Drie jaar geleden was de laatste keer dat ik Valentijnsdag vierde. Op 14 februari 2005 kwam de toenmalige liefde van mijn leven langs. Al maanden hadden we een tere, lieve msn-vriendschap opgebouwd, die ik – voor het eerst in mijn leven – zou gaan materialiseren. Ik lijd aan de vervelende eigenschap dat ik te goeiig, te verlegen en te praatgraag ben. Ik luister teveel naar meisjes en verlaag – zo je wil, verhoog – me naar hun niveau van emoties en dergelijke. Dat resulteerde, tot Valentijnsdag 2005, altijd in het feit dat ík verliefd raakte op een leuk meisje, en zíj me als haar beste vriend begon te zien. Maar dat zou deze keer anders gaan.

“IK WIL JE! BLIJF BIJ ME! HOU VAN ME! GA NOOIT MEER WEG!” Mijn computerwekkertje speelt een willekeurig wekker-mp3'tje en ik zit binnen twee seconden rechtovereind in bed. De vreselijke jaren '80-herrie stampt mijn speakers uit. Ik luister het nummer geduldig af, probeer wakker te worden en de odol te verliezen, drink een paar slokken limonade uit een glas wat er dusdanig lang staat dat ik niet meer weet wanneer ik het heb neergezet en pak een sigaretje. Het is half negen.

In de krant stond vandaag dat Nederland gelukkiger is dan vorig jaar. Ik kan daar inkomen. De laatste tijd ben ik om de stomste dingen extreem gelukkig. Haast euforisch. Zoals vandaag.

Een wat klungelig uitziende jongen stapt een supermarkt binnen. Hij pakt een fles cola uit de koeling en draait zich om om verder te shoppen. Maar daar staat ze. Zijn lieftallig uitziende ex. Met haar nieuwe vriendje. “Hee, hoe gaat-ie?”, vraagt ze. De jongen kijkt geringschattend naar zijn ex en haar nieuwe vlam, werpt een blik op de fles frisdrank, schroeft de dop eraf en neemt een flinke teug. Uit het niets verschijnt zíjn nieuwe vlam. “Schatje, slagroom of chocoladesaus?” De jongen kijkt vergenoegd naar het rondborstige blonde delletje. “Allebei.” Het blonde mokkel vliegt om zijn schouders, en, door het plafond opstijgend aan een touw dat uit een helikopter hangt, roept hij zijn ex nog toe “je kent me, ik red me wel!”, de ex en vriendje verbijsterd achterlatend.

Vierhonderdvijftig miljard dollar. Dat is inmiddels alleen al door de Verenigde Staten gespendeerd aan de Irak-oorlog in de vijf jaar dat dat debacle nu al duurt. Duizenden militairen verloren al hun leven, het aantal Iraakse doden loopt uit van 87.000 officiële doden tot schattingen van 1,2 miljoen. De Iraakse infrastructuur en de militaristische Saddam-vrede is geruďneerd, miljoenen vluchten de grenzen over en het hele Midden-Oosten staat op springen. Elk jaar stijgt het aantal doden door executies en autobommen haast exponentieel. Het einde is vooralsnog ver te zoeken.

Je overgebleven salaris hoeft dus ook al niet meer naar een Orgaanstichting naar keuze die het jaarsalaris van de directeur met deze giften bekostigt. En op lokale schaal zijn buurtvoorzieningen natuurlijk een leuk idee, maar het volk dat op pannaveldjes afkomt gedraagt zich nou meestal niet echt om over naar huis te schrijven. Als je dat zo allemaal tegen elkaar afweegt, zie ik, op mijzelf na, geen enkel goed doel dat je door overdaad nog niet uitgegeven geld écht goed zou kunnen gebruiken.

Een stukje van superworm vanuit zijn positie als ER. Ben je een postpuberaal studentje met teveel tijd, sta je aan het hoofd van een succesvol team columnisten op Nederlands grootste forum. Het blijft leuker dan postzegels verzamelen.

Eene mijmering.

problematiQue stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

“Ben jij ook zo gek op MSN, Hyves en MTV? Flirt je op school met je klasgenoten en neuk je elke week weer een ander onbeschermd? Zpel jij owk dramaaties? Kortom, ben je een onzelfstandig en bekrompen tienertje met geestelijke armoe en soa's teveel? Dan heeft Univé wat voor je bedacht.”

