Ik, Jaap Jongbloed, heb een boek geschreven. Het heet De geheime mailtjes van Maxima en Mabel. Allemaal fictief natuurlijk, maar erg geestig, al zeg ik het zelf. Moet je dit lezen: Er gebeuren enge dingen met mijn lichaam. Mijn buik wordt per dag groter, maar ook mijn borsten zijn niet te dragen. En dan hebben ze nog lelijke blauwe bloedaders ook. Ik herken mijn lijf niet langer. Heb wel veel zin in seks opeens.

Een loverboy klinkt romantisch en lief. Misschien wat verwijfd. Maar een loverboy is gewoon een gladde jongen die onwetende meisjes verliefd maakt, om ze vervolgens met een rood lampje achter een raam te pleuren. De daders kunnen met recht het etiket vuile teringklootzak meekrijgen, maar onderschat het aandeel van het slachtoffer vooral niet. Ze doen het heus niet expres, maar mijn hemel; wat een zeldzame domheid

Meneer Veldhuis,
Meneer Kemper,

Wel gefeliciteerd
Jullie gladde liedjes
Worden breeduit gewaardeerd
Maar toch een puntje van kritiek
Dat jullie vast niet interesseert
Maar in de categorie kleinkunst
Zaten jullie helemaal verkeerd

...Vrijwel iedere clip neemt ons mee naar een exotische omgeving vol wulpse vrouwen in nietsverhullende broekjes. De meisjes hoereren een beetje doelloos voor de camera, terwijl het pratende ego met de scheve pet zich uiterst onsmakelijk kersen laat voeren...

Het nieuwe asielbeleid is onmenselijk. Zo'n 26 duizend uitgeprocedeerde asielzoekers moeten terug naar het land van herkomst, terwijl velen in die jarenlange wachttijd al lang en breed hun plekje hadden gevonden.

Rob Oudkerk gaat naar de hoeren, kijkt porno in z'n vrije tijd en snuift elk nieuwjaar een lijntje coke. Dat zegt schrijfster/columniste/mooie verschijning Heleen van Royen tenminste. En die heeft het weer van Rob.

Een dialoog uit de wandelgangen van de grote steden politiek.

Vanavond was het dan eindelijk zo ver: Het afzien van..., oftewel Fokke en Sukke op de beeldbuis bij BNN. Ik vermoed dat de meeste mensen al van deze twee amusante vogels gehoord hadden toen ze besloten dit stuk te lezen. Een ander deel zal wellicht gehoopt hebben op een pornografisch stuk vuilschrijverij, waar het vlees bij de stoutste naam genoemd wordt. Ik raad deze mensen aan om, ondanks de desillusie, gewoon verder te lezen, want ik ben zo nu en dan ook best een vermakelijke peer.

"Heeeej met Marieke! Ik stap net de trein in en ik dacht 'ik bel je eventjes'. Ja, ik wilde even weten hoe het nu met je gaat. Je plast nog steeds bloed?"

Voetbal is mooi. Zo mooi dat je er eigenlijk niets aan moet veranderen. Toch schijnt het allemaal steeds moderner en groter te moeten. Maar daarmee heeft het spel tot nu toe alleen nog maar charme ingeleverd.

Er zijn plaatsen in Nederland waar je liever geen fietspech krijgt. Een treurig verlaten grindpad tussen Wapserveen en Uffelte bijvoorbeeld. Een lekke band zal de gemiddelde pechvogel sowieso niet aan het dansen brengen, maar op dit soort plekken valt je lekke band nog altijd iets minder lekker.

Ze hebben altijd van die grappige rijmpjes, die telefoonsexreclames. En bedenkelijke deuntjes ook trouwens. In het geheel wel komisch, al is de gemiddelde sex-exploitant niet geholpen met mijn glimlach. Het is de bedoeling dat ik door doorgeslagen geilheid mijn telefoonrekening omhoog laat hijgen. Hallo? Redelijkheid, bent u daar? Ik zat verdorie midden in Oprah!

Het is lekker weer. Prima zelfs. Van dat weer dat je praat met vrolijke vogels en naar het strand gaat om de zee in te hollen. Dat je zomaar gaat wandelen en vervelende liedjes fluit. Vlinders vangen, bijen beloeren, in je blote reet door de tuin banjeren...het kan allemaal in juli. En sinds de start van de Tour de France is het de fanatieke zonaanbidder vast niet ontgaan dat we ook dit jaar weer volop getrakteerd worden op de amateurwielrenner. De tour is in onze bol geslagen.

