Als elk ander kind keek ik vroeger ook altijd uit naar de pauze. Het wachten duurde eindeloos. Je moest eerst honderdachtendertig staartdelingen hebben opgelost, voordat je eens naar buiten mocht. Om te knikkeren bijvoorbeeld. Met muur. Pauzes waren er niet omdat je ze nodig had, nee, pauzes waren puur voor de leuk. 

Pijltjes schieten. Ik gebruikte er de NCRV-gids altijd voor vroeger. Die likte het lekkerst. Je kreeg er de mooiste pijlen mee. Ik knipte lange repen papier uit de gids. Welke dag, dat maakte geen verschil. Zaterdagen schoten net zo nauwkeurig als maandagen. De strook papier wikkelde je om wijs- en middelvinger. Dan trok je de wikkel voorzichtig in een scherpe punt, bevochtigde je met je tong het stukje papier aan het uiteinde en je had een pijl. In een PVC-buis leggen, mikken en blazen maar. Ik schat dat ik indertijd de programmering van dik een half jaar televisie door open ramen in de buurt moet hebben geschoten. Leuk als je tien bent, stom als je elf wordt. Zo snel gaat dat. Bij de meesten tenminste, want niet alle kleintjes worden groot.

Simon Cowell wil zijn lichaam laten invriezen als hij komt te overlijden. Het bekende jurylid van onder andere Britain's Got Talent en X Factor hoopt dat hij over driehonderd jaar weer tot leven kan worden gewekt. "Als het lukt, maakt mij dat erg gelukkig" aldus Cowell. Ik begrijp dat niet. Waarom denkt iemand gelukkig te worden door driehonderd jaar na zijn dood te ontdooien en weer als herboren door de wereld te wandelen? Zo leuk kan dat toch niet zijn denk ik dan.

Een voetbaltrainer staat voortdurend onder druk. Altijd maar presteren, terwijl verwaande directeuren continu over je schouder mee kijken. Of kritische fans, die onophoudelijk achter de dug out staan te schreeuwen dat je die ene waardeloze verdediger moet wisselen. Je moet van goede huize komen, wil je daar tegen bestand zijn. Frank de Boer is zo iemand. Ik weet waarom.

Vroeger verzamelde ik postzegels. Waarom weet ik niet meer precies. Ik denk dat het iets te maken had met het gemak van die hobby. Van een verzameling opbouwen word je zelden moe. En het is altijd beschikbaar. Wanneer jij dat wilt pak je je boeken met postzegels uit de kast. Kijk je een paar minuten naar een Indonesisch exemplaar waar wijlen Soeharto op afgebeeld staat. Omdat het kan. Als ik het kijken naar mijn zegels zat was, ging ik bij de boekhandel nieuwe halen van een exotisch land. Zo'n land waar je van wist dat je daaruit nooit een ansichtkaart zou ontvangen. Niet zonder reden dacht ik vandaag aan mijn oude hobby.

Woeste Wouter staat al tweeënhalf uur te schoffelen in het park. Hij vraagt zich af hoe het eigenlijk kan dat onkruid zo hard groeit. Heeft hij nooit geweten. Wouter staat niet voor zijn lol te tuinieren in de hitte. Hij heeft straf. Taakstraf. Iets met een laffe beroving en een bejaarde. Het erge voor Wouter is dat iedereen in het park kan zien dat hij iets uitgevreten heeft, omdat hij een oranje hesje aan heeft. Soort onderdeel van de straf. ‘Werkt voor de samenleving' staat er met dikke letters op zijn buik. Je kunt je afvragen waarom belastinginspecteurs die tekst niet op hun overhemd hebben staan. Of politici. Of gemeenteambtenaren. Dat je telkens herinnerd wordt dat ze voor je wérken. Dertig meter verderop bij de grote eik staat een groep pubermeisjes. Ze krijgen Wouter in het vizier en beginnen te lachen. Lang en hard. "Daar staat weer zo'n stumper die zich niet kon gedragen" hoort Wouter ze tegen elkaar roepen.

Het kan nog maanden duren voordat de doodsoorzaak van Amy Winehouse bekend is. Niet eerder dan 26 oktober wordt vastgesteld waar de gevallen diva precies aan overleed. Ik zie de worsteling van de lijkschouwer voor me. Een heidens karwei moet het zijn, het levenloze, chemische lichaam van Winehouse onderzoeken. Er achter proberen te komen of het de vierenhalve fles Jack Daniels was of het zevende lijntje coke dat haar de das om deed. Menig toxicoloog wordt danig op de proef gesteld. Het is alsof een plastisch chirurg probeert om in het lijf van Marijke Helwegen nog een enkele natuurlijke vezel te vinden die hij kan botoxen. Je weet dat je uiteindelijk wat vindt, maar je moet graven. Diep graven.

Vakantie in Nederland. In de maand juli betekent dat 's ochtends je tent open ritsen en dat er vervolgens drieënveertig liter regenwater naar binnen stroomt. Daarom zou ik altijd op een luchtbed slapen en nooit op zo'n water absorberend matje. Maar ik kampeer niet. Met reden. Menig camping is veranderd in een rampgebied. Waar de stemming in de caravans slechter is dan in een tentenkamp in Soedan. 

