Hadden examens vroeger nog als doel om een bepaald kennisniveau te bewerkstelligen, thans moet slechts een bepaald slagingspercentage worden bereikt. Maar alsof zulke graduele devaluatie nog niet genoeg is, maakt de faculteit der geesteswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam (UvA) het nu wel erg bont. Vandaag las ik in de Volkskrant dat ze het lumineuze idee hebben opgevat om studenten zelfs nog te laten slagen als ze een vijf hebben.

De overstap naar het voetbal was even abrupt als logisch. Grotestoeremannensport nummer één, echt iets voor mij dus. Temeer daar ik Platini’s traptechniek combineerde met het torinstinct van Marco van Basten en het charisma van Johan Cruijff, al was ik destijds nog ongewis dat ik daarin mijn gelijke had.

Nieuwjaarsduiken anno 2012 is zoiets als de marathon per auto afleggen. In het verzet zitten buiten oorlogstijd. Vasten in Ethiopië.

Alle groenteboeren in de wijde omtrek weten dat ze Aad moeten vertellen over de goede aardappeloogst, wanneer hij voor hun toonbank staat te wachten.

Saffierwit, zilverwit, korundwit of toch jaspiswit?

Onschuldige Mohammed is als de relschoppers van FC Utrecht die de clubvoorzitter onder reclasseringstoezicht laten plaatsen.

Voordat mijn vriendin met bonzend hart op zoek gaat naar de openbaring van een orgie met drie vrouwen, vijf mannen en een Duitse Dog: dat is het niet. Het is vele malen erger.

Opeens versnelde hij zijn pas en stond pal voor me: ‘Ik ben zó vaak jarig!’ Ik meende er goed aan te doen hem daarmee te feliciteren, en vroeg hoe hij dat in vredesnaam klaarspeelde.

Ik ben maagd. Zit ik in het klooster? Neen, anders zou ik mijn sergeant-majoor nog weleens tussen prepuberale jongensbilletjes kunnen afstoffen. Het is nog veel schrijnender.

Toen Naturalis laatst langskwam omdat ze met mijn uitgevallen haren een volledige mammoet wilden reconstrueren, besefte ik dat het misschien nog wel iets erger is dan ik had bevroed.

Ik prees me gelukkig dat ik geen zusje had met wie ik om 0.00 uur door weer en wind mee naar huis moest fietsen als ik met vrienden in de kroeg stond.

Ik durf te stellen dat in de sociale wetenschappen vrijwel iedere academicus zo nu en dan de regels overtreedt.
Een overzicht van veel gebruikte sjoemelmethodes.

Dat een nieuwe auto geen garantie is voor veiligheid op de weg, heb je vorige week kunnen lezen. Dat het zelfs tot sociale onrust kan leiden, heb ik enkele jaren geleden ervaren.

Toen ik binnen enkele dagen van zo ongeveer iedereen die ik ken vernam dat ik midden in de bijbelgordel was beland, bekroop mij het gevoel dat een buurtonderzoek toch geen overbodige luxe was geweest.

Jarenlang reed ik rond in een bijna antieke Fiat Panda. Of de koelvloeistof nou als een IJslandse geiser uit de motorkap sproeide of de remmen spontaan dienst weigerden, ik bleef in de bres springen voor het hoopje staal. Het blijft toch je kind.

Na afwezigheid van bijna anderhalf jaar (op enkele losse columns na) verwelkomt FOK! drulovic terug als columnist.

Deze week vertelt hij over zijn televisiecarrière die maar niet van de grond wil komen.

Joepie Joepie came to me
And he took my fucking bitch
But I cannot fucking sorrow
I just take another bitch

Je zult er niets van gemerkt hebben, maar vandaag is de herfst begonnen. Dat wil zeggen, de meteorologische versie. Zijn gevoelsmatige evenknie teistert ons al maanden. We zullen vandaag ongetwijfeld weer worden overspoeld met een karrenvracht aan statistieken, tabellen en grafieken die ons laten weten dat het de op twee na natste zomer van de eeuw was, de op 8 na koudste, de op 13 na winderigste en dat er op 19 augustus in Scheemda nog niet eerder zo’n hoge luchtvochtigheid is gemeten.

Als een sneeuwklokjesmozaïek in Hardinxveld-Giessendam en de molen van mevrouw Van der Korput uit Coevorden de revue hebben gepasseerd komt het hachelijkste deel van de onderneming. De voorspelling. Dat klinkt beter dan ‘de gissing’ of ‘de gok’, maar het blijkt in praktijk nauwelijks te onderscheiden.

De winterjas ligt weer in de stellingkast op zolder, sneeuwklokjes flirten openlijk met de zonnestralen en zowel het kwik als ’s mans hormoonspiegel stijgen exponentieel. Het is lente. Toch is het voor mij onbegrijpelijk dat collega’s opeens in geblokte bermuda’s het kantoor binnenhuppelen alsof ze zojuist de jackpot hebben gewonnen. Een onovertroffen staaltje van struisvogelpolitiek. Of beseffen ze wel degelijk dat hun laatste uur geslagen heeft?

Uiteraard wordt er over niets anders gepraat. Wat is er immers verder nog? Internet staat binnen een ommezien bol van de condoleanceregisters, rouwfora, necrologieën en andere vormen van moderne rouwverwerking. Zelfs gerespecteerde nieuwssites als nu.nl en teletekst staan uitgebreid stil bij de ontvallen grootheid.

Tegenstanders van George W. Bush (iedereen met een IQ boven de 70) schuiven hem graag de dood van duizenden jonge Amerikanen in de schoenen. Toegegeven, hij heeft er inderdaad eigenhandig voor gezorgd dat het Amerikaanse leger ‘vrede’ ging stichten in Afghanistan, wat gepaard ging met het welbekende bloedvergieten.
Maar wie heeft het over de miljoenen kinderlevens die de grote held heeft gered? Nou? Over eenzijdige berichtgeving gesproken! Het was immers hetzelfde genie dat acht jaar lang krampachtig overheidsfinanciering van stamcelonderzoek tegenhield. Hulde voor de missing link!

Zo was daar twee jaar geleden opeens Vinnie. Het achtste kon geen representatief elftal meer op de been brengen en de spelers werden verdeeld over de overige elftallen. Vinnie was een olijk mannetje met jampotglazen, coupe Geert Wilders, een restje witachtig speeksel in beide mondhoeken en een ondefinieerbare geur om zich heen. Hij had helemaal niets wat een voetballer moest hebben.

Hoewel we op school leerden dat het irrationele getal pi ongeveer gelijk is aan 3,14, namen twee van mijn klasgenoten geen genoegen met zo’n globale schatting. Ze maakten er een sport van om pi zo veel mogelijk te preciseren. Volgens mij kwamen ze tot ongeveer 20 cijfers achter de komma, maar het zouden er ook 30 kunnen zijn geweest, het was me om het even. Mij heeft Pi nooit in z’n greep gekregen. 3,14 was meer dan voldoende; de overige decimalen liet ik liever aan mijn rekenmachine over. Die had er veel meer verstand van. 

