Vijfendertig føkking columns. Toen ik ermee begon voelde ik me een lentige 21. Weet dat elke column zowat een jaar van mijn leven kostte, dan - even het XP tabulatortje aan - kom ik uit op een leeftijd van rond de 55 jaar…right.
"DoubleU, je afscheidscadeau. Nog speciale wensen?"
"...Een rollator, graag. Met een FOK!bumpersticker."

de weg kwijt
het gouden pad gevonden
showvrouw ten top
doneert uw zonden en
geil op haar toer
zij, evangeliehoer
is bereid

_{(slotgedeelte uit het gedicht 'De weg kwijt' van DoubleU)}

“Stelletje incompetenten! Een leeg blikje heeft meer herseninhoud dan jullie!”
Aldus een directeur van zomaar een gigaconcern. Een frisdrankenproducent, bijvoorbeeld. Om een rechtszaakje te vermijden moet ik nu even een handelsnaam bedenken die niet al te veel refereert aan een bestaand product...nou vooruit; ‘Cochals-Cotsja’.

Ondanks de enthousiaste stroom van kritieken zie je FOK!columnisten hier iedere week weer enthousiast hun nieuwste column plaatsen. Alsof ze in het sprookje over bijzetting in de Hall of Writer's Fame geloven. Deze columnist dacht wat nuchterder te zijn en deed kortgeleden een Werkwinkel voor Schrijvers. In modern Nederlands is dat: een Wurksjop Kriëtif Wraaiting...

Ik probeer de Sport in zijn totaliteit te begrijpen, dus laat ik het ook eens hebben over de erotische uitstraling van sport. Voetballers hebben doorgaans ‘lekkerder poten’ dan wielrenners en kogelstootsters hebben de mooiste, eh, biceps, maar doorgaans zijn profsporters niet echt sexy.
Of etaleer ik nu een onsportieve smaak?...

“…en hierbij de gouden beker voor het behalen van de wereldtitel-”
“Ik wil geen beker! Ik wil een medaille!”
“…Pardon?”
“Die beker zegt me niets! Ik wil een onderscheiding die geld symboliseert!”

Welkom in de wereld van de Geld. Pardon, de Sport. De wereld waar zo veel over geschreven wordt, en die ik dan ook hevig probeer te begrijpen.

he
is my sweet gorilla but
when he’s bald he’s a guess...
Ik merk dat ik vanuit 2004 een psychisch vlooitje meegenomen heb. Een schaamjeukje, zeg maar. Ik was namelijk vorig jaar een paar maal in Kijkduin. Ja, ik weet het; het Naaktstrand. Ja, ik weet het, zoiets staat de allochtoonse integratie in de weg. Nu geeft me dat niet direct het gevoel een Slecht Mens te zijn, maar wel één die eroti-technisch niet scoort. Zowel allochtoonse als autochtoonse mannen en vrouwen staarden naar me, en allemaal op de verkeerde manier. Alsof het niet langer trendy is wanneer een man er uitziet alsof hij met zonnebrandolie op in een fabrieksbaal shagtabak heeft liggen rollen. Ik heb besloten dat alsnog maar even van me af te schrijven…

Mag ik ’s een keertje ongenuanceerd, racistisch, fascistisch, kopklepperig kwaad worden? (Als het niet mag, merk ik het vanzelf wel.)

Donnng. Weer een jaar verknald. Vergraft. Verføkt. Wat bezielt ons? Waarom gebruiken we zo’n jaar steeds weer helemaal verkeerd?
Hoewel… In hoeverre is dat onze schuld?! Neem nou zo’n jaar zelf! Dat verglijdt maar en verglijdt maar en is er nooit toe te bewegen eens wat langzamer of wat sneller te gaan. En moet je zien wat een zooitje zo’n jaar na een jaar achterlaat!