Een drukte van belang vandaag voor het hoofdkantoor van de FNV. Ruim honderd demonstranten protesteren tegen het pensioenakkoord. Onbegrijpelijk dat akkoord, vinden ze. Hun voorzitter Agnes Jongerius is het spoor volledig bijster. Zoveel is wel duidelijk. Daarom krijgt ze symbolisch een gouden TomTom aangeboden. Om zogenaamd de weg naar de leden terug te vinden. Ik heb werkelijk geen idee waarom het apparaat van goud moet zijn. Vanuit het perspectief van de boze achterban denk ik meer aan een exemplaar van papier-maché. Als ze er tenminste de inhoud van het akkoord mee willen symboliseren.

Zie hem eens lopen door dat mulle zand. Met die platte poten van hem. Totaal gedesoriënteerd scharrelt hij wat rond bij een achtergelaten picknickmand. Bijt zijn snavel stuk op een leeg blikje cola. Een vreemde gewaarwording is het. Een keizerpinguïn op het strand. Je denkt vrijwel meteen dat er dan iets niet klopt. Alsof je een labrador tussen twee portiekflats achter een koolmees aan ziet vliegen. Dat idee. De beelden van de eenzaam waggelende pinguïn op de zanderige oever van Nieuw-Zeeland gaan de hele wereld over. Happy Feet noemen ze hem.

De schepschotel van het restaurant van de Tweede Kamer moet verdwijnen. Dat vindt de hele fractie van de Partij voor de Dieren. Ja, alle twee vinden ze dat. Ik wist niet eens dat Haagse volksvertegenwoordigers tijd hebben om te lunchen, maar het blijkt dat ze voor een paar centen onbeperkt kunnen nassen van de daghap. Kauwen, kauwen en nog eens kauwen voor krap zeven euro. Volgens de PvdD staat dat haaks op de bezuinigingen en is het milieu-onvriendelijk bovendien.

Slechts weinigen lijken de gevallen IMF-topman nog te geloven, maar niemand die precies weet wát er gebeurd is in de bewuste hotelkamer. Het is met Strauss-Kahn eigenlijk net als met Duitse groenten. Je twijfelt of het de komkommer, de rucolamelange of de taugé is, maar dat er iets niet in de haak is, weet je zeker. En daarbij: het staat vast dat zowel de Duitse als de Franse bacterie uiteindelijk door de mand valt. De vraag is wanneer.

"Oh my God! This apple pie is fucking tasty, isn't it?" Bill Clinton schreeuwde het uit van genot. Afgelopen weekend was hij op bezoek in Amsterdam. Omringd door zes enorme kleerkasten wandelde de Amerikaanse oud-president zomaar een café binnen. Bill bestelde koffie met appeltaart. Zelf gebakken appeltaart.

Tot gisteren had ik nog nooit van Willem Cool gehoord. Voor hem, maar zeker ook voor D66, was het beter geweest als dat zo was gebleven. Het Noord-Hollandse statenlid Cool kon maandag bij het stemmen voor de Eerste Kamer verkiezing het rode potlood niet vinden en gebruikte zijn blauwe pen. Pragmatische aanpak, maar niet zonder gevolgen. Zijn stembiljet werd ongeldig verklaard en daardoor verloor D66 een zetel aan de SP. Proceduredingetje. Regels. Dikke fout.

Onlangs 18 geworden en nog niet geregistreerd in het Donorregister? Opgelet dan! De kans dat je minister Schippers (Volksgezondheid) binnenkort achter je aan krijgt is groot. Zij gaat jongeren eraan herinneren een donorregistratieformulier in te vullen. Schippers hecht er veel waarde aan dat iedereen zijn keuze voor orgaandonatie vast laat leggen. Je kunt het maar geregeld hebben.

Lastige conflicten oplossen in je regering. Het is zo moeilijk nog niet. De eerstvolgende keer dat minister Leers weer wordt uitgehoord door een furieuze Tweede Kamer over een uitgezette Iraniër, roep je iets over boze geesten en laat je gewoon een plaatselijke veehouder aan rukken. "Twee lammetjes graag, want de sfeer is hier om te snijden." De Jager en Opstelten stropen hun mouwen op en ontfermen zich met keukenmessen over de jonge dieren. Een stief kwartiertje fileren en weg is de spanning rondom het debat. Net zo makkelijk.

Het wordt smullen op de Knastercross in Geulle dit jaar! De organisatie van dit Limburgse motorcrossevenement introduceert tijdens de editie van 2011 de PVV-klasse. Een aanvulling op succesnummers als de ‘Sjoremklasse' en de ‘Kijkmaarwatjeindeschuurhebtstaanklasse.' De PVV-klasse is bedoeld om stemmers op Wilders' partij de mogelijkheid te geven om op de crossbaan openlijk voor hun politieke voorkeur uit te komen. De initiatiefnemers van het nieuwe onderdeel juichen het toe als mensen zich voor de race transformeren tot een ‘Geert' of een ‘Dion'.