"Rita, bedankt dat je ons wat meer wilde vertellen over je oud-Groningse kleiwerkverzameling. En dan nu terug naar ons spel, damens en heren. Speel mee en win vijf-en-twintig-honderd euro. Vijf-en-twintig-honderd euro...cash, handje contantje, helemaal voor jou! Je hoeft ons alleen maar even te bellen op 0900-8810 en het antwoord te geven op de volgende vraag: hoe heet de vader van Charlie in Goede Tijden Slechte Tijden? Is dat A. Jef Alberts, B. Koos Alberts, C. Karel Aalbers, of D. Laura Alberts? 0900-8810. Nul ne-gen hon-derd acht acht één nul."

Ik heb een verfrissende mededeling. Eentje die voor een definitieve kentering kan gaan zorgen. Misschien is het wel het beginsel van een mini-revolutie. Nu vele tieners de rechtse politiek tot mode hebben verheven, vind ik het mijn maatschappelijke taak om deze mededeling met mijn lezers te delen. Het gaat namelijk bijzonder goed met onze Turken!

Voor veel feestbeesten is de nachtelijke busrit naar huis een vast ritueel. En niet zelden hoor ik daar klagende geluiden over. Het is nou eenmaal niet prettig om met een lichaam vol plezierdrank over hobbelige dorpsweggetjes te moeten rijden. En als je in de grote boze beschaafde stad woont, dan krijg je om de twintig meter te maken met een ferme verkeersdrempel. Nou vind ik het verder niet bijster smakelijk om hier verder op in te gaan (en het is mijn vrije dag, dus ik hou het graag leuk), dus zal ik de kern van de zaak even verleggen. Er gebeurt namelijk nog veel meer in een nachtbus. Zeker als je het bekijkt van een eeuwig onervaren uitgaander. Ik trakteer u op een klein stukje autobiografie.

Achter mijn huis ligt sinds kort een jeu de boules-baan. Een poging van de gemeente om het hele buurtje weer wat socialer en betrokkener te maken. De Franse romantiek van ballenwerpende oude mannen met snor in de warme avondzon. Ik moet zeggen dat ik de klap nog niet helemaal te boven ben.

Het is valentijnsdag. Tot zover de inleiding.

Een telefoongesprek tussen Wim Duisenberg en zijn vrouw Gretta: de vrouw wiens roep om aandacht vakkundig werd ondergesneeuwd door onze eigen verkiezingshype.

Na een lange afwezigheid kan ik u weer (niet) verblijden met een column. Met deze colomn ben ik begonnen toen ik nog op aarde was, dus actueel is het onderhand niet meer. Ik wil u desondanks mijn kijk op de zaak niet onthouden.

Of het nou stom is of stoer.

Waar mijn bewondering voor Maarten van Rossem een kleine deuk opliep.
Teveel van het goede is niet altijd leuk en teveel van het leuke is niet altijd goed.

Het wereldje van de jongerenvakanties is een vreemd wereldje. Terwijl moeder in de waan is dat zoon of dochter een cultureel uitstapje aan het maken is, liggen de tieners de hele dag in hun tent te ronken en drinken ze bier bij het ontbijt. 's Avonds gaan ze het uitgaansleven in, terwijl ik de wandelende massa observeer vanaf een prachtig dakterras.

Ik ben gerust een leek van het nachtleven te noemen. Het uitgaansvolk begrijp ik niet altijd, maar ik probeer me er toch elke keer weer zo goed mogelijk aan aan te passen. Zonder succes, moet gezegd worden. Zij begrijpen mij waarschijnlijk ook niet. Toch staan we samen op dezelfde dansvloer en observeren we elkaar met opgetrokken wenkbrauwen. Ik de mafketel en zij...en zij eigenlijk ook wel.

SBS6. Een commerciele tv-omroep die al sinds 1995 hard bezig is om het gemiddelde niveau van de tv-wereld drastisch te verlagen. SBS6 is de omroep van de middelmaat. Door middel van grensverleggende programma's proberen ze, ondanks de slechte kwaliteit, zo veel mogelijk kijkers te trekken. Als je dit te letterlijk neemt, dan zou dat best een goeie formule voor een nieuw programma kunnen zijn, gezien het niveau van de overige programma's.