Over een paar dagen ben ik jarig. Het is een jaarlijks terugkerend gebeuren, maar ieder jaar schrik ik van de voorbij vervlogen tijd. Ik kijk ook op tegen de verwachting van familie, vrienden en bekenden dat je dit feit ook moet vieren. Als het aan mij lag stond ik er niet eens bij stil dat ik een jaar ouder ben geworden. Wat vier je nou eigenlijk? Dat je moeder je zoveel jaar geleden gebaard heeft? Daarbij is dit nou niet echt een maand om een leuk feest in te geven. In het voorjaar en in de zomer kun je toch meer dingen doen. In die tijd is mijn stemming trouwens ook zonniger. Een reden om nu dus een feest te zou ik niet weten. Toch doe ik het, om de simpele reden dat mijn vrienden en bekenden het waarderen. Ook hebben deze mensen, door het afgelopen jaar stuk voor stuk wel hun verjaardag een viering te gunnen, bij mij een voorbarig schuldgevoel opgebouwd. Je weet dat die mensen, op hun feestdag, de hele dag bezig geweest zijn om onder andere jou te vermaken dus nu is het toch wel zo aardig om dat terug te doen voor de ander. Het idee, de hele dag voor andere bezig te zijn geeft me nou ook niet bepaald een feestelijk gevoel. Toch, de plicht roept.

De effectenbeurs is belangrijk voor heel veel zaken in Nederland. Denk maar aan hypotheken, pensioenen, diverse andere verzekeringen en werkgelegenheid. Terwijl het in feite niet meer is dan een soort kapitaalmarkt voor ondernemers waarbij de bewijzen van eigendom een dagwaarde krijgen als gevolg van vraag en aanbod op de veemarkt die we effectenbeurs noemen.

Er was eens, een lange tijd geleden, een groep Nederlanders die een belastingparadijs op aarde hadden gevonden. Het was wel ver weg van hun moederland, het weer viel ook nog eens tegen, maar verder was alles er perfect. Zo hoorden ze dat er bijna geen werkloosheid was, dat alle sociale voorzieningen er waren die maar denkbaar zijn en dat het een veilig land was om te verblijven. Ze emigreerden meteen en woonden er nog lang en gelukkig" alhoewel, voor een tijdje wel.

Ik wil ten eerste hier even zeggen dat fanatieke moslims vredelievende mensen zijn die geloven in gelijkwaardigheid van mensen en vrijheid van meningsuiting, dat criminele Marokkanen aardige mensen zijn die gewoon slachtoffer zijn van de maatschappij, dat Hell's Angels gewoon jongens zijn die een gemeenschappelijke hobby hebben en dat hooligans eigenlijk hele loyale figuren zijn waar je respect voor moet hebben. Laat ik niet vergeten dat woonwagenbewoners ook heel vriendelijk zijn en vaak geïnteresseerd zijn in botanica. Linkse extremisten die een houder van een nertsenboerderij bedreigen met een vuurwapen omdat hij, binnen de wettelijk gestelde marges, zijn nertsen in kleine hokken stopt zijn gewoon leuke dierenvrienden. Laat dit duidelijk zijn!

"Wij zijn hier vandaag bijeen gekomen om afscheid te nemen van onze geliefde echtgenoot, vader, schoonvader en opa: Henk van Buuren. Henk, je stond altijd voor iedereen klaar en vroeg daar nooit wat voor terug. Jouw humor en goede humeur, jouw onbaatzuchtige hulp aan iedereen en jouw gastvrijheid zullen we nu moeten missen." De spreker gaat weer zitten en via de boxen in het rouwcentrum galmt "Kon ik maar even bij je zijn" van Gordon. De tweede spreker gaat achter de microfoon staan en begint: "Wij zijn hier vandaag bijeen om onze dierbare Henk een laatste eer te bewijzen." Deze spreker komt nog met een anekdote maar verder zegt hij niets anders dan er in de eerste toespraak al is gemeld.