We geloven allemaal wel ergens in. Zo geloof ik onvoorwaardelijk dat George W. Bush ook gelooft in zijn eigen godvruchtigheid en rechtschapenheid. En dat er met Kerstmis vrede op aarde zal zijn. En dat Elvis Presley nog steeds Las Vegas shows geeft aan boord van chique, buitenaardse cruiseschepen.
Steeds weer duiken er mensen op die beweren dat ze ontvoerd werden door aliens.
Hahaha! Haha.
Vorige week was ik zelf de klos. Er suisde een vliegende schotel naar mijn hoofd en ik raakte een tijdje helemaal van de wereld...

Gelukkig; Nederland profileert zich weer. Volgens een op slag Bekende Nederlander gaan de onzen op de avond van 3 december presentjes in de schoenen van allochtoonse kinderen leggen. Want van Sinterklaas vieren krijgen wij tegenwoordig licht imperialistisch maagzuur...

Een mens heeft zo om en nabij de honderd miljard hersencellen of neuronen. Een substantiële hoeveelheid daarvan lijkt in onze geslachtsdelen te zitten. Evengoed blijft er voor ons nog genoeg over om intelligent te proberen te wezen. En wat doen we met onze breinchipjes? Haatzaaien en krijgsvoeren.
En, nog slimmer: onze hersens kraken op onbenullige uitvindingen...

Ik - en met mij vele autochtone Nederlanders – hebben een verkeerd beeld van de islam en aanpalende culturen. Niet gaan sputteren; het is gewoon zo. Het is ook logisch, als je in een overwegend christelijk land geboren en opgegroeid bent. Je vangt wel eens wat op over de Koran, je leest wel eens wat over moslims en de cultuur in Verweggistan, maar je blijft een onwetende en je neigt tot generaliseren. En toch...

we hebben het niet geweten
we hebben het niet gezien
we hebben het niet gehoord
we hebben het niet gewild
we hebben roest aan
onze reten...

...Intro? Daar doen we deze keer maar niet aan. De column zelf is al erg genoeg!

Linda de Mol: “Are you really 51, Joan?” Those breasts! So perky!”

Joan Collins: “…Those are my toes dah'ling.”

Je bent twaalf jaar en met een computer kun je lekker overweg. Zelfs beter dan je vader. Die snapt nog steeds niets van zo’n ding. En hij vergeet nogal eens een wachtwoord. Kijk Pap, dat omzeil je zo.
Je bent niet uniek. Kinderen als jij zijn er bij bosjes, tegenwoordig. Niet geboren met een navelstreng maar met een usb kabel. Autorijden mag je nog niet, op je twaalfde, maar dat geeft niet. Voor de Internetsnelwegen heb je geen rijbewijs nodig. De hele wereld ligt binnen je bereik.
Pap en Mam zijn een paar uurtjes naar het meubelpark en jij zit thuis met een zere teen en je hebt zojuist een filmpje gedownload. Met een blikje soft en een zak chips bij de hand bekijk je de wereld eens op je gemak.

...I scrape my teeth ten times a day
no matter what I eat
I can't prevent decay

Ik lag afgelopen week weer eens langs een felle lamp naar een vrolijke poster op het plafond te puilogen. Na afloop wist ik niet te vertellen of daar nou vrolijke kippies of vrolijke ooiefantjes op afgebeeld waren. Mijn hele wezen had drie kwartier lang uur slechts drie dingen geregistreerd: het porrende haakje, de gillende boor en de knoflookkegel van de tandarts...

“…Je mag in dit land ook nooit ’s wat…”

“…De tweede keer dat ik gepakt word; klopt ja.”

“…Jullie maken me niks. Er staat nergens dat ik een strafbaar feit pleeg.”

“…Ik val vrouwen volkomen legaal lastig! Als ik in de metro naast een mooie vrouw zit en ik betast haar intiem met een scheet ben ik toch ook niet strafbaar?”

“…Ik vind het nu eenmaal spannend om te doen. En lekker."

“…Tja, ik geef toe dat het wel steeds moeilijker wordt… De dames bewapenen zich, weet je wel? Ze mengen knoflook door hun teennagellak.”

