Misschien helpt het als ik zeg dat het deze keer niet aan jou lag, Mark. Natuurlijk, het domme risico om met dit instabiele kabinet te beginnen is je wellicht te verwijten. Het in vertrouwen nemen van de grootste machtsbeluste slang misschien ook nog wel. Maar het is Wilders die hier de grootste verliezer is.

De hel van het Mergelland. Welk een fantastische naam voor een wielerwedstrijd. Het vat alles samen waar deze pracht sport voor staat. Verzuurde benen, afzien, klimmen en dalen. Modder tussen de spaken. Zwarte benen. Boeken zijn er volgeschreven over de romantiek van het asfalt. Maar thans is deze wielerklassieker vernoemd naar een boiler verkoper

Zodra ik ouder werd kreeg ik natuurlijk zo mijn twijfels. Over alles wat me ooit is uitgelegd of voorgelogen. De liefde tussen twee mensen waar ik zo tegen opkeek leek niet eeuwig te duren. Ik werd heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Al het optimisme maakte plaats voor twijfel en boosheid. Toch ben ik van één gevoel nooit afgestapt. De vanzelfsprekendheid van ontwikkelingshulp.

Maar het ergste van al is het feit dat ze altijd gelijk hebben. Ook ik heb me schuldig gemaakt aan deze wanstaltige arrogantie. Enkele dagen geleden vond ik het eens tijd voor wat zelfreflectie. Waar sta ik nu eigenlijk voor in mijn columns? Waar zit de woede en wat is de angst? Ik las alles nog eens goed na en constateerde dat mijn columns over de PVV lazen als ware het de PVV zelf!

Zo'n Rutte heeft het natuurlijk veel druk om te luisteren naar een vrouw met al haar 'issues'. Na een dag verantwoording dragen wil hij niet praten met z'n vriendin over de nasleep van een trauma dat ze opliep na de zwemles tientallen jaren geleden. Dan wil zo iemand gewoon even wat opgekropte frustratie kwijt. Een zakdoekje volstaat meestal.

In de rubriek Plat Haags nemen TheGrandWazoo, Driek Oplopers en Harry64 op zondagmiddag het Nederlandse politieke landschap onder de loep. Driek vanuit zijn gezellige studeerkamer met een liter koffie, en TheGrandWazoo vanuit het gemoedelijke Limburg, en Harry 64 vanuit het midden des lands.

Wat een gedoe daar in de hoofdstad rondom twee ego's die een spelletje moeten besturen. Het was dus wat mij betreft niet de week van Cruijf of van die andere 'klotskop'. Nee, het was de week van Dion Graus. Een Limburger. En wat voor één. Het is de man die me nog het meest doet denken aan de goede oude tijd toen Nederland dom genoeg was om Lijst Pim Fortuyn van stemmen te voorzien.

Het gezin als hoeksteen van de samenleving. 'Laat de kinderen tot mij komen'. Meneer Leers, hoe slaapt u eigenlijk dezer dagen?

Maar Leers weet dondersgoed hoe het eraan toe gaat bij een asielprocedure. Daar is geen kaartenbak en geen plek voor werk. Daar liggen stapels papieren die ingevuld moeten worden. Daar wachten urenlange gesprekken over de reden van het vertrek uit land van herkomst.

Toch past Rutte helemaal bij het Nederland zoals we het nu kennen. We lachen de zwakken uit en stenigen de sociaal betrokkenen. Godzijdank is dit van korte duur. Want net zoals het leven is ook de politiek een groot golfslagbad.

Aan de andere kant; als we ons met z'n allen druk kunnen maken over enkele zinnen die al dan niet gepast zijn in 'het huis van de democratie', kun je toch wel stellen dat het ons nog steeds erg goed gaat.

Het is een droef bestaan in dit regenachtig land waarin we massaal naar homo's op een bootje kijken, de goorste domme pulp op tv te zien is en dat het allemaal net niet heeft. Ik geef de piraten in Somalië groot gelijk. Kom hier en val aan! Geef Nederland eens op z'n flikker. Laat dit land weer eens terug kruipen in z'n mandje. Pas op de plaats. Tien jaar na de aanslagen op elf september lijkt me dat toch een prima gelegenheid.

Godzijdank was de redder van mijn linkse hart snel nabij. Geert Wilders. Onze fascistische clown was weer eens geschokt door het feit dat een wijk in Helmond getroffen is door Marokkaans straattuig. Het volk pikt het niet langer en heeft een knokploeg gevormd van tweehonderd man.

Atoom expert de Mos heeft ook een dubbelfunctie en is wel van plan om het uit te zitten. Als de LPF iets heeft nagelaten, dan is het wel De Mos. De elite moet naar het volk maar het volk niet naar de elite, daarvan is De Mos en vroeger de LPF wel een schoolvoorbeeld. Dan kan Wilders nog zoveel raddraaiers en opgevers op non-actief stellen; het leed is allang geschied.

Even een kleine geschiedenisles tussendoor: In 1937 organiseerde ene Hitler een rondreizende tentoonstelling met de titel: Entartete Kunst in München waarbij abstracte kunst belachelijk werd gemaakt. Verschillende stukken werden wel geveild en de rest kwam op de brandstapel terecht. De opbrengsten van de veiling werd gebruikt om de collecties van verscheidene musea met 'echte Duitse kunst' aan te vullen.

Met de ijzige ogen van een kampbeul waakt ze over de Limburgse cultuur. Een cultuur die, volgens haar partij, slechts bestaat uit schutterijen en optochten.

Zeker, Limburgers en de harmonie zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar. Maar niet iedere Limburger heeft talent.

Ik kruip naast mijn vrouw in bed. En terwijl de sirene's nog hard nahuilen in mijn hoofd probeer ik alles te ontkennen. Vandaag niet. Vandaag is er niets gebeurd. Ik val in slaap.

Thuis hebben mijn vrouw en ik de beste seks die je maar kunt voorstellen. Op onze gloednieuwe bank. Nahijgend en dronken zoen ik haar. Dan zegt ze dat ze naar bed gaat. Terwijl zij de kleren bij elkaar raapt zet ik even de tv aan.