Wie heeft nou nooit eens in een hondendrol gestaan? Je voelt je voet wat wegglijden en mocht het stil zijn om je heen, dan kan je ook nog horen dat je in een glibberige, glijdende hoop bent gaan staan. Daar bijna alle schoenen voorzien zijn van een goed profiel in de zolen zal ook het met een takje uitpeuteren van de stront uit de randen je zeer bekend voorkomen. Je glijdt dus bijna onderuit, je kan je schoenen schoonmaken en krijgt de stank, waar je nog redelijk lang boven moet hangen, op de koop toe. Allemaal het gevolg van een potje hondenpoepsurfen.

Wie kent de serie "debiteuren, crediteuren" nou niet? De personages op een kantoor die door de mannen van Jiskefet worden neergezet zijn dan ook heel herkenbaar. Zeker als je zelf op een kantoor werkt of ooit hebt gewerkt. Ik heb dus een kantoorbaan en heb er zelfs een opleiding voor gevolgd om dit werk te kunnen doen. Als ik om me heen kijk op een werkdag kun je de Edgars, de Josjes en de Stormpjes er zo uithalen. Helaas zijn ze zelf niet zo komisch als het bekende tv trio, ook al vinden ze zelf van wel, gezien hun verwachtingsvolle blik na een poging tot een grappige opmerking. Het zijn mannetjes in pakjes met een taalgebruik waar je tenen krom van gaan staan.

Als je een eigen huis bezit met een tuin en aan weerzijden buren hebt, herken je vast de situatie waarin je buurman of –vrouw bij je aanbelt. Zij willen eventjes, onder het genot van een kopje koffie, bijpraten over de schutting die zij van plan zijn aan te gaan leggen. Uiteraard dien je het wel helemaal eens te zijn met de keuze van de omheining. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook wel degelijk qua kosten en jouw aandeel daarin.

Iedereen heeft wel een mening over het gedrag of de rijstijl van de gemiddelde weggebruiker. Enquêtes wijzen uit dat vrouwen vinden dat mannen agressief zijn in het verkeer en dat mannen beweren dat vrouwen niet kunnen parkeren. Bejaarden zijn ook niet welkom op het asfalt omdat die altijd veel te voorzichtig rijden en de vrachtwagens zijn weer te roekeloos bezig. Sportwagenbezitters moeten altijd, zelfs in de bebouwde kom, als een gek optrekken en jongens met petjes op zijn allemaal joyriders. Ik heb ze overal al gehoord, de mening over de ander. Maar hoe zit het nu met de spiegel die een automobilist zichzelf voor kan houden? Dat zal alleen de achteruitkijkspiegel zijn, want vaak vind de bestuurder zelf dat hij een goede rijder is en dat ook vaak wil benadrukken door te zeggen dat hij situaties van tevoren al kan in schatten. Het is overal hetzelfde liedje. Niet dat ik erover klaag, ik rijd immers vaak mee, maar het valt mij op dat iedereen anders rijdt en dat iedereen vindt dat hij de "King Of The Road" is en de rest eigenlijk niet zou mogen rijden.

Het is vrijdag 23 juli 2004, de laatste dag van de vierdaagse van Nijmegen. Ik reis, zoals iedere werkdag, naar Utrecht om mij weer eens bij mijn baas te melden. Omdat ik lekker weg wil duiken in mijn boek heb ik heel bewust de stiltecoupé opgezocht in de trein. Hier is het lekker rustig en er mag geen klote mobieltje rinkelen. Ik word zo moe van beltoontjes en mensen die denken dat ze zo luid moeten spreken dat ik vaak denk: "hang maar op joh, ze verstaat je zo ook wel." De coupé is leeg en ik begin in mijn bundeltje verhalen getiteld "Bob ontmoet".