Terwijl de Vaderlandse politici in verdekte Zuid-Franse baaitjes al lurkend aan waterige aanmaaklimonade de nieuwste Saskia Noort of Kluun lezen, treed ik bij dezen uit de anonimiteit die zomerreces wordt genoemd. De roep om de nieuwste drulovic werd simpelweg te luid.

In de spiegel zag ik de personificatie van de Michelinman; Jakhals Frank met Han Peekel in z’n buik. Waar was het in vredesnaam misgegaan? Waar kwamen die vetkwabben vandaan? En waarom had ik niet eerder mijn extreme adipositeit opgemerkt? 

Er bestond bij de ‘kenners’ die het lijsttrekkersdebat nabespraken geen consensus over de winnaar, maar des te meer over de verliezer. De beginneling werd op forse achterstand gezet door de ronderenners die gepokt en gemazeld waren in de wereld van de landelijke politiek.

Hoewel ik het doorgaans voor de fun doe, is het schrijven van deze column echt een martelgang. Een writer’s block heeft me fulltime in haar greep. Het is de off-day der off-days.

In vroeger tijden, ver voor de uitvinding van televisie, msn en spelcomputers, deden we niets anders. Maar toch zijn ze pas de laatste decennia een doorn in het oog van keurig Nederland: hangjongeren. Hoewel ze zich uiterst stoer proberen voor te doen door luidruchtig te boeren en vuilnisbakken in de fik te steken, zijn het eigenlijk juist losers die niet mee mogen doen met de gangbang van 12-jarige Priscilla, en wannabe-bitches die zichzelf na 4 breezers nog steeds niet in coma hebben gezopen.

Dood moeten ze! De personen die de grootste leider uit de geschiedenis van de mensheid bespottelijk maken door middel van wat slappe internetpersiflages. Durven ze wel, stelletje lijkenpikkers, om Hitler 65 jaar na diens heldendood schandelijk in zijn hemd te zetten. Wat een laaghartige streek. Het zal ze bezuren!

De inmiddels welbekende stofwolk uit Asland is volgens deze godsdienstdebielen een rode kaart van God. Na enkele gele kaarten voor Nederland, zoals de bijna-watersnoodramp uit 1995 (weet je het nog? Ik ook niet) en het virus aan de voet van Balkenende in 2004 (een ramp van ongekend formaat), was de maat voor God vol. Een stofwolk! Daar kan Roelof Luinge nog een puntje aan zuigen.

Ik vond het boek toch beter. Dat zinnetje is onlosmakelijk verbonden met iedere boekverfilming. Of je het boek nou gelezen hebt of niet. Dat je nooit hebt geweten dat er een boek met die titel bestond maakt niet uit; het boek was toch écht beter.

Enkele weken geleden bevond ik mij opeens in het ziekenhuis.
Aanhoudende klachten hadden mijn vader genoopt zich eens grondig na te laten kijken. De eerste indruk was niet goed geweest, en de tweede evenmin.

Er zijn enkele grote bezwaren tegen Cohen als premier. Veruit de belangrijkste is zijn houding ten opzichte van de scheiding tussen politiek en religie.

Als klein ventje al liep ik, tot afgrijzen van mijn moeder, met mijn nieuwe hagelwitte sportschoenen een paar keer door de modder, om de gehate smetteloze aanblik weg te poetsen.

De gehersenspoelden ontworstelen zich langzaam uit het autoritaire juk van de geloofsgemeenschap. Eindelijk komen zij er achter dat ze niet ten koste van alles loyaal hoeven te zijn aan de kerk, zoals hen door indoctrinatie is geprobeerd te doen geloven. De dreiging van eeuwige verdoemenis in de hel heeft de beerput heel lang gesloten kunnen houden, maar de stank is inmiddels niet meer te harden.

In al mijn naïviteit had ik het plan opgevat een column te schrijven over blanke vla. Uit angst voor censuur heb ik daar echter toch van afgezien. Voor je het weet wordt Postvak IN opgefleurd door een e-mail van het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI), met het zogenaamd vriendelijke, doch vooral dringende verzoek om de column te verwijderen.

Na afloop werd pijnlijk duidelijk dat ‘onze’ Sven buiten de landsgrenzen een nono is. Een Amerikaanse journaliste begon haar interview met de vraag of hij zich even wilde voorstellen en vertellen wat hij nou eigenlijk zojuist gewonnen had. Met de neus op de feiten gedrukt noem ik dat. ‘Ze is gek!’, vond de gouden recreant. En heel Nederland met hem.

Dé vraag die ieder kind zich stelt is: wat zal ik later worden? Vaak vergezeld van ‘als ik later groot ben’. En dat is ook logisch. De mens komt immers als tabula rasa op de planeet met schier onbegrensde mogelijkheden. Als klein kind ligt de wereld voor je open. Eén ding stond voor mij dan ook vast: ik zou het helemaal gaan maken! Nu, op mijn 30e is het zover.

Tweehonderdduizend doden.
Op de afgrijselijke Amerikaanse televisiezender Christian Broadcasting Network verkondigde de geestelijk gestoorde tv-dominee Pat Robertson zonder een spier te vertrekken dat de huidige rampspoed te danken is aan de Haïtianen zelf. Eind 18e eeuw zouden ze namelijk een pact met de duivel hebben gesloten om hun onafhankelijkheid na te streven. Logisch, toch?

Maar zelfs op de winterspelen is het helaas niet louter dennengeur en maneschijn wat de klok slaat. Ook Vancouver wordt vervuild door veredelde hobbyisten. Bij de openingsceremonie pik je hen er zo uit. Ze wandelen als brugklassers te midden van eindexamenkandidaten, als Balkenende op bezoek bij Obama of Mandela. Kleine kinderen plompverloren tussen de robuuste ijzervreters. Ik heb het natuurlijk over de schaatsers. Wintersportparia’s pur sang.

Vorige week schreef ik over een oude demente man die vanuit het bekendste gekkenhuis ter wereld raaskalt dat het een lieve lust is. Ook de afgelopen week was Benni XVI weer vergeten zijn pilletjes in te nemen, dus kwam zijn boosaardige kant opnieuw boven drijven. Het feit dat sinds een week of twee homohuwelijken mogen worden voltrokken in Argentinië was al tegen het zere pauselijke been, maar nu ook Portugal zich dreigt uit te spreken voor het homohuwelijk zijn de Vaticaanse rapen gaar.

Niemand minder dan de allerhoogste geestelijk gestoorde en diens 87-jarige billenmaatje kardinaal Ecthegaray, werden op kerstavond ordinair besprongen door een dame in de bloei van haar leven. Mevrouw zou geestelijk gestoord zijn. Ja logisch, soort zoekt soort. De 82-jarige kerkopa is immers al tijden zeer ernstig in de war. Ook in 2009 waren we weer getuige van de nodige pauselijke uitglijders.

Wat een feest hè, die witte Kerst? Zoals Gerard Joling acht keer per zin zou zeggen: óngekénd!

Wat zou dat nou toch allemaal te betekenen hebben? En welk organisme heeft deze ravage op zijn geweten? Ik liet mijn fantasie de vrije loop. Misschien was dit het werk van een onbekende. Of van een mens. Er bestond zelfs de mogelijkheid dat degene zich kenmerkte door een combinatie van deze eigenschappen. Mijn irrationele gedachten namen overduidelijk een loopje met me.