 

Midden in nacht word ik wakker. Maar natuurlijk! Het stond al jaren in de sterren geschreven dat Limburg massaal op de neo-fascisten gingen stemmen. Lees er het Limburgs Volkslied er maar op na: "Waar men kloek en fier van aard vreemde praal veracht."

De bevestiging van je eigen kleine wereld kan heel zalvend werken. Wanneer je niet helemaal zeker van je gelijk bent, is een sterke leider vaak de enige redder van de twijfel.

Gelukkig is er dan Maxime Verhagen. Hij heeft er voor gezorgd dat zuidelijke klanken door de kille gangen van het parlement golven. Het grijs verandert in Bordeaux Rouge, wanneer hij spreekt en de zuiderling speelt.

En dan zijn er natuurlijk politici die helemaal geen vrouw kunnen krijgen. Daar kunnen ze zelf overigens niets aan doen. Het zwakkere geslacht begrijpt namelijk niet dat deze mannen een ont-zet-ten-de verantwoording met zich meedragen. Dag in dag uit. Dat zou je soms niet verwachten getuige de ontelbare blunders, maar iedere dag de belangrijke pief uithangen gaat je niet in de koude kleren zitten. Zo'n Rutte heeft het natuurlijk veel druk om te luisteren naar een vrouw met al haar 'issues'. Na een dag verantwoording dragen wil hij niet praten met z'n vriendin over de nasleep van een trauma dat ze opliep na de zwemles tientallen jaren geleden. Dan wil zo iemand gewoon even wat opgekropte frustratie kwijt. Een zakdoekje volstaat meestal.

Ik vond onlangs een VHS band met daarop een kwartier lang oud Matthijs-materiaal. Het betrof één of andere vage muziekquiz. In een slecht belicht decor stelde hij zijn kandidaten al hakkelend de vragen en keek daarbij steeds op z'n kaartje. Ondertiteling was geen overbodige luxe geweest.

In het portiek van één van de oudste kroegen in deze stad, slaapt een man met een grote trom voor zich. Chantal stopt onmiddellijk met zingen en legt streng haar hand op mijn mond. Dan laat ze me voor een moment los en gaat gehurkt bij de slapende man zitten.

Vandaag is het de grote dag. Het huis van Henry is al dagen versierd en het hele dorp is uitgelopen om hem straks op te halen. Hij is de koning van schutterij Sint Petrus. Henry schoot die windstille zomerdag, terwijl zijn maten al stomdronken op hun geweren leunden, de laatste broodjes worst van hand tot hand gingen en het publiek steeds luidruchtiger werd

Met een grote vriendengroep gaan we naar Pinkpop. Ik kan het gras nu nog steeds ruiken. Kula Shaker speelt de sterren van de hemel en ik ben voor het eerst dronken. Mijn haar is lang en hangt voor mijn ogen. Door mijn licht blonde haren zie ik mijn meisje dansen. Ze gaat helemaal op in de muziek. Ik heb zin om haar vast te houden, maar we willen niet al te klef overkomen. Natuurlijk niet. We zijn zestien.

Ik graaf een groot kanaal op het Scheveningse strand. Vanaf de zee naar de duinen. Ik denk dat kinderen in Afrika nu voldoende water krijgen. De hele middag ben ik niet in zee geweest. Zeker tien keer heeft mijn moeder gevraagd of alles in orde was. Ze begrijpt maar niet dat ik me de hele dag heb kunnen vermaken met enkel een schep en emmer. Het water komt steeds dichterbij. Nog een paar minuten en het water zal door het grote kanaal naar de andere kant van het strand stromen, richting de afvoerputjes, linea directa naar Afrika. Een man met een witte hoed en veel te lange zwembroek neemt mijn werkzaamheden, vanaf zijn drijvende rubber bootje in zee, waar. Hij komt naar me toe gevaren, stapt met zijn plompe voeten uit de boot en spettert flink veel water in mijn gezicht. Zonder zich daarvoor te excuseren vraagt de man in een zwaar Amsterdams accent wat ik aan het doen ben. Ik leg uit dat ik voor het eind van de middag de kinderen in Afrika van water wil voorzien. De man lacht. Eerst vriendelijk, daarna heel gemeen. Hij legt me uit dat zoiets natuurlijk helemaal niet kan en duwt z'n smerige hand in mijn gezicht, waardoor ik midden in mijn net gegraven kanaaltje val.

Terug naar de kantine. Lege zakjes chips liggen nog op de grond. De stereo staat aan en op de achtergrond horen we muziek die niemand van ons heeft meegebracht. De grond onder onze voeten voelt koud aan. We hebben geen sokken aan. Twee van mijn beste vrienden, die me het hele schooljaar trouw zijn gebleven, staan naast me. Met slaperige ogen beklagen we ons bij de adolescenten.

Maak me volwassen!", riep ik tenslotte uit. Twintig hele lange minuten wachtte ik al op een tongzoen van haar. In godsnaam, geef me dat kleverige lapje spier. Hier en nu! Ik was het wachten meer dan zat.

De underdog vond er zijn kennel. De man met de hoed zat steevast aan het eerste tafeltje bij de deur. Hij hield er vele meningen op na. Één voor één vuurde hij ze af op niemand die het hoorde wilde. Bij een kaars, aan de bar, zat de eeuwige eenzame. Hij leek gelukkig met wat hij had. Met helemaal niets. Een foto van zijn overleden vrouw brandde al die jaren in z'n portemonnee.

Er werd gesnoven, gespoten en gerookt. Vieze blaadjes werden uit de keurige, poepbruine aktetassen gehaald. Een zakenman stond stiekem in een hoek te masturberen.