Als je aan een walvis denkt, dan denk je automatisch aan een gigantische vis. Nou ja, eigenlijk is de walvis een zoogdier in het water. Hij heeft namelijk geen kieuwen, maar longen. Door zijn enorme omvang en dus ook longinhoud, kan hij lang onder water blijven. Toch moet ook dit beest af en toe even naar adem happen. Hij laat zich dan naar de oppervlakte drijven en spuwt een fontein aan oude lucht door zijn spuitgat omhoog en inhaleert weer stevig voor de volgende duik in het diepe.

Iedereen heeft wel eens een bericht in de krant gelezen over vandalen die begraafplaatsen teisteren door diverse graven te bekladden en te vernielen. Iedereen die dit las was hier verbolgen over. "Dit kan toch niet zo maar" , "waar gaat deze wereld naar toe" en "wie doet er nou zo iets" was dan ook wat je overal kon horen. Laten we ook wel wezen, ik ken niemand in mijn omgeving die zoiets zou doen, ik neem ook aan dat jullie ook niemand kennen die graven schenden. Dat is namelijk afwijkend gedrag waar we allemaal afkeurend tegenaan kijken. Toch gebeurt dit vaker dan we op basis van die gezamenlijke verontwaardiging zouden kunnen verwachten. Kennelijk lopen er toch wat zieke geesten rond.

De oranjegekte heeft Nederland weer eens helemaal overspoeld. Het Nederlands voetbalelftal speelt namelijk weer op een internationaal toernooi deze zomer. Het voetbalteam heeft zich gekwalificeerd via voorrondes en twee extra kwalificatiewedstrijden tegen Schotland. Gelukkig maar voor de voetbalfans, want twee jaar geleden was Holland er niet bij op de wereldkampioenschappen in Korea. Waarom ik al deze zinloze informatie geef? Iedereen weet dit toch al? Dat klopt, ik hoef niemand in Nederland meer uit te leggen waarom de mannen van oranje in Portugal staan. Hoe komt dat toch? Dat is allemaal terug te vinden in de zogenaamde oranjegekte.

Ik ben een enorme filmliefhebber, ik kan een film met plezier meerdere keren kijken. Vroeger kocht ik stapels videobanden en nam trouw iedere week de tv-gids door om te kijken welke films er zouden komen. Vervolgens schreef ik de titels op met daarbij begin- en eindtijd en uiteraard de zender die ze uitzond. Ik zal niet de enige zijn die wel eens verrast opkeek van de inhoud op de VHS band. Hoe frustrerend was het toch om te constateren dat niet Indiana Jones maar Tussen Kunst En Kitsch was opgenomen?

Clinton loog niet toen hij zei: "I did not have a sexual relationship with that woman." Balkenende loog niet toen hij zei serieus te proberen een coalitie te vormen met de PvdA om zodoende de keuze van het volk te respecteren. George W. Bush loog niet toen hij de wereld vertelde dat Irak op grote schaal massavernietigingswapens produceerde. David Beckham loog niet toen hij tegen Victoria "Posh Spice" Adams-Beckham zei dat er niets loos was met hun relatie. Bernhard loog niet over zijn betrokkenheid bij de Lockheed affaire, later loog hij overigens wel hierover.

Stel, je hebt een leuke avond met een nog leukere meid. De avond verloopt heel erg leuk en je wordt uitgenodigd om haar te vergezellen naar huis. Aldaar wordt jullie samenzijn intiem, intiemer, intiemst, en met een grote glimlach verlaat je diep in de nacht het bed en kijkt nog een keer naar de meid die daar nog in diepe slaap ligt. De volgende dag krijg je de schrik van je leven als de telefoon gaat. Het blijkt de politie te zijn. Je bent aangeklaagd wegens verkrachting. Nu heb je al twee zaken tegen je: ten eerste heb je geen alibi, je was immers op de plek, bij die vrouw, aanwezig, ten tweede heb je hoogstwaarschijnlijk wat van jouw DNA achtergelaten.