Ik wist tot voor kort niet dat ze met zovelen zijn, maar toen ik me gewaar werd van het godsjammerlijke gespuis, leken ze plotseling uit alle hoeken en gaten te kruipen. Zomaar uit het niets. Van de buitenkant zijn ze moeilijk te onderscheiden van de normale mensen. Maar van binnen zijn ze rot. Erg rot.

Elke keer als twee mensen mijn deur passeren, vraag ik me af wie van hen vandaag de familiejuwelen gaat oppoetsen. Niemand die openlijk ervoor uitkomt een werkrukker (woord van het jaar 2010?) te zijn. Ik wil het ook absoluut niet weten, maar toch vraag ik het me af.

Ik ben altijd snel afgeleid. Zeg maar gerust, heel snel afgeleid. De uitdrukking ‘even afleiding zoeken’ heeft door mij een geheel nieuwe dimensie gekregen. Zelfs als ik niet op zoek ben, ligt het voor het oprapen. Het lege A4’tje naast me op tafel schreeuwt, mijn schoenen tieren, de waterkoker tettert en mijn zwijgende vriendin brult.

Na het daverende succes van de columnseries van Zonnetje40 en Bornfree, is het nu de beurt aan drulovic. Hij komt er echter achter dat series schrijven een vak is.

Vorige seizoenen leerden mij dat Cupido veelal in het kielzog van de cameramensen de boerderijen verlaat, op weg naar de bewoonde wereld. Of dat ook ditmaal het geval is, zullen we volgende week pas kunnen zien. Hier alvast een voorspelling.

Het zal je maar gebeuren als ouders van jonge kinderen: een pedoseksuele buurman. Vroeger was men ongewis van dergelijke tijdbommen, maar tegenwoordig wordt het kwaad in de kiem gesmoord. Met dank aan het wereld wijde web.

Mijn pennenvruchten zijn niet zelden doorspekt met melancholische beschouwingen, sombere overpeinzingen of rabiate antipathie tegen zo ongeveer alles wat leeft. Het papier barst dikwijls uit in een oorverdovend gejank, wanneer ik mijn woorden laat neerdalen.

Maar vandaag is alles anders.

Zo onopvallend mogelijk probeer ik te achterhalen welk wondermiddel die gulle lach op de veel te vroege morgen teweeg kan brengen. Dan slaat de schrik me om het hart. Daar staat hij, het ondefinieerbare mars-achtige mannetje met zijn kompanen, Doc Psilo, Draakje, Zark, Doe-Ran en alle andere arme figuren die ontsproten zijn uit het brein van de minst humorvolle striptekenaar van het universum. Scribbly.

Iemand met een immense kin, kromme neus of bovenmatige hoeveelheid vet, is minder aantrekkelijk voor het andere geslacht en heeft derhalve een kleinere kans zich voort te planten dan de Brad Pitts van deze wereld.

Of niet?

In deze aflevering van Je zal het maar hebben: oorwurmen

Steeds meer jongeren raken verslaafd aan cannabis. Ook gaan er steeds vaker stemmen op dat het gebruik van cannabis schizofrenie kan veroorzaken. Excuses voor deze ongelukkige woordspeling, het is immers een ernstige zaak.

Er is een gemene boevenbende waar ik wel altijd respect voor had. Ik noem het de Nederlandse Maffia. Misschien is dat iets teveel eer voor het stelletje ongeregeld -qua organisatie kunnen ze nog heel wat leren van de Camorra, Cosa Nostra of Ndrangheta- maar toch is half Nederland voor hen bevreesd. Niet in de laatste plaats vanwege hun vervaarlijke uiterlijk en onvoorspelbare gedrag.

FOK! propageert diversiteit en keuzevrijheid. Daarom verschijnen er per as. donderdag 1 oktober maar liefst 4 columns per dag!
Verdrink niet in deze vloedgolf en klamp je ook na 1 oktober vast aan de herkenningsboei die drulovic heet. Gewoon, op dinsdagochtend.

Natuurlijk is het best vermakelijk om op BNN een katslamme Spike een sigaret tussen de harige billen van dikke Willem vandaan zien te plukken om hem vervolgens doodgemoedereerd in zijn mondhoek te steken, maar dat haalt het toch niet bij de schuchtere melkveehouder Wietse, die na enkele minuten nadenken met moeite weet uit te brengen dat hij geen prater is?

Hoe zorg je ervoor dat zo weinig mogelijk mensen je column lezen? Ik denk dat mijn huidige poging heel behoorlijk is. Een titel als ‘schaken is leuk’ moet wel lage ogen gooien volgens mij. Het zal moeilijk zijn om dit lezersaantal te ondertreffen.

Wat is toch die preoccupatie met de zon? Het schijnt dat een bruin kleurtje een teken van gezondheid is. Daar zit wel wat in. Want zeg nou zelf, als je mag kiezen tussen een witte fastfoodjunk die de godganse dag World of Warcraft speelt op zijn bedompte zolderkamertje, en een zongebruinde surfdude met zijn blonde lokken en gespierde torso, dan heb jij toch ook een lichte voorkeur voor de laatste?

'Mijn huidige abonnement loopt af op 29 maart, dus ik wil dan graag mijn nieuwe abonnement in laten gaan.' vertelde ik doodgemoedereerd, onwetend over alle ellende die nog komen ging.

Wat hebben pindakaas, griesmeelpudding en limonade met elkaar gemeen? Of winegums, paprikachips, boerderijdropjes, eetbare slipjes en Aardappel Anders?
Ze worden allemaal nóg lekkerder. En wel nu.

Psychologisch gezien is geluk geheel subjectief. Iedereen heeft zijn eigen idee van gelukkig zijn. Fysiologisch gezien is het echter voor iedereen gelijk. In een MRI-scanner is een staatsloterijwinnaar niet te onderscheiden van Ivo Niehe die zijn spiegelbeeld bewondert. Of je nou een groot filosoof, Haagse Sjonnie of een gevreesde seriemoordenaar bent, bij iedereen wordt een zelfde hersengebiedje gestimuleerd om een euforisch gevoel te bewerkstelligen, wat we geluk noemen.

Evelien was de droom van elke twaalfjarige. De hele klas liep achter haar lange benen en blonde lokken aan. In de wandelgangen werd gefluisterd dat ze vaak naar het naaktstrand ging.

Elke maandagavond draagt één van de FOK!columnisten een column voor op FOK!radio. Ditmaal was het de beurt aan drulovic:

Ik heb, zeg maar, zo’n schurfthekel aan mensen die te pas en te onpas ‘zeg maar’ zeggen. Of liever gezegd, alleen te onpas, want zeg maar slaat eigenlijk helemaal nergens op, zeg maar.

Vanmorgen vergrendelde ik voor de zekerheid alle ramen en deuren bij het verorberen van mijn zachtgekookte eitje en voor de rest van de dag heb ik twee bodyguards ingehuurd om mij en mijn kalfslederen schoenen te beschermen tegen de moorddadige schurk die Nederland terroriseert onder zijn artiestennaam: Vegan Streaker.