Hortend en stotend pakte ik haar kont vast en leidde haar op en neer. Kneep er eens lekker in. "Oh, gut, ik geloof dat ik nu toch echt-" Ik hoefde de zin niet af te maken. Daar ging ik al. Ze kreunde nog eens flink en viel op me. Kussend vroeg ze of ik nog ergens wc-papier had liggen. Zoals altijd was dat niet het geval, maar gelukkig hielden wij altijd onze sokken aan in bed. In een wonderbaarlijke manoeuvre wist ze de sok van mijn linkervoet af te halen en duwde het ding tegen haar vagina. Snel kwam ze omhoog, waardoor mijn slap geworden geslacht een beetje lullig op mijn buik viel.

Naar aanleiding van het verschijnen van Lading videospellen gestolen: ruim 1 miljoen euro schade in de tracker op zondagavond, 2 december deuxmillesept.

Een column over mijn ziekelijke liefde voor Jim Reeves. Zijn muziek gaat mijn oor in en blijft daar voor altijd hangen. Ik kan niet zonder de goede man. En hij is al 43 jaar dood.

Al jaren nijd ik mijn rivaal
Een rode muts, z'n kop is kaal
Ik kom altijd per suffe boot
Maar hij pakt uit, de idioot
Acht rendieren met rode neus
Commercieel een goede keus
Ik haat die man, ik haat hem echt
En naar mijn mening heel terecht...

Tergend langzame orgelmuziek dweept door de gangen en langs de banken, door de overvolle, sober aangeklede kerk. Ik zie ze zitten. Allemaal strak in het gareel, donkere kledij, de vrouwen lange rokken en aftandse hoeden op, de mannen boven de twintig nagenoeg allemaal in pak.

Vier jaar lang hadden ze een relatie gehad. Zij, een manipulatief, ontrouw, knap en hoogst onaardig meisje met een 'ik wil'-rimpel tussen haar wenkbrauwen, en hij. Hij, een zachtaardige, hondstrouwe, alles voor de lieve vrede slikkende goedzak. Nadat hij haar op de dag van het afmaken en inleveren van zijn doctoraalscriptie voor zíjn computer had gevonden, seks-cammend met een gozer uit Maasbracht, had hij haar zijn appartement uitgewerkt. Zeven maal is scheepsrecht, dacht hij nog. Hier komt ze niet meer mee weg.

Hoe huppelt zijn paardje het dek op en neer
Droevig. Er is dus ook een paard om de mummie te verslepen. Goed, we gaan er vanuit dat Sinterklaas nog leeft. Dat hij dit al zeventienhonderd jaar doet (en vijftienhonderdvijftig jaar zonder stoomboot, gok ik, want anders was hij écht een wonder) en er nog steeds plezier in heeft.

Die bazbo en superworm, die löllen ons wat af. MSN-gesprekken tussen columnisten: nu ook verkrijgbaar in úw huiskamer! Was deel 1 nogal confronterend voor bepaalde bevolkingsgroepen; deze keer krijgen mongolen en andere boerderijdieren ervan langs.

Esmee Denters. Ik ben niet op de Youtube-leest geschoeid, dus ik had haar pas voor het eerst gezien bij Matthijs van Nieuwkerk (waar ik me óók al zo aan kan ergeren, maar gelukkig doe ik dat niet) in De Wereld Draait Door. Matthijs draaide door toen hij Esmee in de studio had. Een vieze, geilende, hinterige opmerkingen makende pedofiele aap was hij. Dat deed er niet toe. Zo is hij nu eenmaal. Hij had Esmee in de studio en vroeg haar om “a capella”, een term die hij elke uitzending minimaal vijf keer dwangmatig gebruikt, een liedje te zingen.

Die bazbo en superworm, die löllen ons wat af. MSN-gesprekken tussen columnisten: nu ook verkrijgbaar in úw huiskamer!

De nieuwe cd van Katie Melua draaide zich af in mijn hoofd. Irene lachte lief om alles wat ik zei. Ik vertelde over mijn dode hamster, over het nieuwe volkslied, noem maar op. Ik bleef maar ratelen.

Ze had zich er nooit wat van aangetrokken. Ze was een geëmancipeerde vrouw van in de veertig en ze wist godverdomme wonderwel wat slecht en wat goed voor haar was. Een man die haar twee kinderen opleverde, was een goeie. Dezelfde man die in driftbuien sloeg, kon vertrekken. Als ze op een feest teveel zoop, de volgende ochtend wakker werd in haar eigen kots, de hele dag het huis moest luchten en zich lammer voelde dan "een beer, in een kooi, niet veel groter dan zichzelf. Via een gat in zijn buik wordt gal afgenomen om medicijnen van te maken. Van de stress eet hij zijn eigen poten aan. Bel het IFAW NU", dan was dat slecht voor haar.