Ik zag laatst de film "Bruce Almighty" met Jim Carrey, die daarin tijdelijk de functie van God overneemt. Hierin zit ook de grap dat alle gebeden door God worden ontvangen in de vorm van E-mail. Om u een kleine indruk te geven van de mailtjes die Zijne Hoogheid iedere dag te verwerken heeft, geef ik hierbij een aantal voorbeelden van gebeden uit de inbox van God.

Op een gemiddelde zaterdag of zondag kun je een man of 23 bezig zien met het uitoefenen van hun hobby, hun sport, hun grootste liefhebberij: voetbal. Het leukste schouwspel tref je aan bij de lagere elftallen, de zogenaamde recreanten. Dit is vaak een team dat geen training afwerkt doordeweeks om in het weekend goed op elkaar ingespeeld ten strijde te trekken. Nee, dit zijn vaak mannen van middelbare leeftijd, afgewisseld met een aantal jongeren, die het gewoon leuk vinden een keer per week tegen een balletje te trappen. Het team van Swift Boys uit de film/serie All Stars geeft hier een leuk beeld van.

Met Menno.
-Goedemorgen meneer Mennosson, wij zijn bezig met een onderzoek. Schikt het dat wij u nu even bellen?
Nou, ik ben niet zo gediend van telefonische verkoop of zogenaamde onderzoeken die uiteindelijk toch verkooppraatjes blijken te zijn.
-Nee meneer, ik verzeker u, wij zijn geen commercieel bedrijf. Wij zijn een onderdeel van NIPO dat door de overheid is ingehuurd om in kaart te brengen hoe de Nederlanders denken over het veiligheidsvraagstuk. Wij proberen aan de hand van een aantal vragen een beeld te vormen van uw gevoel van veiligheid en te kijken waardoor een eventueel onveilig gevoel ontstaat. Heeft u voor ons een paar minuten om de vragen even door te lopen
Ik heb verder niets te doen en ben inmiddels wel benieuwd naar die vragen, vuur maar af.

Afgelopen weekend had ik een druk programma. Eerst een uitwedstrijd op het veld voetballen om daarna meteen naar huis te rijden, snel even boodschappen te halen en vervolgens, na een hele snelle hap, me meteen te begeven richting de plaatselijke sportzaal om daar weer te voetballen. Dat moet je tegenwoordig Futsal noemen, maar daar begin ik natuurlijk niet aan. De wedstrijd op het gras verliep heel goed, de terugreis was ook vlot maar de bottleneck in mijn drukke agenda voor die dag bleek de supermarkt te zijn. Wat doorgaans een klusje van tien minuten voor me is, duurde nu drie keer zo lang. Die snelle hap kon ik daardoor wel vergeten.

Ik kwam er laatst achter dat, na ruim vier jaar werken, gedeeltes van mijn studie uit mijn geheugen verdwenen zijn. Simpele definities, wettelijke regelgeving en standaard rijtjes die ik destijds zo uit het blote hoofd op kon dreunen, zijn nu opgeslagen in een achterkamertje van het archief dat geheugen heet. Zodra je eenmaal een baan hebt ben je met een gespecificeerder gedeelte bezig en weet je in dat segment wel de dingen die je daarvoor ook dagelijks nodig hebt maar alle "overbodige" kennis die je tijdens je opleiding hebt opgedaan verdwijnt toch langzaam naar de achtergrond. Het brein werkt dus kennelijk heel selectief. Echter kan ik zelf geen invloed op die selectie uitoefenen. Ik bepaal niet bewust wat er wel en wat er niet belangrijk is om als parate kennis aan te houden. Ik weet dus niet alles meer waar ik vijf jaar voor gestudeerd heb maar waarom onthoud ik wel enorme onzin weetjes? Waarom weet ik wel dat Harry Decheiver 19 goals maakte in het seizoen 1991-1992 voor RKC, dat Yvonne van Gennip in 1988 drie gouden medailles won op de Spelen in Calgary, dat Joop Zoetemelk in 1980 de Tour de France won, dat de wielrenner Bernard Hinault de bijnaam "de das" had en Willem van Hanegem die van "de kromme"?