Onlangs heeft Kenny in een vlaag van overmoed de zijwieltjes van zijn Shimano-fiets afgeworpen, en nu al wint hij het van de chauffeur van de bezemwagen, wiens vrouw heeft aangegeven te willen scheiden omdat haar man zo weinig thuis is. Dagelijks parkeert deze arme man zijn wagen pas in het holst van de nacht op de oprit van zijn huis omdat er weer moest worden overgewerkt. Toen hij vertelde elke dag zijn bezem in dezelfde kont te proppen, werd het zijn vrouw teveel.

Wil je weten wat de overeenkomst is tussen een televisiezender, Jezus Christus en een potje trefbal? Lees verder!
Zo ook als je benieuwd bent naar het aanstaande vaderschap van drulovic.

Het Zwarte Markt publiek is een lust voor het dorpse oog. Zonnebankbruine dames van middelbare leeftijd met tijgerleggings, peroxide blonde haren, metersdiep decolleté en getatoeëerd streepje om hun veel te rode lippen. In de regel worden zij geflankeerd door spierbundels met glimmende oorbellen, grote gouden kettingen, volgetattoeëerde lijven en matjes in de nek

Zangtalent, multitalent, musicalster, danser, schaatser, uitvinder, kok, belegger, modeontwerper, lama, held, presentator, sterretje, je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt tegenwoordig gezocht in Hilversum en omstreken.

Gisteren trok een stoetje boze jongeren door Den Haag. Onder auspiciën van comité ROUW stampvoette de veredelde Jostiband richting onze minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Ronald Plasterk. Of hij even wat extra geld wilde stoppen in het onderwijs. Honderd miljoen euro om precies te zijn.

Sinds het begin van de mensheid heeft iedereen met hem te maken gehad, maar nog steeds heeft nooit iemand hem het hoofd kunnen bieden. Hij is de perfecte armworstelaar. In het begin zet hij geen druk, buigt zelfs nog wat mee. Langzaam wordt zijn grip echter steeds vaster, en wanneer je krachten beginnen weg te vloeien drukt hij steeds wat harder, tot je arm uiteindelijk op tafel belandt.

De nieuwste hype is er eentje waar het water me van in de mond loopt. En de urine uit m'n blaas. Ik heb het natuurlijk over barplassen. Vonden we het vorig jaar nog nodig om met het mannelijk lid tegen gebouwen of andere voorwerpen aan te wapperen, nu wordt het eindelijk weer gebruikt waarvoor het bedoeld is; het afscheiden van afvalstoffen uit ons lichaam.

Wij buitenaardse wezens weten dondersgoed dat we jullie gemoederen bezig blijven houden. Bijna dagelijks verschijnen er wel berichten in jullie media dat één van onze schotels is gespot in Oost-Siberië, een door ons gefabriceerd graancirkeltje is aangetroffen in een klein Engels plattelandsdorpje, of een mens werd overvallen door een oogverblindend wit licht op een uitgestorven zandweg in Texas.

Als reactie op de hoon die Freud over zich heen kreeg, wierp hij zich op zijn onderzoek en ging, om te bewijzen dat hij niet werkelijk gek was geworden, bij zichzelf in analyse. En dat is lastig, zo heb ik aan den lijve ondervonden.

De glibberige tocht van mismaakte Michael richting verdoemenis is bekend. Eerst stak hij zijn steeds smaller wordende neusje voor wereldhits in andermans kinderen, daarna moest hij zijn sprookjesoord verkopen, werd hij verslaafd aan pijnstillers en liet hij tussen neus en lippen door ook nog even zijn zoontje uit een raam bungelen. En nu heeft de voormalig neger huidkanker.

Nog even en we mogen eindelijk weer onze weldoordachte mening over de Europese politiek uitspreken. Op 4 Juni zijn wij Nederlanders namelijk aan de beurt om onze afvaardiging voor het Europese parlement samen te stellen. Fijn die inspraak. Dacht ik. Tot ik kortgeleden inschakelde op het RTL 5 programma Lekker slim.

Neerlands domste omroep blijft volharden in het uitzenden van een karrenvracht aan paranormale onzin. In Het Zesde Zintuig, Plaats Delict gingen ze dit jaar weer over lijken. Enkele langslepende onopgehelderde moorden zouden met behulp van vijf paragnosten worden opgelost. Fluitje van een cent zou je zeggen, als de hemel zich ermee bemoeit.

De schaal is eindelijk in het bezit van de rechtmatige eigenaar. Ze hebben het verdiend, de jongens. Want wat waren ze goed dit seizoen. Het voetbal was vaak oogstrelend, soms briljant. Bij zo’n grootse prestatie hoort een grootse viering. En dat is het ook. Heel Alkmaar kleurt rood. Waar je ook kijkt, het is AZ wat de klok slaat. Het Waagplein is één hossende, zingende, biergooiende en juichende menigte. Hier heb ik al die jaren op gewacht! Ik sta er middenin. Toch voel ik me niet één met hen.

Het blijkt maar weer eens dat de 'hooggeleerde heren' veelal wegkomen met de grootste lariekoek. Sterker nog, ze worden geloofd, nagepraat en opgevoerd als betrouwbare bron. Dit soort heren indoctrineert de Nederlandse politiek met hun ongefundeerde uitspraken.

Er gaat geen dag voorbij of er wordt een NS-medewerker voor de trein geslingerd, ambulancepersoneel massaal gestenigd, of een buschauffeur hardhandig afgeranseld. De ernst van de situatie is inmiddels ook tot Den Haag doorgedrongen, want politiek Nederland verdringt zich om schande te spreken van deze wanpraktijken. Mark Rutte waagde het zelfs om met een oplossing te komen. Zijn lumineuze idee bestaat uit een busje pepperspray dat de brave OV-broeders bij zich zouden moeten dragen. Oog om oog, tand om tand, zo is het liberale gedachtegoed in deze kwestie.

Nadat ik in een handomdraai alle uurwerken in huis een uurtje vooruit had gezet, bleek mijn eigen klokje het te vertikken om zijn mechanische soortgenoten te volgen. Is er een keertje iets biologisch dat niet onbetaalbaar is, blijkt het hopeloos achterhaald. Met als gevolg dat ik met mijn winterlijf de zomertijd het hoofd moest bieden. En dat is geen sinecure. Sterker nog, het is levensgevaarlijk volgens de Groningse chronobioloog Domien Beersma.

Aan de ene kant was het best verfrissend, twee weken afgesloten te zijn van de boze buitenwereld. Even geen mentaal geretardeerde kerkelijk leiders, verkeerd geschoolde massamoordenaars, duikelende Uruguayanen, gapende bierdrinkers, berouwvolle Oostenrijkse vaders of ander uitschot der mensheid. Maar de medaille had ook een keerzijde. En niet zomaar één. Nee, het was er eentje om u tegen te zeggen. Ik bleef namelijk veertien hele dagen verstoken van ‘onze’ volkssport nummer één, schaatsen. ‘U!’ Twee weken zonder Mart en Ria, ik wens het mijn ergste vijand nog niet toe.