Toen ik hem weer wat gekalmeerd had zaten we beiden op de badrand met onze handen in het haar na te denken hoe we Gerrit zo snel mogelijk van de wereld kregen. Ik zou over hem heen kunnen rijden, maar bij gebrek aan auto én rijbewijs was dat geen geldige optie. Een verstikkingsdood wilde Gerrit dan weer niet. Het moest wel met enige klasse. En bovendien moest het wel op zelfmoord lijken en niet op moord. Anders zou ik na z’n dood ook nog eens gezeik kunnen krijgen. Sociaal was-ie op sommige momenten wel, moet ik zeggen. 

"Nou, waar wacht jij nog op?", vroeg ze nogal uitdagend. Ze trok haar jas aan en speurde snel haar klerenkast af. Ik moest stiekem grinniken. Ze had een grote vuilniszak gevonden waar ze al haar nodige kleren in flikkerde. Ik schoot in mijn trui, boxer en broek, maar liet m'n natte, stinkende schoenen en sokken onder het bed staan. Dan maar met blote voeten het koude asfalt op zo dadelijk. Ik zal morgenvroeg onderweg wel nieuwe schoenen kopen. Buiten was het weer al een stuk rustiger geworden. Stilte voor de storm. Je kon het aan alles merken. De muren leken het je te vertellen...

"Mijn moeder was natuurlijk helemaal over de zeik. Ze had het hele dorp afgezocht en daarbij zo moe geworden van alle stress, dat ze die nacht niet meer bij zinnen was om pa op te sporen. Toen papa in de vroege ochtend bijkwam, is-ie naar huis gekrópen want hij kon amper meer op z'n benen staan. Heel zijn knieën waren kapot toen hij uiteindelijk ons huis had bereikt! Het was werkelijk verschrikkelijk om hem zo in de ochtend aan te treffen in z'n stoel."

Ze ruimde de tafel af om zo haar aandacht ergens anders op te vestigen. Pa werd wakker van het gekletter van de borden. Hij stond brommend op en ging naar de kamer, om daar op de bank verder te gaan slapen. Mam zette de kraan aan. Het hete afwaswater maakte een hels kabaal in de stalen gootsteen. Het overstemde het geluid van buiten. Ik was bang. Een onbehaagelijk gevoel raasde door de straat waarin ik woonde, drong zo de keuken binnen en begon zich langzaam in mijn hoofd vast te klemmen

Ze snikte hevig en stond op het punt hysterisch te worden. Ik zag de bui al hangen. Haar ouders zouden nu haar kamen binnenstormen en me naakt de straat op smijten. Snel legde ik mijn hand op haar mond om zo verder dramatisch geluid te voorkomen. Ze keek me angstig aan, maar ik wist tenslotte haar gerust te stellen door haar bezwete rug lieflijk te strelen. Ze leek iets meer tot rust te komen en sloot haar armen om mijn lichaam heen. Zachtjes beet ze in mijn schouder.

"Als we nou allebei onze voeten op dezelfde trede zetten en dan zo naar boven klimmen, dan horen ze ons vast niet".

Het werd kouder en kouder. Vreemd hoe de temperatuur opeens drastisch lijkt te dalen in ettelijke minuten. Of zou het dan toch komen doordat ik al geruime tijd stil stond te kleumen in plaats van de longen uit mijn lijf te rennen. Ik stond vreselijk in mezelf te vloeken, een vreemd aanzicht. Ik hield niet van vloeken en het liefste wilde ik naar huis.

Een blijspel in vier bedrijven.

Zo gleed na het ontwaken jongstleden mijn one night stand uit bed met enkel een slip aan. Ik bad tot God om Hem te bedanken voor dit wonder, niet wetende waar ik deze schoonheid nu weer vandaan had gehaald. Immers, onder de zware nevel van Belgisch gerstenat was ik hier terecht gekomen. Ik ging rechtop in bed zitten en bekeek de kamer eens goed. Fantasieloos en redelijk naar Ikeanormen ingericht. Kleren netjes op een stoel gelegd, dus er was niks afgescheurd die nacht. Was er eigenlijk wel geneukt?

Hij had vierentwintig frikandellen in zijn mond gepropt en moest daar nog bij glimlachen ook. Zijn knuisten zaten onder de mayonaise en ketchup, die middels zijn eigen zweet langzaam naar beneden dropen over zijn broek en benen, en uiteindelijk op zijn sandalen terecht kwam en gedwee tussen de tenen ging zitten.

Hij droeg een grijze slobberbroek en witte sokken in zijn sandalen. Ondanks dat het werkelijk schitterend weer was voor de tijd van het jaar, had hij een fel groen gekleurde regenjas aan. Zijn gezicht was lang en spits. Als je recht voor hem stond kon je een flink litteken op z’n neus zien. Z’n wangen waren knal rood en ruw.

Donnie begreep helemaal niets van al die wreedheid. En nu de buurjongen daar zo stond, op blote voeten en helemaal verpakt in een regenjas, kreeg hij het enorm benauwd. Hij aarzelde dan ook geen moment en liep stevig, maar vol pijn in zijn lichaam, naar het konijnenhok.

AryaMehr stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

AryaMehr stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

Thrackan stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

Thrackan stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:



Toen kwam er een tijd dat ik geen zin meer had om die muziek te maken, naar de kerk te gaan en die verhalen te horen. Ik had ze allemaal al een keer gehoord. Elke herhaling klonk ongeloofwaardiger, iedere keer begon mijn rationele denken het over te nemen van de fantasie. "Dat kan helemaal niet" dacht ik dan, en hoe vaker de verhalen voorbij kwamen, hoe hoger het bij me zat.

Shakes stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:



De machtstrijd openbaart zich ook op andere gebieden. Te veel informatie komt naar buiten tijdens de Tour de France. Sinkewitz werd tijdens een ‘Out of competition’ controle van de UCI op 8 juni gecontroleerd. Dergelijke resultaten horen binnen 15 dagen bekend te zijn. Wanneer werd het bekend? Tijdens de Tour de France in juli! Iets te laat. Dat duidt weer op de machtstrijd tussen de UCI en de ASO. De ASO wil nu blijkbaar UCI voorbijstreven. De machtstrijd zal dus nog enige jaren voortduren.