Voelt u zich niet zo succesvol? Wellicht betitelt u zichzelf soms als "loser" of "sukkel"? Bent u vaak het lijdende voorwerp? Lopen mensen over u heen? Zijn alle andere mensen in uw omgeving succesvoller dan u? Voelt u zich wel eens machteloos tegen al deze mensen die over uw rug heen wèl vooruitgang boeken? Denkt u vaak dat mensen u niet serieus nemen en u in de maling nemen? Dan is hier uw oplossing:

De handleiding naar succes

Ik beschrijf voor u de manier om het geluk eens naar uw hand te zetten. Zonder behulp van valse succesformules, geldkloppende piramide constructies, overbodige mentale coaches of andere kwakzalverij, zorgt het volgende advies ervoor dat uw problemen verleden tijd zijn.

Als er in Nederland een incident plaats vindt, komt dit vaak in de krant, hetzij landelijk hetzij regionaal. Dit is uiteraard vanzelfsprekend, want nieuws is nu eenmaal nieuws. Echter is er bij zo'n incident een allochtoon betrokken, dan wordt dit gegeven er altijd even bij vermeld. De afkomst van de allochtoon wordt tegenwoordig alleen weer genoemd als deze Marokkaans of Antilliaans blijkt te zijn. Terwijl je nooit leest dat een blanke autochtoon iets heeft gedaan, in die gevallen wordt de persoon niet gespecificeerd. Waarom deze specificatie? Wat draagt het bij aan het nieuws? Naar mijn mening niets, het dient alleen maar de stigmatisering van bepaalde groepen.

Het zal aan mijn geslacht liggen of aan mijn desinteresse voor "de mode", maar winkelen is zeker geen favoriete bezigheid van mij. Ondanks dat ik niet de laatste trends volg, moet ik toch ieder half jaar weer nieuwe kleding hebben. Niet met de mode meegaan is natuurlijk iets anders dan er niet verzorgd uit willen zien. Dus twee maal per jaar ben ik de pineut. Ik ben ook te ijdel om mijn kleding door een ander uit te laten zoeken, zoals ik wel sommige mensen om mij heen zie doen. Deze personen laten hun moeder of vriendin de inhoud van hun garderobe bepalen. Wat er dan zo vervelend aan kleding kopen is? Ten eerste: het assortiment. Hoe wars ik ook ben van trendy dingen, iedere winkel is wel modegevoelig en dus moet ik uit hun nieuwe zomer- of wintercollectie de meest eenvoudige, minst druk bedrukte en minst extravagant geprijsde artikelen vinden. Ten tweede: de moeite die je moet doen, om de opdringerige verkoopster dusdanig te ontwijken tot ze je met rust laat.

Er is al genoeg over gezegd en geschreven: het Nederlands elftal. Wat hebben we ons opgewonden over het feit dat dit elftal vijf punten in de kwalificatieronde heeft laten liggen tegen Tsjechië en daardoor tweede in de poule werd. Als je alle kwalificaties van grote toernooien erbij pakt zie je dat oranje zich nooit (via kwalificatie) met overtuigende cijfers heeft geplaatst voor een eindtoernooi. De vroegtijdige paniek begreep ik dus ook niet zo. De kritiek wel. Het spel oogde zo ongemotiveerd dat sommige veteranenteams meer bezieling tonen tijdens hun dauwtrappotje op zondagochtend. Nu we ook, dankzij bladen als Quote, het vermogen van deze sportmensen kennen stoort zo'n lakse houding alleen maar nog meer. Natuurlijk kan je iemand niet kwalijk nemen als hij een offday heeft, fouten maken is immers menselijk, en natuurlijk kan geld dat ook niet verbeteren maar wij horen zoveel wilde verhalen rond de jongens van oranje dat het publiek zich gaat afvragen of ze tegenwoordig voetballen voor de ontspanning zo tussen de orgies door. En wiens schuld is het dat wij deze profvoetballers zo negatief bekijken? Precies de bron van al deze verhalen: de pers!