Nederige excuses ben ik verschuldigd. Hele volksstammen zijn namelijk de dupe van mijn egocentrisch handelen. Het waanbeeld dat ik een goed mens ben, is als sneeuw voor de zon verdwenen. Duizendmaal sorry, vijf diepe verontschuldigingen en een generaal pardon aan alle hardwerkende vluchtelingen uit het Oostblok. O, noeste Balkanarbeiders die door mijn toedoen vanaf vandaag in één klap hun inkomstenbron zien wegvallen, vergeef mij. Ik smeek het jullie! 

Mijn geheugen is als een IBM-computer uit de jaren ‘90. Eens zo snel en revolutionair, maar inmiddels hopeloos achterhaald. De krakende processor gooit er steeds vaker een The requested memory could not be retrieved uit.

Heel lang ontkende ik verslaafd te zijn. Toen ik echter laatst met iemand voor 1000 euro wilde wedden dat ik niet gokverslaafd was, ging er toch een lampje branden, en surfte ik naar www.gokkenondercontrole.nl. Met succes! Weliswaar zet ik elke week een paar duizend euro op verlies van Feyenoord, maar dat kun je toch bezwaarlijk gokken noemen.

Starring: een paar blonde dellerige bimbo's die met hun mondjes wagenwijd open een milliliter of vijftig bearnaisesaus uit een vleeslolly naar binnen slurpen.

Ik heb nog nooit een heerlijke zonvakantie naar Dachau, Bergen-Belsen of Buchenwald in de gids van D-reizen zien staan, dus in dat opzicht is het een beetje flauw dat Richard Williamson de overweldigende bewijzen dat er geen enkele Jood is vergast, niet naar buiten brengt. Komt hij net van een eilandje in de Stille Oceaan, waar hij met de zes miljoen Joden die niet terugkwamen uit de concentratiekampen heeft zitten pim-pam-petten?

drulovic ergert zich groen en geel aan alle domme vragen die hem de hele dag worden gesteld. Een wijze les voor iedereen!

Iedereen moet tegenwoordig zonodig Spaans gaan leren. Maar ik houd niet zo van Spaans. Ook niet van Italiaans, Frans en Portugees trouwens. Nee, geen taal zo fraai zijn als het Nederlands. Onmogelijk. Wat is naarstig in het Spaans? En ontrieven? Mooier kan het nooit worden. Alleen al het woord schragen zou genoeg dienen te zijn om geen enkele andere taal te willen leren. Dat móet immers wel op een teleurstelling uitlopen. Versjteren is in het Spaans simpelweg niet écht versjteren.

Was vroeger dan echt alles beter? Nee, dat ook weer niet. Want terwijl het strand 49 jaar geleden werd opgesierd door een stelletje in ballenknijpers getooide knapen, wier mannelijkheid was verschrompeld tot een speldenknopje, huppelde vorige week opeens het soep-met-ballen-meisje over de voorpagina van de Telegraaf. Nederland was in rep en roer. Wie was zij? Heel even draaide de hele wereld om de Unoxprinses met de allerminst verschrompelde speldenknoppen. Hoezo oorlog in Israël? Luca Prins komt uit Egmond!

Mijn nieuwste aanwinst is de Nivea For Men Recharge Shampoo. Waar ik tot kortgeleden nog gewoon een grote fles eigen merk shampoo in de supermarkt haalde voor pak hem beet 89 cent, smeer ik sinds kort de speciale anti-haaruitval troep in m'n haar. Kosten: 6 euro per rottig klein flaconnetje. En natuurlijk werkt de shampoo alleen optimaal in combinatie met de speciaal ontwikkelde Nivea For Men Recharge Tonic van 11 euro. Kunnen m'n haren niet gewoon doen wat ze altijd deden? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Gewoon recht omhoog, en groeien tot je erbij neervalt! Maar nee hoor, ze moeten zonodig protesteren.

Honderdduizenden jaren lang trok de mens eropuit, bewapend met pijlen, bogen en speren, om in zijn levensonderhoud te voorzien. Het leeuwendeel van onze tijd brachten we jagend over de toendra's door. Terwijl we onze prooien zo ongemerkt mogelijk trachtten te besluipen, moesten we constant op onze hoede zijn voor moordlustige leeuwen, luipaarden en andere carnivoren. Beslist geen gemakkelijke opgave.
Daarbij vergeleken heeft de hedendaagse mens het maar makkelijk. Na onze kantoorbaantjes staan we samen met onze Tom Tom een half uurtje in de file voordat we thuiskomen bij moeders, 2.3 kinderen en onze labrador. De enige sluiproute loopt tegenwoordig nog naar de slager of supermarkt, alwaar we de slavinken en karbonaadjes voor het uitzoeken hebben.

Zondag is de winter ingegaan. Dat hoorde ik de Duitser die naast mij lag te zonnebaden op het strand van Hargen tenminste zeggen. En hoewel ik het in eerste instantie nauwelijks kon geloven, had de zongebruinde kuilgraver wel degelijk gelijk. Het was immers 21 december. En op die dag gaat de winter altijd in. Dat hebben we in een ver verleden zo afgesproken. Maar wordt het niet eens tijd om met de tijd mee te gaan? Het begrip winter is toch hopeloos achterhaald? Kunnen we het woord winter niet gewoon afschaffen?

Wat hebben we weer kunnen genieten hè, afgelopen donderdag. Zittend op mijn eigen voedselbank genoot ik, onder het genot van een goed glas wijn, van de raszuivere onderbuik-tv. Kansarme landgenoten die, tranen met tuiten huilend, door RTL 4 werden geportretteerd om een grijpstuiver van de betere bedeelden te bedelen. Die emotie! Bij het zien van al die armoede smaakte de toastjes met kaviaar extra lekker. Wat heb ik het goed. Heerlijk! Maar, het moet gezegd, ik had tegelijkertijd toch ook medelijden. Die arme interviewers. Urenlang wachten aan de kringloop eettafel van een ondervoede lokhoer die ons geld uit de zak probeerde te kloppen. Het zal je baan zijn.

De column van drulovic verschijnt vanaf heden iedere dinsdag! Verder verandert er overigens niets. Het blijft elke week een complete verrassing waarover hij zijn licht laat schijnen.

Deze keer vertelt hij over zijn plan om naar Zimbabwe te verhuizen. Verkoopt drulovic binnenkort houten nijlpaarden in dit zonnige Afrikaanse paradijs? Of heeft hij het te hoog in zijn bol? Jan Modaal of miljonair? 

Toen ik tegen tweeën naar huis reed, ontwaarde ik na amper na 100 meter een oranje hesje met lichtstaaf, midden op de weg. Hij woof enthousiast mijn kant op. Ik zwaaide beleefd terug, maar koos vervolgens eieren voor m'n geld. En je kunt heel wat eieren kopen voor een minimale boete van 220 euro. Dus keerde ik geheel onopvallend om, op de verder geheel verlaten weg. Nou ja, onopvallend.... Ik had mijn eindsprint nog niet ingezet, of er doemde al een tweetal felverlichte motoren op, in mijn achteruitkijkspiegel. Ingehaald in de laatste bocht.

Elke vrijdagmiddag schrijft drulovic over de meest uiteenlopende onderwerpen. Deze week krijgt Joran van der Sloot bezoek van Sinterklaas. Hij vertelt zijn leugens heel openhartig, maar wordt uiteindelijk zelf in de maling genomen.