CvB stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

OzcanAkyol.nl stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

De woorden galmen door het hele lichaam van Gustave. Hij zet zijn koffer onbewogen op de grond en gunt de man nu geen blik meer waardig. Uit zijn rechterbroekzak tovert hij een katoenen zakdoek tevoorschijn en veegt hij het zweet van zijn voorhoofd. Ook Gustave loopt nu naar de schaduw onder de berk en gooit zich neer op het droge zand naast de boonvormige kei, waar de wielewaal nog steeds stoïcijns vertoeft en onwillekeurig van zijn eigen vacht plukt. De twee bekijken de poortwachter, die apathisch voor zich uitstaart en plichtgetrouw blijft wachten in deze drukkende hitte op een volgende bezoeker.

Johan stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:



Nee, waar ik naar toe wil is de homo-integratie. Daar wind ik me over op. En om mijn opwinding niet op te kroppen richt ik me maar tot de enige rashomo die ik ken. Ik zat in de gemeentegids van onze woonplaats te kijken. En ik zag dat er een speciale volleybalvereniging bestaat voor lesbiennes. Net Even Anders heet die club. Ik stoor me daar aan.

AryaMehr stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:



De media zijn altijd een makkelijke prooi om aan te vallen en zouden niet als hoofdschuldige moeten worden aangewezen; het is de "jabroer-mentaliteit" waaraan het volk mank gaat. Onderbuikgevoelens worden gevoed door krachttaal van vooraanstaande personen en door de geëxalteerde aandacht van populistische media voor futiele zaken. Vele zijriviertjes van stemmingmakerij en opruiing die uitmonden in een zee van bevooroordeling, onbegrip en angst zijn debet - niet op de laatste plaats mag je politici het verwijt maken verantwoordelijk te zijn voor de stigmatisering van hele groeperingen.

Shitonya stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:




Ik liep door een stille, lege gang. Nou ja, niet geheel leeg. Ik en de dokter waren de enige levende zielen die er liepen. Onze stappen klonken als secondewijzers die de tijd aftelden. Na een tijdje stopte de tijd en stond ik achter glas. Daarachter bevond zich een tafel met een groot wit laken erover heen. En daaronder lag het lichaam. Ik vroeg me even af hoe het lichaam eruit zou zien. Hoeveel ledematen degene nog over had nadat ik hem/haar zo ruw het leven ontnam. Maar die gedachte trok ik weer snel uit mijn hoofd toen iemand het laken langzaam weghaalde en het gezicht stukje voor stukje open kwam te liggen

Lieve zon,

Tot u spreekt één van uw grootste aanbidders. Ik gebruik geen zonnebank om bruin te worden, noch gebruik ik, of moet ik misschien zeggen misbruik, uw zonnestralen om een mediterraanse huidskleur te bespoedigen. Ik ben in al die tijd uiterst voorzichtig met uw goede bevindingen omgesprongen.

Deze zomer is het weer raak: mijn agressie kan geen enkele kant op. Kinderen sla ik op last van justitie al niet meer, jonge vrouwen laat ik per definitie met rust en dieren zijn me heilig. En toch moet ik de agressie kwijt. De pijn, het verdriet en de woede. Het moet ergens een weg vinden om vervolgens weer nieuwe agressie aan te kunnen boren. Een boksbal bleek geen optie. Zo'n ding voelt immers geen pijn. Oude wijven wel!

Reya stuurde via de Columnsubmit

de volgende column in:

Skit3000 stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:




Terug naar de realiteit van alledag. Enkele dagen terug is de moordenaar van een man uit Alphen aan den Rijn veroordeeld voor TBS met dwangverpleging. Hij komt gelukkig nooit meer vrij. De dertigjarige Long-Long vermoedde dat de man door een slechte god was bezeten en wilde hier een stokje voor steken. Hij hakte hem in stukken en bakte hem in een wok en een frituurpan. De resten gooide hij in verschillende sloten en vaarten. Uiteindelijk zijn er helaas slechts enkele ledematen teruggevonden. Zelf woon ik dicht bij Alphen en ik denk niet dat ik ooit nog pekingeend durf te eten.

Skit3000 stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

superworm stuurde via de Columnsubmit




de volgende column in:

Voor iedereen die vandaag geslaagd is.

Uit het columnistencafe, waar niet alleen gezopen wordt...


Allemensen, wat moest Joachim Bauthächler ineens kakken, zeg. Het kwam altijd ongelegen. Zeker nu. Het regende pijpenstelen. Het water spatte vanuit de plassen terug omhoog en maakte Joachims broekspijpen en lange jas nat. Gelukkig bleef zijn hoofd droog. Zo'n enorme zwarte hoed was handig in dit weer. Waar zou hij zijn gevoeg kunnen doen? Joachim keek eens rond. Hee, wat was dat? Even verderop was het café. Het zag er nieuwer uit dan hij zich herinnerde. Joachim had nooit geweten dat het café vernieuwd was.
"In een café geeft het een toilet," dacht hij. "Tijd voor een pilsener. Ik heb geen geld, maar dat zien we dan later wel weer." Hij spoedde zich naar de drinkgelegenheid. Zijn lange jas knoopte hij onderweg alvast open.

Bupatih stuurde via de Columnsubmit




de volgende column in:

superworm stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

Muziek, de één beschouwt het als behang, de ander kan als een bezetene doorfreaken over zijn of haar favoriete band of zanger. Freak of onkundig, bijna iedereen heeft wel songs die ontroerende momenten naar boven laat komen. Een oude liefde, een grappige gebeurtenis of het enthousiasme voor een speciaal liedje, terwijl je daar nu heel anders over denkt.
Als je dan ook nog van schrijven houdt, is de muziekcolumn een feit.

superworm stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

Nadat ik hem net iets te lang heb laten wachten in de zojuist plotseling aangevangen milde stortregen kom ik de gang weer in. De meneer is inmiddels aardig doorweekt. Wij staan als twee cowboyhelden tegenover elkaar. Hij heeft die Billy the Kid-houding, zijn armen licht gekromd een centimeter of vijftien van zijn lichaam houdend, maar in plaats van naar zijn imaginaire revolver te grijpen om een gat in mijn borst te pompen doet hij helemaal niets. Nog niet. Ik sta in exact dezelfde houding, en kijk hem recht in zijn ogen. De drang om een fluim naast mij op de grond te rochelen onderdruk ik met moeite.