Kennen jullie de beelden van een gemiddeld feestje uit de jaren 70? Een met oranje en bruine accenten beklede kamer die gevuld is met bier en borrel wegslurpende mensen, getooid met kapsels die alleen op Huis ten Bosch nog modern zijn. Wat op de, met glazen en nootjes volgepakte, tafel ook nooit ontbrak was een glaasje met daarin sigaretten van het merk dat de gasten rookten. Deze tijden zijn nu echt ver achter ons. Durft u nog een glaasje sigaretten aan te bieden? De kans is groot dat u voor asociaal aangezien wordt.

In Bagdad was vandaag een reeks van aanslagen. Zeker 22 mensen moesten hierbij het leven laten. En het doet mij pijn om dat te lezen. Niet omdat het enorme leed zo'n indruk op mij maakt, neen juist het tegenovergestelde daarvan: het doet me werkelijk niets! Ik kan mij druk maken als ik hoor dat men gezinnen fiscaal wil bevoorrechten of als ik verneem dat weer een topmanager een topsalaris krijgt waar je oren van klapperen, maar als ik een bericht hoor van een bom die is afgegaan in Israël of Bagdad dan zap ik onverstoord door. Het is zo'n herhaling van oud nieuws. Ik hoor het al zo veel dagen per jaar en al zoveel jaar lang dat de ernst niet meer tot mij doordringt. Ik weet heus wel dat het erg is en ik zal het nooit afdoen als iets onschuldigs maar ik krijg er geen emotie, als woede of verdriet, meer bij die normaal gesproken bij een weldenkend mens boven zouden komen.

De afgelopen week was er een hoop commotie omtrent de nieuwe geliefde van prins Friso. Hij heeft zich verloofd met Mabel Wisse Smit, een meid waar wij, tot voor kort, nog weinig van wisten. Echter dient iedere liefdesrelatie van de Oranjes nagetrokken te worden door de AIVD om schandalen rond het toch smetteloze koningshuis te voorkomen. Peter R. De Vries had er een kijkcijfer optrekkend onderwerp van gemaakt. Het gerucht gaat namelijk dat Mabel eerst een intieme relatie heeft gehad met topcrimineel Klaas Bruinsma. En dat kan natuurlijk niet!

Ik werk bij een redelijk groot bedrijf. Er werken bij ons in het gebouw al zo'n 300 personen. Zodra een bedrijf groot is, heeft het behoefte aan bepaalde stafafdelingen voor zaken waar de directie zich niet meer bezig kan gaan houden. Alle personeelszaken zoals bijvoorbeeld contracten, salariszaken en opleidingen zijn in totaal al zoveel werk dat iemand daar full-time mee bezig kan zijn. Sterker nog, bij het bedrijf waar ik werk is er een hele afdeling P&O (Personeel en Organisatie) van 25 personen, waarvan 1 directeur, 2 afdelingshoofden, 5 adviseurs en 17 medewerkers, die zich bezig houdt met dit soort zaken. Dit lijkt mij nogal veel voor die 300 mensen die bij ons werken, maar goed als ze hun werk goed doen hebben wij, als medewerker, er alleen maar profijt van. Tenminste, zo dacht ik er ooit over.

De laatste tijd erger ik mij enorm aan het nieuws. Puur omdat er geen nieuws is en er toch een volledige nieuwsuitzending gevuld moet worden, met onzinnige zaken die normaal gesproken de ether niet ingeslingerd worden, zit ik tandenknarsend naar het journaal te kijken. Bij de keuze van de onderwerpen merk ik ook dat de sensatiewaarde van het verhaal belangrijker is dan de relevantie ervan.