In deze serie behandelt drulovic vreemde, wonderlijke, bizarre of juist heel normale eigenschappen van het menselijke brein, aan de hand van actuele gebeurtenissen. Deze week gaat hij in op de onderzoeken naar homogeweld. Wie doen het en waarom? Maar vooral: hoe zit het met de hersenen van homo's en homohaters? 

In deze serie behandelt drulovic vreemde, wonderlijke, bizarre of juist heel normale eigenschappen van het menselijke brein, aan de hand van actuele gebeurtenissen. Deze week gaat hij in op het onderzoek dat deze week in de Quest verscheen, waaruit blijkt dat een kwart van de gelovige Nederlanders God belangrijker vindt dan zijn of haar partner en kinderen. God op de troon in onze hersenen. Hoe krijgt Hij dat toch voor elkaar?

WAARSCHUWING: LEES DEZE COLUMN NIET ALS JE EEN ZWAKKE MAAG HEBT!

 

Elke vrijdagmiddag schrijft drulovic over de meest uiteenlopende onderwerpen. Deze week probeert hij koste wat kost zijn gedachten te onderdrukken. Maar hoe harder hij het probeert, hoe meer hij aan ezels moet denken.

Elke vrijdagmiddag schrijft drulovic over de meest uiteenlopende onderwerpen. Deze week gaat het over stemmen, stemmen en over stemmen. Stemmen die opgaan om Zwarte Piet in te ruilen voor Witte Piet, stemmen op Obama, stemmen in zijn hoofd, stemmen op Jozef, op Paul en op Mike. En hij blijkt erg veel sympathie te hebben voor een deelneemster van Popstars.

Elke vrijdagmiddag schrijft drulovic over de meest uiteenlopende onderwerpen. Deze week gaat het over de status die jongeren ontlenen aan het aantal Hyvesvrienden dat ze hebben. Zelf vijzelt hij z'n eigenwaarde op door zich te vergelijken met Herman Berghuis, maar komt er achter dat dit waarschijnlijk niet de juiste persoon daarvoor is. 

Elke vrijdagmiddag schrijft drulovic over de meest uiteenlopende onderwerpen. Deze week schrijft hij over de vermeende UFO-landing. Ondertussen drinkt hij bier, eet chips, pist in een jerrycan, vraagt een plaatje aan op 3fm, wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek en ziet buitenaardse wezens.

Elke vrijdagmiddag schrijft drulovic over de meest uiteenlopende onderwerpen. Deze week snapt hij nog steeds niks van de kredietcrisis, gooit hij een muntje op om zijn hypotheek te bepalen, heeft hij slecht nieuws voor Giel Beelen en Frans Bauer, goed nieuws voor China, en laat hij zijn bankzaken regelen door een mensaap.

Even was de kredietcrisis vergeten. Nederland had wel iets anders aan het hoofd. Wie was toch die mysterieuze Sandra K., die bezwangerd was door olijke oude snoeperd met z'n rode neus? Ik ging ook op onderzoek uit, en net toen ik dacht dat alles een reclamestunt was, kwam ik tot een verbijsterende ontdekking......

Afgelopen weekend stond het grootste zuipfestijn van Nederland weer op het programma.
Nee, niet de zwarte cross in de achterhoek, niet carnaval in Maastricht, maar de kermis van Zuid-Scharwoude.
'Wat zeg je?'
De kermis in Zuid-Scharwoude!
Pardon, Zuip-Scharwoude.
En ik was erbij.

De helft van de kranten zou kunnen worden opgeheven als er geen klimaatverandering zou zijn. Woensdag werden Ike en Gustav door de klimaatverandering veroorzaakt. Donderdag was het uur U voor het regenwoud. Vrijdag zou de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer te groot worden als we niet met z'n allen de auto lieten staan. Zaterdag dreigde er onomkeerbare schade aan onze schone planeet door de stijgende zeespiegel, zondag was het gat in de ozonlaag groter dan ooit en gisteren voer men over de noordpool. En wat staat er voor vandaag op het programma?

Het afgelopen half jaar is me duidelijk geworden dat de depressie in mijn geheugen helaas niet van tijdelijke aard was. IJdele hoop, vervlogen als sneeuw voor de zon. In de tussentijd ben ik zoveel dingen vergeten, dat ik me niet kan herinneren wat allemaal. Wat ik wel weet is dat mijn portemonnee er de dupe van is. Zo liep ik twee weken geleden, op de eerste dag van mijn vakantie, doodgemoedereerd de zee in, om er pas een half uur later achter te komen dat m'n telefoon deelgenoot was van de zwempartij. Inkomend gesprek, kortsluiting, nieuwe telefoon. Schade: 130 euro. Helaas is dat geen uitzondering.....

Op vakantie wil ik geen krant lezen. Zo ontglipte in 2001 het onorthodoxe uitchecken van Herman Brood ruim een week aan mijn aandacht na mijn intergalactische thuiskomst, en een paar jaar later zette ik de tv aan en zag een overvolle Arena waar alle zichzelf respecterende Nederlandse zangers (met uitzondering van Dries Roelvink) Hazes liederen ten gehore brachten, om er pas na een half uur achter te komen dat Dré zelf om legitieme reden verstek liet gaan. Sindsdien maakt zich een gezonde spanning van mij meester wanneer ik me bij thuiskomst worstel door de stapel kranten op de deurmat. Wie o wie heeft dit keer het loodje gelegd?

Het 2e deel van het liftavontuur richting Parijs. Hoewel, het is maar de vraag of we het halen. 

....Wie vanmorgen zou hebben gezegd dat ik 12 uur later zalmen zou uitladen bij de haven, had ik direct een lift richting psychiater aangeboden. Maar we staan er toch echt. Het uitladen heeft wat meer voeten in de aarde dan we dachten. De uit hun lange en diepe slaap gewekte armspieren protesteren hevig, en de geur is zelfs voor een comatueuze neus nog geen pretje. Maar we helpen onze redder zonder te klagen de volledige vracht uit de wagen te krijgen....

Voordat ik kon antwoorden springt m'n maat in het stuk schrootafval. Vaarwel lieve longen. Zodra het gaspedaal wordt ingetrapt opent Pierlala z’n dashboardkastje, pakt één van z'n naar schatting 30 voorgedraaide zware shagjes en begint een onophoudelijke woordenstroom uit te rochelen. Het noodweer weerhoudt me ervan om het raam volledig open te draaien. Voor de eerste keer vandaag ben ik blij dat we een mini-lift hebben bemachtigd. Twintig minuten en vijf Javaanse jongens later kuchen we het barrel uit bij opnieuw een plaatselijk benzinestationnetje. Toch verbazingwekkend hoeveel je over iemand te weten kunt komen in zo’n korte tijd.

Vecht-computerspellen zijn nogal veranderd sinds 'mijn' Atari-tijd. Waar ik denkbeeldige tegenstanders te lijf ging met vierkante poppetjes met rode blokjes als bokshandschoenen, lijkt het tegenwoordig alsof je zelf staat in te rammen op de bloeddorstige opponenten. En daar begint de discussie over de schadelijkheid van gewelddadige spellen. Steeds vaker gaan er stemmen op om vechtspellen in de ban te doen, omdat ze jongeren zouden aanzetten tot agressie. Maar is dat nou wel echt zo? Ja, denk ik. Maar niet vanwege de gangbare verklaring....