Superworm stuurde de volgende column in:

Ik stond al vijftien minuten bij de bushalte van het ziekenhuis te wachten. De zon straalde gemoedelijk neer op mijn spijkerbroek. De zomerse hitte van april deed mij mijn jas over het bankje leggen. Mijn sigaret knisperde vrolijk tussen mijn vingers en af en toe nam ik een slokje van mijn River-ijsthee. Vom Westen nichts neues, maar uit noordelijke richting kwam een oude vrouw aanlopen. Ze had zo'n boodschappentas bij zich, met wieletjes en een uitklapbaar handvat, in vies-rood-zwarte kleur met bloemetjesmotief. Ze schuifelde voort, waarschijnlijk haar leven overpeinzend, want dat doen ouderen nu eenmaal. Ze ging zitten op het bankje, naast mij, en keek me aan.

Grootschrift stuurde via de column-submit de volgende column in:

Toen ik zes was wist ik het al, ik wilde groot worden; het liefst zo snel mogelijk. Toen ik dertien was stond ik bijna op exploderen, zo graag wilde ik groot zijn. Hoe dichter ik bij de voor mij ideale leeftijd kwam, hoe meer ik de beperkingen zag van mijn huidige leeftijd. Het is een soort verlangen naar de macht die iedereen die ouder is heeft, macht over keuzes, macht over geld, macht over jezelf vooral.

Vrees niet, MethodMich leeft nog, beste mensen. Althans daar ga ik even gemakshalve vanuit. Ik volg de man niet op de voet en het zou zomaar kunnen dat-ie zich enorm verslikt heeft in de tussentijd. Wat ik wel weet is dat hij vorige week aankondigde te stoppen met het schrijven voor FOK!

Renske stuurde de volgende column in:

En wat dacht je van al die christelijke feestdagen die hun doel totaal voorbij schieten? Je kunt veel over het christelijke geloof zeggen, maar ze weten die feestdagen er goed in te houden. Pasen bijvoorbeeld. God weet wanneer die man ook alweer is herrezen (dat klopt, God weet dat), maar wij krijgen al jaren een dag vrij om erover na te denken. En dat de dag dat Jezus aan het kruis werd genageld vervolgens is benoemd tot Goede Vrijdag vind ik ook een beetje cru. Ik weet namelijk niet voor wie dat een goede vrijdag was, maar in ieder geval niet voor Onze Lieve Heer.

Geschreven door: Tuvokki

Lachend ga ik zitten, "wie is Driek, en Baz? Waar is Tijl? TGW, ben jij dat?" De mensen kijken me raar aan. Ik babbel rustig verder over hoe ik ga schrijven over dat ik een tijd heb zitten kijken hoe ze met z'n allen daar rond hebben zitten zoeken naar slachtoffers. Pas als ik vraag of er nog iets lekkers te neuken rond loopt wordt het helemaal stil. Opmerkingen als dat zijn niet gepast. Ze behoren niet tot het charter. Namen en gezichten behoren anoniem te blijven? En dat terwijl ik altijd dacht dat een meet was om elkaar beter te leren kennen.

Een aantal studenten aan een terrastafeltje naast ons was druk in gesprek. Ze hielden prompt op toen ze zagen wat Salomon van plan was. Even wachtte hij nog. De man is een meester in timing en heeft ooit nog eens een blauwe maandag op de toneelschool vertoefd. Salomon boog zich over de schoen, trok eens flink aan zijn sigaret en blies de rook uit in de schoenzool.
"Wordt er een nieuwe Paus uitgeroepen, Salomon?" vroeg ik op lijzige toon. Waarop hij zei: "Nee, dit is een Jood die op de bus staat te wachten."
Ik kwam bijna om van het lachen.

ArchEnemy stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

Het was de eerste zomervakantie van een nieuw millenium. In een klein huisje met een bedstee, een rieten dak en een schaamteloos groot bos eromheen. Er stond een vriendelijk gevulde koelkast, een dito bubbelbad en de eekhoorntjes op het terrasje hadden -pootjesgek als we zijn- ook niets te klagen. Ondanks de zwoele schemer zaten we binnen nieuwsgierig het kleine teeveetje aan te moedigen, en hij parkeerde spontaan op een zender waarin net een videoclip was begonnen.

In de zomer heeft oom voor jou een opblaasbaar zwembad gekocht. Zomaar, zonder enkele aanleiding. Je bent niet jarig en onlangs zelfs een beetje stout geweest toen je niet met oom naar de dierentuin wilde, terwijl hij al kaartjes had gekocht! En toch kreeg je een zwembadje. Moeder bleef binnen zitten en oom zorgde ervoor dat het badje netjes op het gazon in de felle zon kwam te staan. Je stroopte je broekje af en vroeg aan oom waarom hij je zwembroekje had afgepakt en boven zijn hoofd hield. Dat was eigenlijk helemaal geen leuk spelletje

Pberends stuurde de volgende column in:

Het milieu is belangrijk, maar het is een groot mysterie waarom politici, organisaties en media dit als belangrijkste reden noemen om het energieverbruik te beperken en over te stappen op niet-fossiele brandstoffen. Alsof dood, verderf, vrijheid, veiligheid, armoede, welvaart en volksgezondheid niet belangrijk zijn. Wat hebben onze politici, organisaties en media in hemelsnaam te verbergen?

Ceesnimwegen stuurde via de Columnsubmit de volgende column in:

Wellicht kan Tien dit wetenschappelijk advies combineren met de Masturbatiemarathon. Dat levert pas interessante televisie op: negentienjarige rechtenstudentjes die zich op regeringsadvies laten bevruchten door dikke, masturberende bouwvakkers. Het nieuwe Tien-kijkcijferkanon is geboren!