We leven in de Nepgouden Eeuw. En in die zorgwekkende staat van welvaart is koning Klant steeds meer van mening dat een aantal zaken geen trend weten te houden met zijn vorstelijke eisen. Zo kan majesteit in geen enkele bioscoopzaal zo lekker uitbuiken als op de thuisbank. En mag hij zijn zweetpoten niet naast de oren van de filmkijker voor hem leggen. Wat hij ook slecht geregeld vindt is dat in zo’n filmzaal zijn zapper niet werkt. Maar ’s konings gramschap omvat nog veel meer…

Klingelingelinge lingelingelingelingelinge lingelineglingelingelinge
(Mijn ouderwetse trekbel; de lieveling van de jeugd in mijn buurt)lingeling
Stipt om negen uur. Twee man sterk. Een jonkie, en een veteraan.
“Morrege; is hier het riool?”
Wat een vraag. Leren ze niks, op die Hogere Riolerings Faculteit?
“Ja, kom maar verder.” Gaap.

“…Grizelda? Wat wil je met die beitel en hamer gaan d-“

“Engbert; elk jaar trekken wij door Europa om kunst te _/TSJIP/ bezichtigen en elk jaar weer ben ik _/TSJOK/ diep _/TSJOK/ geschokt over datgene wat uit_/MEP/sluitend onder de dekens en in het _/HAK/ donker aanschouwd mag worden _/CLONC/. Zo.”

“Maar Grizelletje…dat is de David van Michelangelo!”

“Ja. En na 500 jaar eindelijk geschikt om ook door kinderen gezien te worden.”

Voor wie geen flauw idee heeft wie die David is: Michelangelo's David.
Voor wie geen flauw idee heeft wie Grizelda & Engbert van Preutshoven zijn: laat maar, want het stikt in Nederland van de Preutshovens...

“…Wat doe jij nou?”
“Ik ben aan het behangen.”
“…Een hele wand met dàt??”
“Ja, ik heb platenhoezen genoeg.”

“Ik ben gezegend met een echtgenoot die in zware tijden zware lasten kan dragen, maar nederig genoeg is om aan God hulp te vragen.” – Laura Bush

Laura Bush. Is dat niet de First Lady van Amerika? First Ladies, weten we allemaal, staan achter hun man. Sommigen zouden misschien liever met hun koffers het bordes van het Witte Huis afstampen en tegen de dichtstbijzijnde taxichauffeur snauwen: “Take me back to my mother! NOW!”, maar CNN ligt altijd achter de rododendrons op de loer en daardoor krijgen wij uitsluitend first ladies te zien die hun man bewonderen en hem de politieke hemel in promoten.

"...Met de politie? Ik wil melding maken van een vermissing..."
...
"Nou, ze is al twee weken pleite! Ik maak me grote zorgen!"
...
"-Nee, het gaat niet om mijn vrouw. Het gaat om mijn muze!"

A: "...Je investeert in WAT?"
B: "In de toekomst van mijn nazaten."
A: "Ik doe dit ook voor mijn kinderen, maar ik ga mijn kapitaal echt niet stoppen in achter-achter-achterkleinkinderen die ik nooit zal kennen! Man, tegen die tijd kan de mensheid wel het loodje gelegd hebben!"
B: "Ja, precies."

A is het type "Na mij de Zondvloed en voor mijn part ook de Big Rip." Je hoort de A's van deze wereld dus regelmatig klagen:
"Dat verdomde NASA verslindt miljarden! En waarvoor?!"
Maar B is het type Doordenker...

Op 31 december pak ik een vel papier, zet erboven: En Van Je Hoppa! en daaronder een trits 'Goede Voornemens'. Met als eerste G.V.: 'Gij zult op 1 januari in deze lijst niets schrappen en/of veranderen. En ook niet op 2 januari.'
Op 1 januari doneer ik dus mijn gehele buffervoorraad sigaretten, drank en Velpon aan Unicef.

Je kunt als columnist maar één keer per jaar een Kerstcolumn maken. Het hoeft niet, maar het idee dat het maar één keer per jaar kan heeft iets dwingends...

Zondag, 7 december 2003

Ho-ho-ho! Zilver gaat, Goud komt...