Mijn Twitter-account was zaterdagavond een kwartier lang stil. Precies zoals de initiatiefnemers van de #twitterstilte voor Alphen dat graag wilden. Om zo medeleven te tonen voor de nabestaanden van de schietpartij in een winkelcentrum. Ik was iets anders aan het doen. Koffie drinken. Na een bord rijst met kip is er niets lekkerder dan dat. Ook na een willekeurige andere maaltijd trouwens. Ik genoot intens van de geur van versgemalen koffie en zakte diep weg in een stoel.

Flessen bleekmiddel en thinner zien er binnenkort saaier uit dan saai. Nu is de verpakking van schoonmaakmiddelen nog te vrolijk en daardoor aantrekkelijk voor kleine kinderen. Ieder jaar weer raken er 7.000 (!) koters gewond door een slok uit een verkeerde fles. Moeder let even niet op, terwijl ze op zaterdagochtend in de toiletpot hangt en hupsakee. Daar verdwijnen twee slokken ammonia in het tere strotje van Uk. Honderden peuters belanden zo in het ziekenhuis.

Ik was ook wel eens boos. Stond ik in de Albert Heijn voor het schap met bier, waren de BeerTender-fustjes op. Niet voor de eerste keer. Laaiend was ik. Trok ik zo'n puisterige medewerker er aan zijn haren bij om verhaal te halen. En telkens wees de winkelbediende me doodleuk op de Heineken-thuistapvaatjes van 5 liter. "Ik heb een BeerTender, achterlijke gladiool! Daar passen die grote krengen niet in. En nee, ook niet als ik wat harder duw nee!" 

Als Jood zijnde is het niet lekker televisie kijken met je bord op schoot. Zit je net aan je matse te knagen, verschijnt er een item op de buis over supporters van ADO Den Haag. Je ziet een kamer vol schuimbekkende kerels met kale koppen, de longen uit hun lijven brullend. Ze rennen en springen door de zaal en blijven elkaar maar op de rug slaan. Je schudt je hoofd en beseft dat er geen beelden op tv te vinden zijn, die de oertijd dichter benaderen dan deze reportage over ADO-supporters. Hier kan geen Discovery Channel tegen op.

Op dezelfde dag dat Van Hartskamp het vergaan van de aarde predikt, doet Kim Holland een onthullende uitspraak in de krant, namelijk: ze schreeuwde het uit toen zij voor de eerste keer een orgasme beleefde. En niet een beetje, nee, ze krijste werkelijk de hele wereld bij elkaar van plezier, toen er eindelijk iemand was die Neerlands enige echte pornodiva naar een hoogtepunt toe beukte. Dit heuglijke feit beleefde de nu 41-jarige Kim op het moment dat ze reeds 20 jaar was. Ik heb altijd gedacht dat zij hét al deed voordat ze haar veters kon strikken, maar nee. 

De jongen weet van zichzelf ook wel dat hij dik is, maar om nu verkleed als rollade te gaan? Nee, die foto's zullen hem vast en zeker zijn leven lang achtervolgen. Hij krijgt een briljante ingeving, dat hem acne-technisch gezien ook nog eens bijzonder goed uitkomt: een bontgekleurd kostuum met een gezichtsmasker! Nou, deze ingeving kwam de jongen duur te staan.

Zo op het eerste gezicht lijkt het afschuwelijk wat er momenteel gebeurt in Libië. De ene na de andere demonstrant wordt door het leger zonder blikken of blozen aan flarden geschoten. De opstand in het Noord-Afrikaanse land eiste al honderden levens. And counting. Maar het Libische bloedvergieten heeft ook een hele leuke kant!

Met gefronste wenkbrauwen zag ik de blote bende in Brussel op mijn televisiescherm heen en weer schuifelen. Het zag er niet uit. Zelfs niet op de VRT. Slechts gehuld in groezelige boxershorts en afgedragen strings stonden honderden Belgen driftig te keuvelen in de kou. Ik zag vrouwen met stalactieten, waar de grotten in de Ardennen nog een puntje aan kunnen zuigen. Er verschenen mannen in beeld met benen, die nog het meeste weg hadden van ongebakken reuzepatatten. Het leek ze niet te deren, ze hadden wat te vieren. En niet zomaar iets!

Tenminste, ik neem aan dat visboer Koelewijn met zijn aanhanger niet even zo'n zwart-witte zeekanjer, ter grootte van zijn Spakenburgse tussenwoning, naar het gerechtshof vervoert. Er zit daarom weinig anders op dan de zitting te organiseren bij Morgan thuis, in Dolfinarium. En dat lijkt me toch verre van ideaal. Een publieke tribune gevuld met een roedel walrussen, die onophoudelijk zitten te klapperen met hun platte poten.

Dertig jaar lang probleemloos onderdaan zijn van een president met principes en er dan ineens schoon genoeg van hebben. Met zijn allen langdurig roepen dat Mubarak weg moet, zonder te weten hoe het daarna verder moet. Vreemd. Als een oude oliesjeik, die zich honderden keren dampend uitleeft op een meisje van plezier en haar, na jarenlange trouwe dienst, plotsklaps bij het grof vuil zet. Stank voor dank.