Zo ging ik gisteren nieuwe schoenen kopen. Ik kon ook wel oude schoenen kopen maar dan kom ik uiteindelijk geen stap verder. En dat is nou net waar schoenen voor dienen, om een stap verder te zetten.

Ingestuurd door Hendelaar:

Mijn wenkbrauwen gingen een fractie omhoog, de lippen krulden, de smaakpapillen waren optimaal geactiveerd. Na een vlugge inspectie van de vingernagel, die uiteraard in sublieme staat verkeerde; (goed gereedschap dient onderhouden te worden (een gevleugelde uitspraak sinds de mensaap de bierpul had uitgevonden) graaide ik in een ruime beweging om de vaste substantie heen, al draaiend en schrapend met de vingernagel van het neusschotje naar de vleugel toe.

Ik haat pleisters (vooral met figuurtjes) en dus liep ik met bebloede kin, maar wel met Jean-Paul parfum (want het is godverdomme kerst!) op mijn vel, de deur uit, richting kroeg. Ik probeerde nog met een zakdoekje het bloeden te stoppen. Dat scheen aardig te lukken maar het zag er voor omstanders nogal debiel uit. 'Morgen koop ik douchematjes', dacht ik bij mezelf en vond dat meteen een mooie titel voor een trilogie die ik zou schrijven over V., K. en Sam.

Ik vroeg me af of-ie ook wat van New Order bij zich had, als-ie toch alleen van plan was stampmuziek te draaien. De staatsmongool had zijn hoofdtelefoon op en deed of hij me niet zag. Ondertussen knipoogde hij nét iets te overdreven richting het vrouwelijke bezoek. Ik sloeg met mijn vuist op de tafel waarop de draaitafel stond, zodat er enkele beats per minuut de mist ingingen. Niet dat iemand het merkte, ik mikte goed op een andere beat zodat het leek alsof het zo hoorde. Puur toeval.

De hele klas zat ademloos naar mijn tekening te kijken. Nog héél even, ik schatte zo'n tien seconden, en ze zouden in lachen uitbarsten. En als kinderen iemand uitlachen, dan klinkt dat werkelijk gemeen en schel. Kleine vingertjes die naar je wijzen en tongen die uitgestoken worden. Ik durfde haast niet te kijken.

Ik mag geen korte broek dragen van de dokter wegens afzichtelijke, spierwitte benen. Schoonheid is enkel te vinden in mijn goed glas Belgisch bier, dat ik drink op een terras aan de waterkant in Maastricht.

Het gebonk was niet meer ver uit de buurt. Ik was inmiddels elke vorm van oriëntatie volslagen kwijtgeraakt en rende als een bezetene door de donkere gangen van het klooster. Stootte hierbij nog flink mijn hoofd tegen iets dat op een laaghangende lamp leek, of misschien wel een blok beton. Mijn kop duizelde er in elk geval goed van. Steeds dichter naderde ik het geluid.

Plots brak er een gigantisch geloei uit. Zo moet het luchtalarm van Rotterdam op 14 mei 1944 geklonken hebben. Het was echter de ringtone van mijn mobiele telefoon die ik die avond niet lang geleden ingesteld had. Klonk zeer prettig in mijn eigen kleine studentenkamer, maar veroorzaakte een hels kabaal in dit verrekte pand.

Ze had lieve sproetjes op haar neus en haar ogen verraadden een nogal onrustige nacht die ze wellicht net achter de rug had. Het meisje was erg slordig en nonchalant gekleed. Met een pennetje maakte ze soms wat aantekeningen (soms ook met een augurk en heel af en toe schreef ze met een slagersmes, doch het pennetje viel mij op) maar over het algemeen keek ze verveeld in het rond.

Van dit alles geen spijt. Integendeel. Drank werkte ook zeer heilzaam. Vooral tijdens vervelende, paniekerige situaties. Het bracht rust in de tent. Ook hartenpijn werd aanzienlijk minder na een meer dan royale borrel. De kunst is ook om je niet helemaal van de kaart te zuipen maar net voor dát moment te stoppen. Dat is het lekkerste. Net als sex eigenlijk. Treurig als ik dit alles even terug lees.

Als kleine jongen had ik astma. Bij het minste of geringste piepten mijn longen alsof je een baksteen op een muizengezinnetje laat vallen. Echter, ik hoopte stiekem dat de dokter ooit stoflongen zou constateren. Ik was namelijk gek op mijnwerkers.

Zallik um laten zien? Hij had zijn broekje al open. Nu zou het geheim eindelijk gepresenteerd worden. Ik wist eigenlijk niet of dat zo'n goed idee was. Opeens zag ik toch wel het gevaar van dit geheimpje in. Stel voor dat opeens de deur open zou zwaaien en iemand ons geheimpje zou aanschouwen. Aan de andere kant kon ik het gevaar ook niet zo inschatten omdat ik nog steeds niet wist wat het geheimpje dan wel zou zijn.

Over porno gesproken. Mijn biefstuk slik ik net op tijd door, als een warme ijzeren staaf door de anus van een koe gestoken wordt. Het daaropvolgende geloei doet me denken aan mijn Opa WegKwijt.

Naar aanleiding van dit bericht

De wekker gaat, zoals elke ochtend, om precies half zeven af. P. slaat half slaapdronken op de snooze knop om vervolgens, geheel naar traditie, een kwartier lang nog te kunnen nagenieten van zijn welverdiende nachtrust. En zoals elke morgen weer stoot zijn vrouw hem vijf minuten vóór het bewuste 'even omdraai kwartier', weer wakker.

Over een trip waarin ik zou willen blijven hangen. Over een stad waar ik verliefd op werd. Over illusies en angst. Een serie.

Over een trip waarin ik zou willen blijven hangen. Over een stad waar ik verliefd op werd. Over illusies en angst. Een serie.

Wat vooraf gebeurde:

London deel 4

Over een trip waarin ik zou willen blijven hangen. Over een stad waar ik verliefd op werd. Over illusies en angst. Een serie.