Ik denk dat er in de afgelopen maand wel tien stukken de submitbak in rolden over het programma van de publieke omroep, waarbij men een ander volkslied placht te zoeken. De ene column juichte het idee toe, de ander was weer een fier betoog voor de instandhouding van het Wilhelmus; veel werden wij er met zijn allen niet wijzer op. Na mijn uiterst educatieve column over een IJsselmeer van sperma trakteer ik u deze week wederom op een verlichtend stukje kennisverrijking.

We neuken wat af op ons blauwe bolletje. Aan dat neuken zitten, behalve een hele hoop plezierige bij-effecten zoals bijvoorbeeld orgasmes, orgasmes en ehm... orgasmes, ook nog een aantal andere leuke feitjes. Die feitjes liggen niet zomaar als een gewillige, afbetaalde heroďnehoer klaar om van Wikipedia afgetrokken te worden, maar kunnen, met een beetje rekenwerk, een tikkeltje fantasie en een hele hoop vrije tijd zelf berekend worden. Laat ons met elkander zingen, prijzen, loven de Heer, maar eerst een verhaaltje.

Ik zie, ik zie. Ik zie een wereld. Een wereld waarin Ab Klink zijn gelijk heeft gekregen. Een wereld waarin de Hartstichting een groot, staatsmanipulatief orgaan is geworden. Waarin StiVoRo de nieuwe GeStaPo is. Waarin rokers als joden behandeld worden. Het is de wereld, die er met dit (s)linkse kabinet eraan zit te komen. Stapje bij beetje gaan we van een anti-rook-maatschappij naar een rook-haat-maatschappij. We tolereren roken niet langer, we gaan het verachten, en binnenkort zullen we over barricades en politiekordons heen marcheren, demonstrerend om de doodstraf voor rokers.

Land of hope and glory, mother of the free
How shall we extol thee, who are born of thee
Wider still, and wider, shall thy bounds be set
God, who made thee mighty, make thee mightier yet,
God, who made thee mighty, make thee mightier yet.

Deze column is een hommage aan het volledige werk van Gerard de Vries.

"Van Zwitserland tot Polen moet ik vaak met mijn truck rijden. Ja, ik heb in mijn leven al heel wat gereden in dit oude lor. Al vijfentwintig jaar rijd ik door berg en dal met mijn wagen, slaap ik wat in de cabine of denk ik heimelijk aan thuis. Daar zitten mijn vrouw en zoontje te wachten op mijn thuiskomst. Vaak ben ik lang van huis. Als ik mijn zoontje dan aan de telefoon krijg, vraagt hij altijd wanneer ik weer terug kom, en of ik misschien een stuk speelgoed meeneem, een tol, of een paar mooie knikkers."

Ik denk persoonlijk dat de ontwerper van de twee-euromunt een vooruitziende blik had. Voorspellende gaven. Of gewoon een sterk begrip van de realiteit. "God zij met ons" is, gezien de huidige staat van de samenleving, niet langer een loze spreuk. Het lijkt me meer een smeekbede.

Het droeve, waargebeurde verhaal van de schildpad die negen maanden de gelukkigste Turtle was in de hele wijde wereld. De jaren negentig-depressie deed hem echter de das om...

Ik heb me altijd enorm verwonderd om Aziaten. Ze leven met driehonderd miljoen in hutjes van golfplaten in een rivierendelta die elke tien minuten dramatisch overstroomt, ze gooien pasgeboren meisjes pardoes op straat omdat ze geen piemeltje hebben, ze lopen massaal achter dictators met de gekste namen aan, ze geloven in achtendertig duizend goden en ze eten deegslierten met gebakken kat erdoorheen.

Volgens South Park duurt het dusdanig verwerken van een verschrikkelijke gebeurtenis als elf september dat er hard om kan worden gelachen zonder schuldgevoel precies 22,3 jaar. Ik begon blijkbaar iets te vroeg.

Langzaam opende ik mijn ogen. Het felle lichtschijnsel deed me ze ogenblikkelijk weer sluiten. Opende opnieuw. Waar was ik? Ik keek langzaam om me heen. Een infuus in mijn arm. Het begon me duidelijk te worden. In een bed. Witte muren. Mooie zuster. Het ziekenhuis.