Half maart is het zover. Dan vertrekken de eerste Nederlanders naar Afghanistan om een nieuwe missie op te bouwen. Ik denk bij opbouwen dat je dingen neer gaat zetten op grote lappen kale grond. Portiekflats, schoolgebouwen, fabriekshallen, dat werk. Stalen hekken om een groot terrein met graafmachines en bulldozers er op. Mannen met een gele helm, die een dubbele boterham met pindakaas eten in een vaalgroene keet. Met een Penthouse-kalender aan de muur. Als ik langs zo'n bouwterrein loop, denk ik altijd: ja, daar wordt echt iets gemaakt. Maar dat is niet wat de Nederlanders gaan doen in Afghanistan. Een gemiste kans!

Er moet echt geneukt worden voor de geleverde dienst. Na een rijles rijden jullie samen naar een afgelegen plek en lever je op de achterbank een lichamelijke tegenprestatie. Ik verzin dit niet. Ik vind het een baanbrekend idee van de initiatiefnemers. Want waarom met geld betalen voor producten en diensten als het ook anders kan?

Er spookt al twee weken een prangende vraag in mijn hoofd. En niet alleen in dat van mij. Ik schat in het hoofd van miljoenen Nederlanders. De vraag is de volgende. Waarom bleven de ministers Opstelten en Schippers angstvallig in hun brandweerbusje zitten bij hun bezoek aan de brand in Moerdijk? Menig journalist heeft zich dit openlijk afgevraagd en tot op heden heeft niemand de vraag kunnen beantwoorden. Maar ik ben er uit!

Woensdag begint het weer: de Eredivisie. Na een broodnodige winterstop maken acht clubs zich op voor een aantal inhaalduels, dat ondergesneeuwd was in december. Vroeger keek ik uit naar de hervatting van de competitie. Het wachten duurde eindeloos voor ik me weer op de bank kon nestelen met een bord warme piepers op mijn schoot en afstemde op Studio Sport. Nu niet meer.

Vlak nadat de voormalig Koningin opbiecht dat ze op een adelblauwe maandag ook nog in de eerste versie van de Playboy heeft gestaan, wordt het gezellige gekakel ruw verstoord. Van onder de jurk van de vroegere hardloopster klinkt een luid alarm. “Hè verdorie!” roept ze uit. “Die zeikerds van thuis zijn me weer eens kwijt”. Op het stuur van haar rollator staat een felrood licht te knipperen.

Tja, Antonie. Overduidelijk dat die er al een tijd niet meer zo’n zin in had. Een wandelende tijdbom, dat was het. En nu is die kleine blonde dood. Terwijl het derde biertje opengetrokken werd, vroegen we ons af welke invloed zwager Albert Verlinde precies had op de overlijdensweg van Antonie. Niemand wist het. Nog zo’n gevallen TV-held: verslaggever Conny Mus. Jarenlang lag hij zandhappend in het Midden-Oosten tussen ontploffende landmijnen nieuws te brengen voor RTL en wat denk je? Krijgt hij op vakantie in Nederland een hartaanval!

Stonden ze in een vuurzee met een half verschroeide stoppelbaard een fikkend fabriekspand te blussen. Twitterden ze berichten als: “@Firefly49  Gloeiende gloeiende, het wordt me nu wel erg heet onder de voeten. Ik snak naar koud bier #rapblussendiehap #heet” en  “@SmokingPeter  Check dit verkoolde karkas, zo zie je ze toch niet vaak! http://twitpic.com/3asx97 #zwart”. Burning tweets, I like ‘em. 

“Ik doe mijn best. Gewoonlijk lees ik Lisa ’s avonds voor uit haar favoriete boek. Na het verhaaltje glimlacht ze lief naar me en krijg ik een kus van haar. Maar de laatste paar weken wil ze niet meer dat ik haar voorlees en als ik haar een nachtzoen wil geven, wendt ze haar hoofd af. ‘Jij bent meester Robert toch niet?’ vraagt ze dan aan me. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken meneer Stoffelsen, maar het maakt me doodsbang.”

Ik kan op skeelers met een dubbele achterwaartse salto over een rij met zeven rolstoelende bejaarden heen springen. Met gemak. Het is een kwestie van de juiste balans vinden tussen timing en zwaartekracht. Zeven AOW’ers verzamelen, die vijf minuten stil kunnen blijven zitten in hun rolstoel, is nog het moeilijkste van deze stunt. Echt, dat valt niet mee.

De Tweede Kamer debatteerde dinsdagavond over de maximumsnelheid. De regeringspartijen willen graag automobilisten de mogelijkheid bieden om op sommige wegen 130 te rijden. De oppositie wil dat niet. En toen was daar ineens Elbert Dijkgraaf van de SGP. "Laat ons allen 135 rijden" sprak hij zalvend. Waaghals dat hij is! Stiekem heeft Elbert al gedroomd over de adrenalinestoot die zo'n ongekende snelheid met zich meebrengt. Een zalig gevoel.