Het volgende verhaal is iets wat een paar jaar geleden is gebeurd en waar ik nog steeds niet helemaal over heen ben. Niet dat ik emotionele schade of iets dergelijks heb opgelopen maar mijn verstand kan nog steeds niet bevatten hoe dingen in elkaar kunnen steken.
Een aantal jaar geleden werd de term "zinloos geweld" door de media geïntroduceerd. Dit kwam omdat er een aantal geweldplegingen met fatale afloop was geweest en dit ook steeds vaker voor kwam. Het meest merkwaardige van sommige van deze voorbeelden bleek nog te zijn dat werkelijk geen van de omstanders ingreep of de politie belde. Er kwamen daardoor zelfs reclamespotjes waarin werd verteld wat je moest doen mocht je getuige zijn van zulk geweld. Hoofdschuddend heb ik altijd dit soort berichten gelezen. "Mocht zoiets gebeuren en iedere omstander grijpt ook daadwerkelijk in dan ben je altijd in de meerderheid ten opzichte van de geweldplegers," was mijn simpele gedachte. Het vervelende daarvan is dat er één moet zijn die er als eerste iets van zegt. Nog vervelender is als dat dan wel gebeurt, maar dat er verder niemand anders hem bijval geeft.

Laatst las ik in de krant dat de mensen in Nederland verzocht werden minder energie te gebruiken dan normaal. De produktie van electriciteit was namelijk erg laag de laatste dagen, wat een direct gevolg was van het enorm warme weer. Het duurde namelijk met deze temperatuur langer om water te koelen tot het niveau dat benodigd is voor de produktie van electriciteit. De lage produktie van energie en de gelijkblijvende vraag er naar zorgde voor stijgende prijzen op de energiebeurs, dat is een soort dagbeurs die menigeen wel kent voor bloemen en aardappelen, maar die dus ook voor energiemarkt bestaat. Consumenten hoefden zich echter geen zorgen te maken om hun rekening, want die hadden vaak al een contract afgesloten voor een jaar, of langer, bij hun energiebedrijf waarin een vaste prijs was opgenomen. De diverse energie-opwekkers hadden aangegeven te zullen investeren in een beter koelingssysteem waardoor dit soort problemen in de toekomst konden worden voorkomen.

Ik kom wel eens mensen tegen in de bioscoop die naar een film gaan waar ze oorspronkelijk niet de deur voor uit waren gegaan. Maar de andere film is bijvoorbeeld al uitverkocht en dan gaan ze maar naar een willekeurige andere film. Want ja, ze zijn er dan toch al. Als dat nou een film is die ze ook graag nog wilden gaan kijken kan ik er inkomen, maar naar een film gaan om maar een bioscoopje te hebben gedaan is voor mij erg vreemd.
Het vervelende is dat die mensen ook maar zomaar naar een willekeurige film zijn gegaan en de echte liefhebber van de betreffende b-keuze film wel eens tot last kunnen en vaak ook zullen zijn.

In deze zwoele dagen is het voor mij een ultiem genot om op mijn balkon te zitten en een klein televisietoestel neer te zetten met daarop de tour de France. Dan met een biertje in mijn hand te kijken naar zichzelf afpeigerende mannen die door wonderschone gebieden rijden. Het verslaan van een wielerronde is uiteraard erg moeilijk daar de spanning pas echt groot is bij de finish en zo’n etappe makkelijk een uur of 5 a 6 in beslag neemt. Dus de verslaggever wijdt uit over het gebied waar de renners zich in begeven, wat het verleden op deze route aan memorabele gebeurtenissen heeft opgeleverd en hoe de renners zich langzamerhand strategisch in het peloton of kopgroep manoeuvreren. De bekende stem van het sportjournaal instituut, die komt uit mijn mono-boxje in de portable tv, is natuurlijk van Mart Smeets die in de studio zit naast ex-wielrenner Erik Breuking. Op een gegeven moment constateert Mart dat de renners in die hitte al aardig kapot zitten, Erik vult dit aan door te zeggen: "En bedank dan ook dat dit nog een stuk vals plat is. "Vals plat? Noem jij dit vals plat?" reageert Mart hoorbaar geschokt. "Ja, drie procent is vals plat,’ antwoordt Breuking. "Dit is toch echt geen vals plat hoor," voegt Mart toe om zijn eigen mening kracht bij te zetten.