Een ontnuchterend verhaal over de doorn in het oog van menig Nederlander: windmolens. Hoe ze werken, hoeveel energie ze opleveren, hoe de staat zand in onze ogen strooit. Een ontluisterende column van uw aller Superworm.

De hamster van Superworm is heengegaan. Terwijl normale hamsters na drie jaar stilletjes in een hoekje gaan zitten om De Zeis af te wachten, maakte zíjn hamster er een groot spektakel van. Alles erop en eraan. Daar kon dokter Mengele nog wel een puntje aan zuigen!

Onze lieve, kale wereldleider Vladimir Vladimirowitz Poetin verzint élke week iets nieuws om de wereld ervan te overtuigen dat hij een grotere penis heeft dan de rest, and he's not afraid to use it! Alle feitjes van de afgelopen twee maanden Westerse-Wereld-pesten op een rij, met een paar fantasierijke prognoses als klap op de vuurpijl. Ofwel, een column over Poetin's nieuwe Koude Oorlog, en hoezeer het CO2-probleem daar absoluut niets mee te maken heeft.

Een aardig stukje commentaar op de altijd naar aandacht vragende Limburger die sinds een paar jaar samen met zijn negen zetels, achterlijke achterban en zevenentwintig bodyguards de Moslimstraten van Nederland onveilig probeert te maken. Een inkijkje in de man zijn psyche, zijn beweegpatronen, zijn missie. En hoe wij hem met zijn allen kunnen stoppen...

Het ging een tijdje niet zo goed meer met Superworm. Hij was aan het eind van zijn Latijn gekomen, en dacht zelfs aan ophouden. Met alles. Een jaar lang slapen en volgend jaar weer wakker worden. Of niet meer. Dit is zijn verbazingwekkende verhaal...

Sinds we ons in de jaren zestig massaal realiseerden dat vrouwen gelijk behoren te zijn aan mannen in loon, arbeid, algehele rechten en al die andere fantastische dingen die de emancipatie voortgebracht heeft, is de positie van de vrouw sterk verbeterd. Het hedendaagse kutje heeft stemrecht, staat niet langer alleen maar in de keuken, dumpt de kinderen bij de crčche, laat abortus plegen en laat zich als kers op de taart nog in in amoureuze uitstapjes met vreemden. Een hartverwarmend en vrouwvriendelijk relaas over de successen der emancipatie.

De luchtvochtigheid was zo hoog dat zweten praktisch onmogelijk was en de temperatuur buiten zat weinig onder haar lichaamstemperatuur. Het was weekend, laat in de namiddag, ergens in de laatste dagen van juli. De wolken verzamelden zich in de lucht boven haar en sloten haar van de zon af. De eerste drop viel. Het was een grote onweersregen-drop, zo een die drop zegt wanneer hij op de grond komt. Die vijf vierkante centimeter grond nat maakt. En hij landde op haar arm.

"Ik liep. Ik liep en liep totdat ik niet meer lopen kon en kroop toen verder. Ik kroop tot ik niet meer kon kruipen en mijn spieren en scharnieren een grote vergroeide schrijnende pijnen uitschreeuwende massa waren geworden. Ik lag op de grond en kermde om hulp, hulp om me verder te brengen en de pijn aan te lengen, maar niemand luisterde, ik schreeuwde en sloeg met mijn afgepeigerde vuisten tegen de grond, tranen biggelden over mijn wangen maar niemand zag me..."

Iedereen kent dat liedje wel van Pink, Dear Mr. President. Tot onze grote vreugde heeft de president van de Verenigde Staten een brief op poten teruggeschreven en die meteen naar FOK! gestuurd, getiteld "Dear Mrs. Pink".

Over liefde, haat, vriendschap en vijandschap, over letters en getallen, over oorlog en vrede: niet een boek van Dostojevski, maar een column over FOK!. In de regungslose strijd om de nummer-één-positie doet een handjevol forumleden er álles aan om Tweakers kapót te maken. En hoe.

Ben jij óók zo'n Hyver? Heb je veel vrienden? Een mooie pagina? Krabbel je de hele dag? Ja? Echt? Lees dan dit stuk schrijven over Hyves, over vriendschap, over haat, over liefde, en over atoomwapens, rosé en een goede Chuck Norrisfilm bovenal.

Waar Van 't Reve in '66 al door de Heer van achteren genomen werd op papier, en daarmee vrijuit ging, is de vrijheid van meningsuiting jegens moslims steeds gebrekkiger. Christenbashen mag, zij horen te tolereren, maar moslims? Och heden en wee, wee, zeg daar maar niets over. Een column recht uit het hart.