Wel, ik heb bij de Vereniging Martijn gewerkt. Dat is een vereniging voor acceptatie van ouderen-kinderen relaties en ik ben daar actief geweest als woordvoerder. In die rol heb ik te maken gehad met vele verschillende soorten journalisten. De vriendelijke verslaggevers stond ik uiterst geduldig te woord, maar ik schroomde niet om onaangename reporters hardhandig duidelijk te maken waar de grenzen liggen. Bij voorkeur buiten de camera’s om, want ik ben uiterst zuinig op de publiciteit van zowel mijn gesprekspartners als van mijn werkgever.

Zondagmorgen 11:45 uur. Door een toevalligheid zit ik in de trein van Groningen naar Rotterdam. Belangrijk detail: ik bevind me in de eerste klas. Vlak bij mij in de buurt zit een groepje Feyenoord-fans annex boerenpummels uit Gerkesklooster. Dat laatste weet ik niet zeker, maar gok ik omdat ik ze nauwelijks kan verstaan. De jongens dragen afgetrapte gympies, een vale spijkerbroek en een te groot zittende Feyenoord-sweater. Ze zien er dreigend uit met hun norse koppen, waarvan het lijkt alsof ze er uren mee hebben vastgezeten in hun Marshall & Sons maaidorser. Feyenoord moet voetballen en wordt vanmiddag aangebruld door deze schare heikneuters.

Wat heb ik ineens een enorme zin om weer te gaan studeren! Ik verlang terug naar de tentamenstress, de vrijdagmorgenkater en het Euroshopperbier. Oh oh oh, wat heb ik die dingen gemist. Jarenlang heb ik niet gedacht aan het schaamteloos gekopieer van studieopdrachten, het knikkebollen boven “Meso-economie en Bedrijfsomgeving” of het nachtelijk gezwalk door de stad, maar ik wil terug. En wel zo snel mogelijk! Al tijden zit ik muurvast in een keurslijf, maar godzijdank ben ik heerlijk wakker geschud. Ik ga weer leven, eindelijk! Mijn hartelijke dank gaat uit naar een universiteit in Nijmegen. 

Anno 2010 is een driehoeksrelatie onderhouden geen makkie. Zeker niet voor een lange periode. Twee zelfstandige vrouwen evenveel aandacht geven vergt een enorm organisatorisch vermogen. En een strakke agenda. Ze beiden tevreden houden is nog veel moeilijker, zo niet onmogelijk. Als je het ene schatje een ketting geeft, wil de andere er natuurlijk ook eentje. Eigenlijk twee. Maar die portemonnee raakt wel een keer leeg! Ik denk dat een man die zo’n ingewikkelde verhouding langer dan vijf jaar goed kan runnen, bij uitstek geschikt is voor een hoge politieke functie. Steeds maar weer belangen afwegen, keuzes maken en prioriteiten stellen. Voortdurend liggen er conflicten op de loer, die je in de kiem moet smoren. Anders wordt het hommeles. Of erger.

Hij denkt dat hij de Messias zélf is. Ik denk het eerlijk gezegd ook. Dat de Verlosser terug op aarde is en dat het lange wachten eindelijk wordt beloond. Een grote bak ellende, rampspoed en verdriet heeft de wereld al ruim tweeduizend jaar in zijn greep. En ineens is daar hulpbisschop De Jong van het bisdom Roermond! Gestuurd om alle problemen op te lossen. En Hij kan het! Deze week heeft Hij Nederland kennis laten maken met de wonderen van weleer. In één klap heeft de hulpbisschop zowel het abortusvraagstuk als het personeelstekort in de zorg weggevaagd. Alsof ze er nooit geweest zijn.

Een waxinelichthouder! Dát gooide een toeschouwer naar de Gouden Koets op Prinsjesdag. Ik begrijp dat niet iedereen het beste voor heeft met het Koningshuis. Dat mensen dat graag willen uiten snap ik ook. Maar een waxinelichthouder? Niet bepaald een werpattribuut waar ik aan denk als ik iemand eens flink de stuipen op het lijf wil jagen. Ik denk dat de gemiddelde huisraad betere alternatieven biedt. Mieter maar eens een broodrooster, een krat bier of een espressomachine naar een automobilist. Tien tegen één dat hij minimaal zijn wenkbrauw optrekt. Ja, als je dan toch een signaal af wil geven, laat dan in ieder geval zien dat je er goed over nagedacht hebt.

Tjonge, wat zijn ze geschrokken bij Holland Casino! Er ligt een beangstigende dagvaarding op de mat. Een gokverslaafde klaagt het bedrijf aan, omdat ze hem niet geweigerd hebben aan de deur. De notoire gokker verloor in het verleden meer geld dan hem lief was en raakte zo in grote problemen. Het gemengde fruit op de schermpjes van de gokautomaten brachten hem geen goede gezondheid. Daarom sprak de gokker af met Holland Casino dat ze hem 5 jaar zouden weigeren aan de deur. Dat gaf hem de tijd om de scherven van geluk bijeen te rapen. En de nodige schuldeisers terug te betalen.

Chinezen zijn bijzonder goed in kopiëren. Kijk naar het aantal inwoners van China en je begrijpt wat ik bedoel. Elektronica, cd’s, kleding, het is een Chinees om het even. Hij kijkt er één keer naar en maakt een replica. Dingen bedenken doen ze ook, maar pas écht befaamd zijn ze om hun nabootskunsten. Doorgaans niet van echt te onderscheiden. Nou ja, van de buitenkant dan. Als je je goedkope Bing & Ulofsen aanzet, komt er nog wel eens rook uit in plaats van de nieuwe hits van Caldploy. En juist die onbetrouwbaarheid kan grote gevolgen hebben.

