Dit wordt mijn dood. Het vreet aan me. Ik voel hoe het zich door mijn lichaam verspreidt, zich nestelt in mijn hersenen, mijn heldere blik vertroebelt. Mijn handen trillen en de wanhoop is nabij. De middelen om dit te stoppen zijn niet voor handen en ik zie de toekomst dan ook somber in.

Het dreunt door zijn hoofd, in zijn buik en door zijn hart...
Het laat hem niet meer gaan, achtervolgt hem in zijn dromen en botst met alle gedachten in zijn hoofd.

Henriëtte heeft het moeilijk. Haar man is met pre-pensioen, haar dochter woont in Australië, haar hond is verkouden en zij zelf werkt drie ochtenden in de week. Naast de familiaire beslommeringen heeft Henriëtte het ook niet makkelijk in haar buurt. Haar buren maken na acht uur 's avonds veel lawaai. Ze hebben de televisie altijd zo hard aanstaan. En de vuilnisbakken staan nooit netjes met de wieltjes naar de straat. Ja, Henriëtte heeft het er moeilijk mee.

Het aanbod: een borrel, een rondleiding door het nieuwe luxe business hotel, een presentatie en ter afsluiting een diner. Op het eerste gezicht is dit natuurlijk een aanbod wat je niet afslaat, maar wat is de prijs die ik moet betalen? Betalen in figuurlijke zin, want dit 'evenement' is gratis.

Kun je het je nog herinneren? Die avond? Je weet wel, die avond dat we wat waren wezen drinken, dat je de plee nog onderkotste? Weet je het niet meer? Ach, dat is ook makkelijk voor je! Zal ik kijken of ik je geheugen kan opfrissen? Nee? Wil je dat niet? Wat jammer nou!

Men neme; een verjaardag, weinig zin maar wel goede moed en een alcoholverbod in verband met het met de auto zijn. In de auto naar het feest ga je na wie je kent en hoe je je zal opstellen tegenover de mensen die je niet kent. Je moet natuurlijk nooit onvoorbereid het theater ingaan, je moet weten wat voor een voorstelling je gaat bekijken. Als je aankomt en voor de deur staat, haal je nog eens diep adem en belt aan.

Oma is 82.
Oma heeft al meer dan dertig jaar Parkinson.
Oma is al drie jaar weduwe.
Oma woont nu twee jaar in een bejaardentehuis.
Oma wil nu dood.

"En als ik wacht totdat het beter gaat, gebeurt er niets en kom ik steeds te laat. En als ik wacht totdat jij ooit iets zegt, dan blijft het stil en komt er niets terecht van wat ik wil." Zachtjes neuriet Leo mee terwijl hij langs het water naar huis loopt. Het grind kraakt onder zijn schoenen en een paar verdwaalde kikkers maken geluid in het riet. Leo staat stil en kijkt naar de hemel. Hij zet zijn discman wat harder en draait een rondje om zijn as.

Als denker en maler maak ik korte, onrustige nachten, waar ik nauwelijks van uitrust. Ik kijk altijd reikhalzend uit naar het moment dat ik naar bed kan. Als het moment dan eindelijk daar is, lig ik in bed en alle moeheid is verdwenen. De denkmolen begint te draaien en al de genegeerde gedachten en gevoelens van de afgelopen tijd maken hun entree in mijn hoofd.

Het is weer bijna zover: 5 december. Kinderhartjes gaan sneller kloppen, ouders rennen van winkel naar winkel en de speelgoedwinkels beleven gouden tijden.
Ik herinner me het geweldige gevoel van spanning, aftellen tot de 5e en 's avonds je schoentje zetten. Heb ik wel mooi gezongen, zou de Sint weten dat ik dit jaar een koekje heb gepakt? Helaas gaat het de laatste jaren niet meer gepaard met de 'ik kan niet langer wachten' stemming...

Ergens in Nederland, in de vorige eeuw, was er eens een clubfeest waar de meest magische dingen gebeurden...

Met dank aan Tha_BlonT voor het geven van een idee dat ik met beide handen heb gestolen en bewerkt heb tot de volgende column:

Hoe herinner ik anderen?

"Heeft u ook een videokanaal?" De receptioniste keek mijn vriend niet begrijpend aan. "Nou ja, misschien wel. Dan moet u achter de televisie kijken of daar een scart-aansluiting zit, en als die er niet is kunt u toch altijd met allerlei draadjes iets doen..." Op zijn beurt keek mijn vriend de receptioniste weer niet begrijpend aan. Ondertussen stond ik met een grote grijns naar dit tafereeltje te kijken. Ik besloot om maar eens tussen beide te komen.

Winkelen, winkels, uitverkoop, kleding, schoenen, hebbedingetjes, dat klinkt als...feest voor de vrouw!

Het gaat weer snel de tijd...Alweer augustus, nog even en we zitten alweer aan het einde van de zomer. Veel bedrijven willen dan toch nog even gebruik maken van dat laatste beetje zomerse weer en dat speciale zomergevoel onder de medewerkers. Dit resulteert meestal in het alom bekende bedrijfsuitje...

Ik hoorde het eerst op de radio, toen volgde het 6 uur nieuws en nu lees ik het weer op Fok! "Discoverbod voor jongeren onder de 16".
Dat zat er aan te komen. Het stukje verbaast me als zodanig dan ook niet. Er zit alleen een zin in waar ik niet helemaal mee uit de voeten kan:
"Maar veel van deze jongeren worden door hun ouders gedropt in de disco waar ze tot diep in de nacht verblijven, met alle negatieve gevolgen van dien".

Ik rook. En ik ben blij dat ik rook. Niet dat ik het speciaal lekker vind of fysiek nodig heb, maar het is zo geruststellend. Ik heb gewoon tussen mijn oren zitten dat ik rook omdat ik een neuroot ben en dat roken het neurotische onder de duim houdt.