Wat vooraf gebeurde:

http://frontpage.fok.nl/column/3796/1

Een ijzingwekkende gil bracht me tot stilstand. Ik mocht geen stap verder doen van een stressende dame die me van bovenaf, recht en gevaarlijk aankeek. Één of andere Britse boer had de trap ondergekotst.

Wat er vooraf gebeurde:

http://frontpage.fok.nl/column/3724/1

Over een trip waarin ik zou willen blijven hangen. Over een stad waar ik verliefd op werd. Over illusies en angst. Een serie. Elke week, kakelvers.

Wat vooraf ging:
London 2005 (1)

Over een trip waarin ik zou willen blijven hangen. Over een stad waar ik verliefd op werd. Over illusies en angst. Een serie. Elke week, kakelvers.

Ze trok de deken snel over zich heen. Niet omdat ze het koud had maar omdat ze niet durfde. Teveel gebeurd, teveel onverwachts geweld.

Anton is niet meer. Althans, niet meer op FOK! Hij is er geruisloos vandoor gegaan. Geen dramatisch afscheid, geen magnum opus en ook geen laatste meesterwerk. En dat siert onze depriman. Want zo noemt hij zich.

Het komt regelmatig voor dat ik op straat word aangesproken. Of ik een euro of twee kan missen. Voor een winkelkarretje of een boterham. Als ik in een goede bui ben en zelf ruim in de centen zit, geef ik ze wel eens een handjevol kleingeld.‘ Geen drugs van kopen hoor’, roep ik ze meestal nog na. Tevergeefs. Nog geen seconde later zie ik ze al met hun neus in de poeder liggen.

Wat er allemaal vooraf ging: http://frontpage.fok.nl/column/3084/1

Wat vooraf ging:

Nergens Eiland (1)

Wat vooraf ging leest u hier :

Zomer in Holland



Verplaatsen wij ons thans richting reiziger...

Terug van weggeweest. Waar was ik? Ergens anders. Letterlijk. Vol goede moed ga ik weer columns schrijven voor Fok! Geitenwollensokkendrager, linkse homo en dat soort uitlatingen van jullie, mijn lieve lezers, gaarne zoals vanouds weer beneden in de reacties deponeren. Moge uw stront tot leven komen en uw voeten kussen.

Niets is zo goor als een niet doorgetrokken toiletpot. Waarom trekken mensen niet door?! Een ergernis die ik gelukkig niet elke dag tegenkom maar waar ik wel enorm agressief van kan worden. Of wat dacht je van tabak op een schoongeveegde tafel? Hebben die rokers dan werkelijk geen oog voor schoon en reinheid? Nee, ik ben zeer zeker geen poetsnicht maar ik erger me aan kleine dingen die het leven voor mij soms ondraaglijk maken. Ik word dan ook niet ouder dan 40 denk ik. Maar goed, daar gaat deze column verder niet over

Vandaag is het weer zover. Om acht uur is het de bedoeling dat iedereen even zijn bakkes houdt en nadenkt over de verschrikkingen van zestig jaar geleden. Of over de verschrikkingen van wellicht een aantal uren terug toen een Palestijn of Israëliër zich opgeblazen heeft. Misschien denk je wel aan de oorlog in Irak. Hoe dan ook, om acht uur is het de bedoeling (iemand heeft dat zo bedacht) dat we even twee minuten stil staan bij het leed van anderen. Een typische westerse uitdrukking van rouw. Stil zijn en nadenken. Kransen worden gelegd, trompetgeschal alom en natuurlijk duiken de verzetsstrijders van weleer opeens op. De meesten lopen scheef van de medailles en waren liever thuis gebleven.

Dat het een klote ziekte is weten we allemaal wel. Dat niemand het verdient om deze ziekte te krijgen staat als een paal boven water. Toch is het een aanvaard scheldwoord (gebruik het zelf ook wel eens), onvoorspelbaar, geniepig, pijnlijk, grof, zonder mededogen, krachtig, misselijkmakend, goor, dreigend, donker, wraakzuchtig en sterk. Kanker.

In mei komt George Bush naar Margraten in Limburg. Zeer verheugd ben ik, rasechte vlaaienvreter zijnde, deze markante persoonlijkheid in ons bronsgroen eikenhout op te nemen. Ik heb meteen al een briefje geschreven naar een hotel in Margraten alwaar ik deze nachten zal verblijven. Wáár dit precies plaats gaat vinden kan ik helaas niet melden, daar ik mijn eigen vrijheid liever niet op het spel zet, dat begrijpt u wel. Zeker in deze tijd moeten wij waken voor onze persoonlijke vrijheid. Dat vindt Bush zelf ook en ik kan me daar dan ook prima in vinden.

Onlangs las ik het volgende bericht op Fok.nl

Paus Johannes Paulus II vergelijkt het plegen van abortus met de holocaust zoals deze werd uitgevoerd tijdens het regime van de nazi's in de Tweede Wereldoorlog. De kerkvorst bespreekt deze relatie in zijn nieuwste boek, dat binnenkort op de markt verschijnt.

Na een nacht felle discussies te hebben gevoerd met gelovigen, minder gelovigen en atheïsten, droomde ik iets bizars. Op een dag als deze wil ik het met jullie delen.

Van kunst weet ik geen ene moer. Maar als ik het mooi vind, dan heb ik er toch enigszins verstand van, aldus een uiterst betrouwbare bron. Het heeft geen zin om ‘Kunst voor Dummies' te gaan volgen. Je vindt iets mooi of niet. Een tussenweg is er niet. Goed, tot zover de enorme clichés. Ik zal mij beperken tot mijn bevindingen aangaande een bezoek aan ‘Alles Dalí' in het 'Boijmans van Beuningen museum’ te Rotterdam.