Ik zag een klasje basisschoolkinderen fietsen. Ze reden in een lange sliert en maakten veel kabaal. Vroeger was dat niet anders. Meestal was er dan één dikkige jongen bij, die aan de staart van zo’n rij fietste. Probeerde met zijn neus op het stuur al puffend en hijgend zijn klasgenootjes bij te houden. Had ie moeite mee.

Van een politicus verwacht je dat hij standvastig is. Niet dat ie omvalt bij het eerste het beste zuchtje tegenwind van links of rechts. Betrouwbare mensen, met beide benen op de grond. Steeds meer Haagse lieden lijken daar moeite mee te hebben. Neem Tineke “Ticket” Huizinga van de ChristenUnie. Laat zich voor een fortuin naar Den Haag vliegen om een vergadering bij te wonen over bezuinigingen. Over bezuinigingen!

Rotterdamse gezinnen zijn gewaarschuwd. Vooral de gezinnen die graag een rondje bos doen. Die lopen het risico om praktiserende homo’s tegen te komen tijdens hun zondagse wandeling. Besnorde mannen met leren broeken, ontbloot bovenlijf en politiepet. Hete kerels die lekker van elkaar genieten in de buitenlucht. Waar dit over gaat? Over een paar weken wordt er in Rotterdam een heus homobos geopend. Compleet met bomen, struiken en open plekken waar het gras twee mannenkontjes hoog is. Dat je het even weet. Gemeente Rotterdam wil in het Kralingse Bos graag iedereen zijn eigen plekje geven. Picknickers en nudisten hebben al een eigen stek en straks wordt ook de bosbehoefte van homo’s bevredigd. De lesbische variant lijkt een kwestie van tijd. Lesbos gaat die heten.

Eenentwintig doden in Duisburg. Eenentwintig jonge mensen die het feest van de liefde vierden en dat bekochten met de dood. Eenentwintig onschuldigen verdrukt, vertrapt en gestikt in een donkere Duitse tunnel. Zo’n bericht grijpt je aan. Je slikt twee keer en stelt je voor hoe afschuwelijk het is om zó aan je einde te komen. Onmogelijk om na het lezen gewoon je schouders op te halen. Alsof het niets voorstelt. Alsof zulke dingen nu eenmaal gebeuren. Kan niet. Onmogelijk! Tóch is er iemand die totaal niet stilstaat bij de slachtoffers van de Love Parade. Laat staan dat hij medelijden heeft. “Het zijn slechts zondaars, afvalligen. En dat ze dood zijn? Dat is een straf van God!” Het zijn de woorden van de Oostenrijkse bisschop Andreas Laun.

Opmerkelijk bericht in de krant. Extreemrechts gaat de strijd aan met afval. Het gaat hier over louche lieden van de nationalistische vereniging Voorpost in Twente. Zij hebben een actie op touw gezet om zwerfvuil van buitenlandse komaf op te ruimen. De extremistische boys willen naar eigen zeggen de Nederlandse natuur schoon houden. Wat een schatjes! Een kluit kale, getatoeëerde kerels uitgerust met gele werksterhandschoentjes en een bezem. Dat wilde ik graag met eigen ogen zien.

Eenzame dieren zijn het, neushoorns. Let maar eens op, je vindt nooit een grote kudde. Het alleen zijn bevalt ze. Neushoorns hebben geen gezelschap nodig om gelukkig te zijn. Teruggetrokken en contactarm. Dat kenmerkt de neushoorn. Intelligent, dat wel, maar uiterst timide. In Dierenpark Amersfoort wonen er twee, Zimon en Saar. Een kleurloos liefdeskoppel. Beter nog: een gearrangeerd huwelijk. Bij elkaar in een hok gegooid en dan hopen dat er ooit een vonk overspringt. De sfeer tussen de twee is killer dan in het verblijf van de buren. Daar zitten de ijsberen.

Ik sponsor een Afrikaantje, Machupa heet ie. Mooi mannetje is het. Twaalf jaar inmiddels en behoorlijk bijdehand aan het worden. Vorig jaar ben ik gezwicht voor één van die filmpjes over honger in Afrika. Confronterende beelden zijn dat en komen altijd op het verkeerde moment. Net als je een hap van een stokbroodje brie neemt, verschijnen de hongerbuikjes in beeld. Compleet met vliegen en een triest muziekje eronder. Ik streek over mijn hart en Machupa is het gevolg. Twee euro per maand en die jongen kan met minimale basisbehoeften in leven blijven. Hij blij, ik minder schuldgevoel.

Samantha is een sexy, donkerharige dame van lichte zeden. Ze houdt dingen graag simpel. Bij de bakker koopt Samantha een brood en bij de groenteboer een bos winterpenen. In haar werk is ze ook zo makkelijk. Groeten, uitkleden, wippen. Zin om te gaan studeren heeft ze nooit gehad. Waarom studeren als je met je lichaam ook een dik belegde boterham kunt verdienen? Niet moeilijk doen als het makkelijk kan, dat is het levensmotto van Samantha. Al vanaf dat ze een klein meisje was.