Zomaar op een doordeweekse dag in een provinciestadje in Nederland. Ik slenter nietsvermoedend de zolen van m'n half-vertrapte sneakers tot ik geїrriteerd opkijk naar de mensen die mijn pad kruisen. Het duurt een paar tellen voordat ik het door heb. Het kan niet waar zijn! Daar staat ze, mijn goudmijn. Op de hoek van de Langestraat en het Payglop. Ze heeft blond haar, en loopt hand in hand met een man en een vrouw. Het kan niet missen. Na meer dan 14 maanden is het mysterie ontrafeld, Maddie is in Alkmaar!

Onderzoek heeft aangetoond dat tussen jou en een willekeurig ander persoon op deze aardbol niet meer dan 6 of 7 schakels zitten. Ben jij de klasgenoot van de broer van mijn neefjes vriendin? Of misschien de dochter van de peettante van een ex-werknemer van mijn vader? En hoeveel personen scheiden mij van de Braziliaanse koeiencasanova, van de Gambiaanse president alias wonderdokter, en van Jessica Alba?

Ik heb het hem niet makkelijk gemaakt, besef ik nu. In de tien jaren dat hij in mijn nabijheid verkeerde, heeft hij veel te weinig leefruimte gehad. Telkens wanneer hij zich uit de uiterst kleine behuizing probeerde te worstelen deed het kraken en piepen pijn aan m’n oren. Ooit was hij zo jong, fier en ongeschonden. Nu zo gerimpeld en broos. Als een junk die door de alcohol en heroïne is getekend. Vandaag zal hij voor altijd uit z'n lijden worden verlost. Zijn laatste adem is er één van opluchting.

Foekje werd ten onrechte geschorst, zegt men. Dit werpt een interessante vraag op. Want zou een 'hedendaagse Foekje' wel zo gemakkelijk aan dameswedstrijden mee kunnen doen? In een tijd waarin doping als een helse misdaad wordt gezien en bestraft, kan men zich afvragen of een genetisch mozaïek geen competitievervalsing betekent. Immers, als Foekje 2008 een torenhoge testosteronspiegel heeft, voor een vrouw althans, dan zouden concurrentes kunnen aanvoeren dat zij doping mogen gebruiken om de wedstrijden wat eerlijker te maken. En hoe zit het met een schaker die opeens vrouw wordt, en meedoet aan het vrouwen NK? Lees verder!

De woede borrelde op als kokend water, dit moest het moment van revanche worden! Mijn 'fifteen minutes of glory.' M'n spieren spanden zich samen, klaar om de neus nog platter te maken. Net op tijd besefte ik dat fysiek geweld niet de oplossing was. Gelukkig wist ik uit m'n recente verleden als statistiekdocent een gruwelijkere martelmethode: kansrekening.
78% kans dat Tim knock out zou gaan.
Frank, realist in martelen.

De sportliefhebbers worden nogal verwend deze zomer. Het EK voetbal, de zinderende Wimbledon finale, de Tour de France, de Olympische spelen. Maar het absolute hoogtepunt is wat mij betreft het WK hotdog eten. Want het is natuurlijk aardig als je een bal over 25 meter in de kruising kan leggen, een verwoestende forehand hebt, of 3 weken op een fiets door Frankrijk kan toeren a 40 km/u, maar wie 60 broodjes hotdog in 10 minuten kan weg stouwen vind ik pas echt een grootheid.  

Albert Heijn voerde een paar weken geleden een proef in met een nieuw betaalsysteem waardoor je met behulp van je vingerafdruk je boodschapjes kunt betalen. Waterdicht? Niet helemaal. Dit systeem werd in 1823 al gekraakt door een driejarige peuter. Toen er echter in Breukelen een man met een surrogaatvinger afrekende bij de kassa, bleek het systeem noch de kassamedewerker dit op te merken.
Betalen op andermans kosten? 'Gewoon, bij Albert Heijn.'
Maar ook de pinpas en de chipknip blijken niet meer te voldoen. Zelfs gezichtsherkenning werkt voor geen meter. Volgens mij zit er nog maar één ding op....

Uit het aantal synoniemen en uitdrukkingen dat er voor poepen bestaat, blijkt de centrale rol die dit proces in ons leven inneemt. Van de bekende gezegden als 'een zak tuinaarde openscheuren', 'de ruggengraat verlengen' of 'de rug snuiten', tot enkele persoonlijke favorieten als 'de pot funderen', 'een mol steken' of 'een bruine stropdas punniken'. Oja, of 'mijn rioolbelasting betalen', 'een laxatierapport opstellen' en het West-Friese 'de brune hengst op stal zett'n'. Ik vraag me echter af wat er gebeurt nadat Engelaar buiten de selectie is gezet. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat mensen gemiddeld ruim 4 minuten op de wc verblijven. Trek daar 1 minuutje pure poeptijd vanaf, en voila: 3 minuten waarin we vrijwillig blijven zitten. Waarom?

Deze week werd in Californië het homohuwelijk ingevoerd. Dit leverde felle protesten op in het hele land. Overal gingen grote denkers met spandoeken de straat op en kraamden diepdoordachte spreuken uit als "homo's zijn vies, ze stinken en ze eten poep" of "God haat homo's". Als je dit soort publieksmenners aan het werk ziet ga je vanzelf homo's haten. Of niet? Een deskundige aan het woord. En niet zomaar één, maar de grootste van allemaal.

Het was mijn lot om overal waar ik heen ging, vergezeld te zijn van het rood met gele leger. Lief en leed deelden we samen, al moet gezegd worden dat het leed voornamelijk door henzelf veroorzaakt werd. Maar ik leerde ermee leven. Wat een bekende ex-voetballer jaren later kenbaar maakte aan de wereld wist ik al veel eerder: ieder nadeel heeft z’n voordeel. Dat was zo vreemd nog niet, want wat Johan Cruijff voor het voetbal betekende, was ik dan natuurlijk ook voor de acné. Een uithangbord, pure reclame. Ik hield de verkiezing wie het origineelste scheldwoord wist te produceren, waarbij uiteraard naast de inhoud ook op de intonatie werd gejureerd. Ik organiseerde in het geheim de miss achterhoofd verkiezing, en was europees recordhouder uitknijpen. Zowel op de onderdelen afstand als hoeveelheid. 

Je gaat ons ontvallen en dat stemt mij, en velen met mij, intens verdrietig. Natuurlijk wist ik dat het een keer kon gebeuren, maar uiteindelijk valt het doek dan toch nog onverwacht. De laatste tijd leek je juist lekker in je vel te zitten, het leven lachte je sinds lange tijd weer eens toe. Er leek weer wat stabiliteit in je leven te komen. Maar uitgerekend nu komt er dan een einde aan.

Altijd kon ik op je bouwen. Het kon vriezen, dooien, regenen, waaien, sneeuwen, ijzelen, onweren of bloedheet zijn, jij was er al die jaren voor me. Tot en met vandaag. Hoewel morgen de impact waarschijnlijk pas echt tot me doordringt weet ik zeker dat mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn.

