Vrijdagmiddag, de zon schijnt door de bewolking heen op het aardoppervlak. Ideaal weer om een terrasje in de binnenstad te pakken en het mooie weer te vieren. ‘Er is hoop!', scandeert een jongeman. Oké, mooi om te weten dat er hoop is, maar laat mij asjeblieft met rust. IJdele hoop; de jongeman loopt op me af: ‘Er is ook hoop voor jou!'. Zo lief als ik ben, biets ik een bakje koffie in ruil voor een gesprek.

Het komt er weer bijna aan: examenstress. De examenkandidaten van de middelbare school hebben er afgelopen week al een klein beetje van kunnen voelen; de meeste scholieren zij nog in hun schoolexamenweek of hebben deze week net afgerond. Waarschijnlijk hebben talloze tieners afgelopen week een nacht doorgehaald om te leren, of ze waren het van plan maar verloren het van Klaas Vaak. Zo ook mijn zoon. 's Middags moet hij nog even gamen of naar vrienden met als gevolg dat al zijn leerwerk 's avonds moet gebeuren.

De overeenkomst tussen een Ajacied en een OV-reiziger is makkelijk te zien: zowel de supporters als de reizigers voelen zich niet serieus genomen door de ‘hoge mensen'. Zo gaan de tarieven elk jaar fors omhoog terwijl de kwaliteit van het product niet beduidend toeneemt. Men voelt zich niet meer behandeld als mens, maar als object waar geld aan te verdienen valt. Daarnaast worden de Ajacieden o.a. vertegenwoordigd door ene Daniël Dekker die afgelopen week in P&W duidelijk liet blijken niet onpartijdig te zijn in de huidige ‘koude oorlog' binnen Ajax. Een volgende groep mensen in de samenleving die zich niet serieus voelen genomen is de zogenaamde groep ‘jonge starters' die op zoek zijn naar een huis.

Afgelopen dinsdag, woensdag en donderdag heb ik op het werk mogen genieten van een stuk taart en aankomende maandag mag ik uitdelen. Voor sommigen is het vanzelfsprekend om elke week, of zelfs elke dag op het werk taart te eten maar voor mij echt niet. Maandag ben ik niet jarig, maar samen met een paar collega's hadden we een weddenschap: degene die als eerste een (nieuwe) vriendin heeft zou door de rest getrakteerd worden, op taart.

Op momenten dat ik in de trein zit heb ik er een hekel aan als er van die dellerige meisjes in de buurt komen zitten. Luid sprekend of telefonerend zitten ze op te scheppen ‘hoe los' ze de afgelopen avond zijn gegaan, wetend dat de hele coupé kan meeluisteren. Ik heb een hekel aan hen omdat ze enorm veel aandacht vragen, alsof ze dat tekort komen. Daarnaast vind ik dat een goed product zichzelf verkoopt; een mooie vrouw met een mooie persoonlijkheid zal niet om een man verlegen zitten.

Het is zaterdagochtend, het is koud. Toch zijn er tientallen verkleumde jongetjes, meisjes, jongeren en natuurlijk niet te vergeten senioren aan het verkleumen in de kou. Door een vriend van mij was ik uitgenodigd eens bij een wedstrijd van zijn dochter te kijken en zulke verzoeken honoreer ik graag. ‘Moet je eens goed naar hun speelwijze als ze aanvallen', zei hij met een blij gezicht. En warempel, wat ik daar zag kom je nauwelijks in de Jupiler League of Eredivisie tegen: 4-3-3 met vleugelspitsen en een inschuivende man. Ondanks dat het spel van de lieve meisjes bedroevend was - het ontbrak hen aan techniek, duelkracht en overzicht - bracht hun aanvalsspel enige warmte in mijn hart.

De man met de baard leek misschien een enge man, maar volgens mij was het een vriendelijke man; ik heb hem nooit gesproken noch horen praten. De man had een lange, lichtbruine, onverzorgde baard, een leuke glimlach en pretoogjes. Meer dan tien jaar lang heeft hij de skilift naar het restaurant bediend. Een klein liftje, veel verder dan 100 meter kon de lift haar passagiers niet brengen. Meer dan tien jaar lang heb ik hem ‘s middags in de laatste stoeltjeslift naar beneden zu Hause zien gaan, hij zat dan alleen met zijn armen om zijn buik, onderuitgezakt in de lift.

De ouderenpartij van Jan Nagel dreigt een rechtszaak aan te spannen tegen de NOS; ze krijgen te weinig aandacht van de omroep. Maar die hele 50PLUS partij, dat is toch gewoon een lachertje?

Veel mensen hebben een goede relatie met hun ouders, sommigen een slechte. Tot vlak voor beider dood had ik een slechte relatie met mijn ouders, maar bij het naderen van de dood is het allemaal goed gekomen. Maar wat nu als zij plotseling waren overleden? Door middel van een verkeersongeluk bijvoorbeeld, of misschien een hartstilstand. Dan had ik toch altijd een schuldgevoel gehad, denk ik.

Over iets minder dan een maand is het weer zover: wij Nederlanders, wij hebben het recht om te stemmen. Het is geen plicht, het is een recht. Als je invloed wilt hebben op de besluitvorming van het land, dan moet je gaan stemmen. Wil je het niet of laat het je koud, stem dan asjeblieft niet. Mocht je toch overwegen om te gaan stemmen, stem dan geen SGP.

Onderweg naar de sportschool praatte hij er wel vaker over, over zijn liefdesleven. Zo kende ik al zijn verhalen, en hij de mijne. Wij mannen zijn goed in het beoordelen van vrouwen, ring of geen ring, relatie of geen relatie. Dat maakt ons niets uit, als we maar mogen kijken en eventueel later ook mogen voelen. Hij had zijn oog op een collega van mij laten vallen, een mooie slanke dame met blond, lichtkrullend haar. Alles was aanwezig wat een vrouw tot een mooie vrouw maakt. Ze was een beauty.

Afgelopen zomer was ik op vakantie in Blanes, Oost-Spanje. Zo Hollands als wij zijn, hadden wij de fietsen meegenomen. Op een avond dat mijn zoon niet uit mocht, ben ik met hem een rondje gaan fietsen. We kwamen een groepje jongelui tegen; stinkend en ongeschoren, in het gezelschap van een vieze vuilnishond en een paar flessen met chemisch spul. Zonder etiket, sterk ruikend. Mijn zoon vroeg waar ze vandaan kwamen en wat ze gingen doen. Ze kwamen uit Milaan, met een paar rugzakken trekkend door Spanje, dan naar Frankrijk en weer terug naar Milaan. Gastvrij als ze waren, boden ze een slok drank aan. Ik heb geweigerd, en mijn zoon laten weigeren.

Het is half 8 's avonds, vrijdagavond. Hij kijkt om zich heen. Rechts van hem gaat een meisje zitten. Ze kijkt wat schichtig. Het is een lief, klein meisje. Zo eentje die nog zo onschuldig is. Met haar haren in een vlecht strikt ze de veters van haar schaatsen. Ze heeft van die kastanjebruine haren met blauwe ogen. Ze zit alleen. Hij vraagt zich af waar haar vader is.