Een droom. Geen gewone, maar zo eentje waar je lang over blijft prakkiseren wat ie nou betekent. Ik stond in mijn woonkamer en was gekleed in een fel oranje SS-uniform. De gordijnen waren rood-wit-blauw en de muur was vol gekalkt met pro-Nederland leuzen. ‘Hup Holland Hup’ las ik naast een levensgroot schilderij van Koningin Beatrix. De televisie stond aan. In een Bavaria-jurk gehuld presenteerde Rob Trip het nieuws. Geloof me, dat wil je niet dromen.

Mark Rutte is vrijgezel. Niets mis mee. Ik denk zelfs dat hij het beter heeft dan menig soortgenoot. Denk bijvoorbeeld aan Wilders, die zijn vrouw alleen maar ziet in gepantserde bunkers. Of aan Wouter Bos, die sinds hij thuis zit, zijn vrouw veel meer ziet dan hem lief is. Mark Rutte niet. Mark flierefluit er lustig op los zonder ’s avonds aan te hoeven schuiven bij een gezin en dagelijkse beslommeringen aan te horen. Gewoon pizza met bier na een  dag zwoegen. Een heerlijk leven heeft Mark. Zo lijkt het tenminste.

De Anne Frank Stichting huilt. Hun joodse heldin is ernstig beledigd. De Amerikaanse schrijfster Sharon Dogar heeft een controversieel boek geschreven over Anne Frank op basis van het wereldberoemde dagboek. Dogar stelt dat de onschuldige Anne op bepaalde vlakken niet zo onschuldig is geweest als dat ze lijkt. Het zit ‘m in dat buurjochie, Peter van Pels.

Uitgerust met een hotdog in de ene en een biertje in de andere hand zit ik voor de televisie. Spanning alom, want de eerste wedstrijd van Oranje staat op punt van beginnen. Hoge verwachtingen natuurlijk, want zoals altijd worden we wéér kampioen. Het volkslied klinkt en er is zelfs een aantal spelers dat opzichtig meebromt. Dat belooft wat voor de wedstrijd! Een fluitje van de scheids en we zijn begonnen.
 

Eén ding moet je die jongens nageven: creatief zijn ze zeker! Ook in Friesland moet de broekriem worden aangetrokken en daarom heeft een stelletje overactieve ambtenaren de volgende bezuiniging bedacht. Alleenstaande bijstandsvrouwen worden voor 1.400 euro gepimpt en vervolgens gesleten aan een rijkaard. De verwachting is dat de rijke minnaars voor hun opgedirkte sloeberwijfies gaan zorgen. Op die manier denken de gemeenten Dongeradeel en Dantumadiel flink te kunnen snijden in de uitkeringen.

Het was een kort bericht, maar het maakte mijn hele dag goed. Vooral omdat ik het nooit had durven dromen. Als directeur van het Landelijk Instituut voor Dommeriken (LID) lever ik al jaren strijd tegen onbegrijpelijke nieuwsberichten, gebruiksaanwijzingen en recepten.

Zaterdagmiddag, half 6. Nietsvermoedend zit ik in de trein. Eerste klas. Bij Almere Strand duvelt er een batterij vrouwen de coupé binnen. Van het soort dik, luidruchtig en provinciaal. ‘Oh hier is het lekker rustig Thea, ben ik hé-le-maal aan toe, aan rust’, roept er eentje, terwijl er een pakketje goodies uit haar IKEA-plunjezak tuimelt.

Jan Dijkgraaf zat aan tafel bij Pauw en Witteman. De hoofdredacteur van HP/De Tijd verdedigde het beruchte interview van De Telegraaf met Ruben, hét Nederlandse jochie van dé vliegtuigcrash. Jan had er zelf niets mee te maken, maar vond het nodig om dit misbruik van persvrijheid goed te praten. Hij blaaskaakte dat De Telegraaf er zeer goed aan deed het vraaggesprek met Ruben te publiceren.

Het heeft even geduurd, maar eindelijk komt het ervan. Na het grote succes van Uitzending Gemist wordt binnenkort Debat Gemist gelanceerd. Hèhè, dat werd tijd. Vanaf komend najaar worden alle Tweede Kamerdebatten op een site gezet. Het wordt mogelijk om alle debatten zowel live als in herhaling te volgen.

Nog maar een maandje tot de verkiezingen en flinke tegenslag voor Geert Wilders. Hij zit met zijn handen in zijn peroxidesprieten. Hoe moet het verder met zijn kindje, dat vruchteloze pogingen doet om volwassen te worden? Terwijl Geert hard zijn best doet om allerlei vreemdelingen het land uit te werken, stroomt zijn eigen partij er vol mee. Naast types van bedenkelijk allooi, die reeds in de PVV-fractie zitten, verschijnt de ene na de andere kwibus op de kieslijst voor de komende verkiezingen.