Het ga je goed beste jongen!

"Doelpunt!"
Ik ren naar de kamer en zie in de herhaling kilometervreter Kuijt een voorzet van Van Bronckhorst binnen knikken.
"Onze Dirkie, wat een noeste werker is het toch. Hij gaat door het vuur voor het vaderland!" roep ik enthousiast.
"Wat zei je nou?!!?" Mijn vrienden vallen van verbazing achterover op de bank.
"Ehm, nou ja, ehm… goed doelpunt. Redelijk in ieder geval, een beetje dan. Toch?"
Ik schrok zelf nog het meest. Zei ik dat nou? Ik, die al bijna m'n hele leven tegen het Nederlands elftal ben. Degene die altijd in shirtjes van de tegenstander rond loopt op de wedstrijddag, die toeterend door de straten rijdt na een smadelijke nederlaag, menig vriend verliest na iets te uitbundig juichen om weer een gemiste penalty, die tegen elk oranjedoelpunt fulmineert, kortom de grootste oranjehater van allemaal. Ja, ik was het die het zei. Een positief woord voor het Nederlands elftal, het is een vreemde gewaarwording.

Madonna is in het verleden meermaals in opspraak geweest door o.a. de anti-bush clip van American Life, een oosterse versie van Like a virgin en haar kruisiging tijdens haar Blond ambition tour. Maar afgelopen week maakte ze het tijdens een concert in het Engelse Kent wel heel erg bont. De halve Anglicaanse kerk stuurde een boze e-mail naar de BBC (de andere helft weet niet wat e-mail is en schreef met kroontjespen op perkament een vernietigende brief). Wat had the Queen of pop dan voor iets verschrikkelijks gedaan? Ze had tot tweemaal toe het godsjammerlijke 'fuck' in de mond genomen. Nou neemt Madonna wel vaker wat in de mond (vorige week nog de tong van een achtergrondzangeres), maar dit ging toch echt veel te ver. Hoewel de BBC van tevoren had gewaarschuwd dat het taalgebruik als grof kon worden beschouwd, zijn ze achteraf door het stof gegaan voor deze fatale misser. 'Fuck' zegt een Queen immers niet!

Hoewel de vrijdagavond gewoonte getrouw vergezeld was gegaan van de nodige hoeveelheid alcohol, besloot ik deze keer de zaterdagochtend eens niet overslaan en zette de wekker om 9:30. Het werd immers opnieuw 25 graden en dat gebeurt niet vaak in Nederland en zeker niet op een vrije dag. Leve de broeikas, op naar het strand! Twee ‘snoozejes’ later rolde ik uit bed, stopte wat droog brood in m’n mik, pakte een blue bastard (verbeterde versie van red bull), en sprong op de fiets.

Mijn laptop perste er een pop-up schermpje uit. Microsoft Internet Explorer has encountered a problem and needs to close. Deze mededeling moet al honderden keren op mijn beeldscherm hebben geprijkt, maar toch nam ik hem nu pas voor het eerst in me op. Zoals ook de normaliter door mij klakkeloos aangeklikte knop een boodschap scheen te bevatten. Don't Send was zwart omrand, ten teken dat het gebruikelijk was hem te prefereren boven zijn tweelingbroer die pal naast hem stond. Maar zoveel commotie in mijn doorgaans vlekkeloze leventje wekte rebellie op, en ik neigde ditmaal naar de underdog.  En ik hoorde mezelf zeggen "Als Bill Gates mijn zaterdag wil verpesten moet hij er voor boeten ook!" En dus klikte ik Send Error Report.

En toen ging het balletje rollen...

"Aangenaam, ik ben Jezus Christus"
"Nee, ik ben Jezus Christus"
"Heren, heren, IK ben Jezus Christus"
Het had een scène kunnen zijn uit het roemruchte televisiespelletje wie van de drie ('Wil de echte Jezus nu opstaan?'). In werkelijkheid was het één van de bizarste experimenten uit de geschiedenis van de psychologie. De ontmoeting tussen drie mannen die beweerden een reïncarnatie van Jezus te zijn.

Rita wil de doodstraf invoeren. De vraag is, hoe breng je die criminele Turken (excuses voor de dubbelzegging Rita) dan om? De eerste experimenten hiertoe zijn jammerlijk mislukt (alleen wc papier en plastic stoeltjes zijn niet genoeg voor een brandstapel Rita!), maar ze houdt voet bij stuk. Haar nieuwste project bestaat uit het importeren van een groep ondervoede Roemeense zwerfhonden. Als proefpersoon zou ik Jerry K. willen voorstellen. Deze oud-militair ronselde en misbruikte tientallen kinderen in Brazilië en werd daarvoor vorige week tot 21 jaar cel veroordeeld. Maar Jerry was inmiddels naar Nederland gevlucht, en ja dan kun je niet worden uitgeleverd. Nederland heeft namelijk geen uitleveringsverdrag met Brazilië! Gelukkig voor alle ouders met jonge kinderen werd Jerry ook in Nederland zwaar gestraft. Hij kreeg maar liefst 240 uur dienstverlening! Waar is Rita als je haar nodig hebt? Aan de zwerfhonden voeren die gast!

Heel alleen sta ik hier in de stromende regen. Geen sterveling die zich om mijn lot bekommert. De hele wereld laat mij links liggen. Mijn populariteit was al enige jaren tanende, maar de afgelopen tijd is er helemaal niets meer van over. Mijn intenties zijn nog immer dezelfde als voorheen, maar niemand wil meer iets met me te maken hebben. Ik voel me zo nutteloos en eenzaam. Het wil maar niet stoppen met regenen.

Flashbulb memory of flitsherinnering: de psychologische term die men geeft aan de persoonlijke herinnering verbonden aan een belangrijke en vaak schokkende historische gebeurtenis.
Waarschijnlijk weet je dus nog precies waar je was toen je hoorde dat Pim Fortuyn neer werd geknald. Ik wel in ieder geval, al heb ik er alles aan gedaan om het te verdringen. Steeds weer die verstikking, die doffe schaterlach, de glibberige vleesmassa en de geur van Friese kruidnagelkaas met een zweempje aardappel. Dit alles begeleid door één van de slechtste carnavalskrakers allertijden: “Weet je wat ik graag zou willen zijn? Een bloemetjesgordijn, een bloemetjesgordijn...”
Lees, huiver, en heb meelij.

Je kent ze nog wel, de tekenfilmseries uit je jeugd. Vaak hebben ze een diepe indruk achtergelaten, wat naar voren komt in een gedetailleerde herinnering aan de spannende avonturen, of zelfs in het integraal mee kunnen zingen van de introtune. Een kleine test om het 'oja!-gevoel' op te wekken: wie zei 'zij zijn groot en ik is klein, en dat is niet eerlijk', en welk vrouwtje kon met dieren praten als ze plotseling kromp tot formaat theelepeltje? Oja! Voel je de nostalgie al opborrelen? Die goeie ouwe tijd!

Het begon bij één dag per maand.
'Ah, wat leuk dat je komt eten, wat vind je lekker?' vroeg vriend A.
'Babi pangang is m'n lievelingseten.'
Ja, toen nog wel.