Oud premier Wim Kok heeft tijdens het lijsttrekkersdebat van 1998 gesproken over de exorbitante zelfverrijking van de top van het Nederlandse bedrijfsleven. Dit was naar aanleiding van cijfers die uitkwamen waaruit bleek dat de beloning van het top-management het jaar daarvoor met 4% was gestegen. Ik kan me uw reactie voorstellen, daar ik zelf ook verbaasd was, dat dit eigenlijk best weing lijkt. Zeker als je de laatste tijd berichtgevingen hoort of leest waarin toch veel hogere percentages genoemd worden. De verontwaardiging van vakbonden en de heer Kok waren gebaseerd op het feit dat die 4% wel het dubbele was van wat werknemers gemiddeld volgens de CAO er op vooruit gingen in 1997.

Zoals wel vaker gingen mijn vrienden en ik op het terras zitten van het plaatselijke dartcafé. Na een rondje of twee gaat er een wat oudere man op een van de stoelen zitten, nadat hij deze eerst heeft gedraaid in de schaduwrijke ruimte die de enorme parasol heeft gecreëerd. Door het verschuiven van zijn stoel kijkt hij ons nu recht aan en ik zie een soort schrikreactie bij de man. Ineens komt bij mij ook een bijval van herkenning. Ik heb deze man een paar weken geleden hier al een keer ontmoet. De korte conversatie toen, leverde mij leuk columnmateriaal op, zoals hier te lezen valt

Afgelopen zaterdag ging ik met een stel vrienden lekker een biertje doen in de plaatselijke dart-kroeg. Niet dat het zo'n swingend café is, maar voor een tussenbiertje en een leuk gesprek is het ideaal. Het is vrijwel verlaten, twee mensen darten en de barman heeft slechts 1 krukbezetter te bedienen, tot dan toe dus. Wij schuiven aan en bestellen een rondje en ach, omdat er toch maar 1 klant extra zit, gaat er ook een glas voor hem in de order. Hij bedankt ons en zegt dat hij net weer terug is in Nederland, hiervoor had hij meer dan 55 jaar in Zuid-Afrika gewoond. De barman zet de glazen voor ons. De man stelt zich voor en heft zijn glas! Wij doen zijn gebaar na en als hij na de eerste slok zijn bovenlip ontschuimt met zijn onderlip, begint hij met zijn verhaal.

Kijk nou eens Mike, als ik de screwanisor onder water houdt blijft ie het doen, het is werkelijk ongelofelijk! Een zin die, zeker als ie uitgesproken wordt met een Amerikaans accent, velen bekend in de oren zal klinken. Het zijn de tell-sell reclames. Midden in de nacht wordt de beeldbuis gevuld met dit soort continue herhalende reclame boodschappen! Die kennelijk wel blijken te werken want bijna iedereen heeft er wel eens één van gezien. Is het niet het luchtbed dat in één minuut opgeblazen kan worden, dan wel het alles snijdende messenset of één van de vele fitnesstoestellen. Maar sta er eens bij stil dat er dan ook genoeg van die artikelen verkocht zullen worden om die promotie terug te verdienen.

We hebben een aantal verplichte vrije dagen in dit land. De meeste zijn gebaseerd op het christendom. Ik denk dat de bezieling er niet meer is bij veel mensen. Dat we wel feest vieren maar niet het thema van de feestdag. Als vele mensen dan ook nog eens niet weten wat het thema is of inhoudt denk ik dat we de verplichte vrije dag moeten inruilen voor gewoon zelf in te delen vrije tijd.