Studeren, bier drinken, studeren, meer bier drinken, studeren, nog meer bier drinken, diploma. Kort samengevat zou ik zo mijn studententijd omschrijven. Ik denk dat ik hiermee niet veel afweek van de gemiddelde student. Natuurlijk, er was wel eens een docent die liever niet had dat ik ’s-ochtends op de eerste rij ging zitten, maar dat hoorde er bij. Ook werd er in de weekenden bij pa en ma thuis zo nu en dan gevraagd hoe mijn huishoudboekje eruit zag. Een paar bijdehante opmerkingen in de trant van: ‘ik doe toch bedrijfseconomie, dus wat zeur je nou’ deed meestal wonderen. Daar kwam de student van de Groningse studentenvereniging Albertus Magnus niet mee weg.

Ineens zat hij rechtop in zijn bed en zijn brein draaide op volle toeren. Hij wist het zeker, hij had zojuist de Heilige Graal ontdekt. Toegang tot het paradijs zou verzekerd zijn zodra hij zijn plan wereldkundig zou maken. Het liefst had hij direct Mozes getwitterd dat hij nog een aanvulling had op de Tien Geboden. Het 11e gebod luidde: ‘Gij zult verkeersboetes naar draagkracht tot u nemen’. Opgewonden lichtte Ed Anker, de tollenaar van de ChristenUnie, zijn ideeën toe bij Pauw & Witteman. Het land zou er volgens hem een stuk beter uitzien als mensen zouden voelen dat zij een overtreding hebben begaan.

Ik moest lachen. Onbedaarlijk hard lachen. Naar mijn idee had de NOS in samenwerking met een dierenkliniek uit Utrecht een erg sterke 1-aprilgrap uitgehaald. Net na een item over de voorgestelde bezuinigingsmaatregelen, maar vóór het laatste nieuws over de aanslagen in Moskou bracht het Journaal een opmerkelijke reportage. De camera toonde een sullig stel met een hond in een wachtkamer. Waar je zou verwachten dat het item zou gaan over het wel en wee van psychiaters in Nederland, bleek juist de hond het onderwerp. Nou ja, lijdend voorwerp eigenlijk, want de voice-over meldde dat het tegenwoordig mogelijk is om dieren op dezelfde manier te behandelen voor allerlei kwaaltjes als mensen. En daarmee werd niet het spalken van een gebroken hondenpootje bedoeld, nee, Prozac voor depressieve katten en bestraling voor verkankerde cavia’s.

Hoe zou het toch met Rob Geus zijn? Voor het geval dat u hem niet kent; Rob was de ietwat dommig ogende presentator van het onvolprezen programma De Smaakpolitie. Semi-toevallig viel hij dan een shabby Chinees restaurant binnen en controleerde er of de regelgeving omtrent hygiëne wel werd nageleefd. Dreef de behaarde schimmel op de satésaus, dan peurde Rob er demonstratief met zijn wijsvinger in en riep dan steevast: ‘Dat kan niet hè? Hier word ik niet vrolijk van’. Vervolgens legde hij in plat Nederlands aan de familie Doorzon thuis uit hoe een restaurantkeuken eruit hoorde te zien. Ik weet me nog te herinneren dat de opnames destijds regelmatig uitliepen, omdat menig eigenaar zich zo aan betweter Rob irriteerde dat hij een uur in de koelcel opsloten werd. ‘Rob, dat is koud hè? Word je niet vrolijk van hè?’ werd hem dan toegeroepen. Een enkele keer vond Rob onvoldoende viezigheden en dan kreeg het betreffende etablissement een sticker met de tekst ‘Smaakpolitie Oké’. Echt een hebbedingetje. Toch jammer dat Rob niet meer op de buis te zien is, want ik had hem graag naar de Voedsel en Warenautoriteit (VWA) gestuurd voor een stevige controle.

Vroeger vond ik het leuk als ik werd toegezongen op mijn verjaardag. Het is één van de dingen die zo’n dag bijzonder maakt. Daarbij is het niet zo dat de hoge kwaliteit van het gezang me al die tijd is bijgebleven. Mijn vriendjes en vriendinnetjes kwamen niet bepaald in aanmerking voor een plek bij Kinderen voor Kinderen. Het geluid dat ze uit hun jonge strotjes persten had nog het meeste weg van een kudde langzaam stikkende kuikentjes. Maar het gaat om het gevoel wat ik er aan overgehouden heb. Het was fantastisch dat ik even in het middelpunt van de belangstelling stond en anderen speciaal voor mij een liedje zongen. Ik dacht hier laatst ineens aan toen ik een voetbalwedstrijd bezocht en naar de scheidsrechter keek. Hij werd ook toegezongen, maar als ik de tekst goed verstaan heb, niet omdat hij jarig was.

Lieve Agnes,

Het is nog maar kort geleden dat je ons hebt verlaten en eerlijk gezegd mis ik je nu al. Ik ben niet zo goed in brieven schrijven, maar voor jou wil ik graag mijn best doen. Niet omdat we beste vriendjes waren, maar omdat ik zoveel aan je te danken heb. Voordat ik je definitief uit mijn hoofd zet, moet me een aantal dingen van het hart (ja Agnes, ook ik heb echt een hart). Ik hoop dat je na mijn brief weet wat je allemaal voor me betekend hebt.