Je hebt gruwelijke nieuwsberichten, en grappige. Recentelijk was er één die men godsgruwelijk grappig vond. Maar het was eigenlijk alleen maar een trieste zaak...

Er is weer belangstelling voor ons culturele erfgoed! Vaderlandse Hemingways en Tolstois en Rowlings worden haastig afgestoft en door de scenariomolen gehaald. De ontdekking van wéér een hemelse kassa! Maria Peters moet haar zoontje maar een spoedcursus Groter Groeien geven zodat ook hij snel aan de slag kan als regisseur! De legendarische Flipje Tiel zal misschien nooit een verfilming halen, maar er zijn nog zat andere vergeten helden!...

"Mevrouw Straatelf ? ...Wat kost 't?"
"Voor jou 10 eikeltjes, schat."
"...Doet u het ook op z'n Manga's ?"
"Met dat soort stripvervuiling wil ik niks te maken hebben! Ga maar een bos verderop, daar vindt je madame Mikmaks huisje van plezier, HET adres voor liefhebbers van gepeperde billenkoek."
"Nee, dank u... Daar heb ik al eens een permanente betovering opgelopen. Daarom heet ik nu Pinkeltje."

"Kejje je klauw niet uitsteke, sukkel!"
(rechts afslaande automobilist die 3 seconden
vertraging oploopt omdat de fietser naast hem
niet rechtdoor gaat maar rechtsaf)

O wat fiets ik graag. Als het windstil is. En niet te koud is. En niet te warm. En de vochtigheidsgraad precies juist. En het fietspad er niet uitziet alsof er een glascontainer op geleegd is. En alle stoplichten op groen springen als ik ze nader. En alle straten op mijn route lichtjes afhellen.
Maar zelfs met zulke fietsvriendelijke aanpassingen blijft het nog altijd de kunst om een fietstocht door de stad te overleven...

Het moet ergens halverwege de tachtiger jaren van eeuw 20 gebeurd zijn. Baby's die na de geboorte niet alleen maar gevolgd werden door de moederkoek maar ook door een moederbord. Geloof het of niet; bij mij hebben ze nog een navelstreng doorgeknipt in plaats van een USB-kabel. Mijn generatie kreeg met verjaardagen en Sinterklaas geen kleuterlaptopje maar een kleurboek ! Het grootste deel van mijn leven heb ik dus analoog doorgebracht. Het zal dan ook niemand verwonderen dat ik geen lachebekje was. Met 'Funsites' nog vele jaren in de toekomst en niks anders dan die in-treurige Bulletje & Bonestaak boekjes was ik dan ook bepaald geen lachebekje. Hoe kon het ook anders; ik had nog nooit een Smilie gezien...

Ik zag laatst een young turk die de middelbare houdbaarheidsdatum zichtbaar overschreden had. Hij maakte huppeltjes onder het wauwelen over bruine suiker en niet klaar kunnen komen. Hij werd door 60.000 mensen devoot toegejuicht. Ik vroeg me af waarom. Hij liet slechts liet zien dat hij nog kon wat hij tien jaar geleden ook nog heel aardig kon. En twintig jaar geleden. En dertig jaar geleden. En bijna veertig jaar geleden, toen hij als angry young man the world inderdaad wat showde. Ik spreek dan over 1963, 1964, als je je zulke jaartallen voor kunt stellen...

Ach, het 1e deel van mijn zomerse column heeft de zomer op de vlucht doen slaan! (Ververs je geheugen nog even met de vorige column) Maar we willen evengoed weten hoe DoubleU zijn ontklede dilemma oploste, nietwaar? En binnen de bebouwde kom, zodat hij niet elke dag helemaal naar schaamteloos Zweden hoefde te fietsen?

Ik kleed niet.
Ik kleed me wel, maar ik wil Paus Hugo en Saint Tommy niet beledigen door iets van hen aan mijn lijf te hangen. Voor mensen als ik hebben zij hun Bossjes en Hilfigertjes dan ook niet ontworpen...