Mevrouw Verdonk wil drie radicale imams het land uitzetten. Het gaat om islamitische voorgangers van de Al-Fourhaal-Moskee in Eindhoven. Volgens de AIVD dragen de imams willens en wetens bij aan de radicalisering van moslims in Nederland. Een absoluut gevaar voor de democratie. Dat weet ik, als Groenlinks stemmer zijnde, zelfs. We moeten er echt met z’n allen voor zorgen dat de democratie en onze rechtstaat niet verloren gaat. We moeten vechten voor onze en de daaropvolgende generatie.Ook ik zal als burger hiervoor waken! Iedereen het land uit die de democratie in de wegloopt en/of verwerpt! Ik heb er zin an!

De omstreden journalist en publicist, Hunter Thompson is niet meer. Afgelopen zondag joeg hij een kogel door zijn kop in zijn huis in Woody Creek bij Aspen in de staat Colorado. Hij werd geboren op 18 juli 1937 in Kentucky. Dat betekent dat hij dus op 67-jarige leeftijd zichzelf van het leven beroofd heeft. Een bizar gegeven daar je toch niet zou verwachten, dat iemand op zo’n degelijke leeftijd zich nog van het leven berooft. Is hiermee misschien een startschot gegeven voor nieuwe Gonzo journalistiek?

Vorige week donderdag presenteerde zorgverzekeraar CZ een plan om het op peil brengen van de conditie te belonen met een fitness of ren–je–rijk–bonus. Een bonus van 100 euro voor de energieke personeelsleden van de zorgverzekeraar. Verder biedt de zorgverzekeraar ook een pakket gezondheidsbevorderende maatregelen aan. Denk hierbij aan een zogenaamde ‘vettax’ op de kroketten die Annie in de kantine verkoopt. Lekker is dat, wil je na een dag hard werken genieten van druipend vet op een servet, steekt CZ daar een stokje voor. En dan word je ook nog eens verzocht om je de tyfus te rennen in het park.

Met de laatste strooisels van Klaas Vaak nog in mijn ogen, lees ik dikwijls ‘metro’ in de trein. Een krant van tabloidformaat waarin het belangrijkste nieuws van de ANP-rol is overgetikt. Hap, slik, weg informatie. Het is als met de buurvrouw kort en oppervlakkig over de heg schreeuwen dat “ons land zo naar de klote gaat”. Het nieuws, de columns en natuurlijk de onvermijdelijke ingezonden brieven, zorgen voor mijn dagelijkse drinkontbijt. Even en slikken weer doorgaan, zoals een bekende Nederlandse artiest ooit zong. Meer is het niet en meer hoeft ook niet. Tot ik kennis maakte met de Berlusconi van deze krant, Jan Dijkgraaf. Een journalist en tevens een populist die het heerlijk vindt om te schoppen tegen de verkeerde schenen.

Lempica stuurde ons de volgende column toe.
Veel leesplezier!

Op een koude dag in December kwam het besluit, het buikje moet er af! Maar ja, feestdagen voor de deur, mijn moeder kookt zo lekker, en de Champagne smaakt zo goed. Dus na nog een beetje extra uitstel toch maar begonnen met een dieet. Wat een hel, ik was bijna vergeten dat het zo vervelend was, maar dat het nog veel erger kan bewees een “iets” te zware (125kg) vriendin, die dé oplossing voor me had. Samen naar een echte kliniek dus, een soort ziekenhuis voor geldklopperij, waar mensen die er toch best goed uitzien een hoop geld betalen om er iets beter uit te zien.

Even resumeren :ik werd links opgevoed in de jaren tachtig. Ik kan niet zeggen dat het me opgedrongen werd maar als kind word je nu eenmaal geprogrammeerd. Je ouders zijn een belangrijke factor als het om politieke vorming gaat. Ik was trots op mijn ouders omdat ze nog een uitgesproken mening hadden en ik was hun ‘wilde’ protestjaren nog lang niet vergeten. Mijn ouders gingen echter steeds minder ver met mij mee. Veel minder vaak verhief vader zijn stem uit politieke verontwaardiging of zag ik moeder huilen als er weer een zwerm vluchtende negers op tv kwam. Wat was er met ze aan de hand? Komt het door het “ idealenverloederende” gedrag van de vorige generatie, dat de jeugd van tegenwoordig niet meer weet hoe ze emoties moeten tonen of dat ze geen idealen meer hebben en dat daardoor het zinloos geweld in Nederland de kop op steekt?

Je hoort het de laatste tijd overal. Waar gaat het heen met Nederland. In welke wereld leven wij. We kunnen ons niet meer veilig voelen. Vroeger was alles anders. En anders is voor de meeste mensen een synoniem voor beter. Maar is het niet zo dat juist deze generatie, die pretendeert dat vroeger alles beter was, het zelf zo ver heeft laten komen? Heeft dan toch alles met elkaar te maken? Nee, ik rook geen pijp en schrijf geen dikke pillen van 800 bladzijdes. Maar graag uw aandacht voor deel 1 van “ Provo’s vs Nintendo’s.

En zo kwam het dat de barkeeper van café Eigenzorg troosteloos moest aanzien hoe zijn eigen kroeg langzaam leeg stroomde. Het was sowieso al een magere avond. Er werd natuurlijk weer door zijn eigen stamgasten kritisch geëvalueerd hoe zij het afgelopen jaar zich hier gedragen hadden. Welke vrouwen ze ook alweer van elkaar hadden afgepakt en wie steeds profiteerde van de rondjes bier. Het kon de barkeeper allemaal niet zoveel schelen. Hij maakte zich veel meer zorgen om De Publicist. Hij kwam hier al wat jaartjes maar kreeg nooit zoveel contact met hem. Meestal zat hij in een hoekje met een bak pinda’s en een boek. Maar hij was essentieel voor de kroeg aangezien hij verantwoordelijk was voor de omzet. Zonder hem had hij de kroeg allang kunnen opdoeken.

Op tweede kerstdag is over het algemeen saai in huize GrandWazoo. Ik breng traditiegetrouw deze dag dan ook door in mijn stamkroeg. Als het niet te heftig gaat regenen natuurlijk.

“Het is acht uur, Marianne Koekoek met het NOS radionieuws.”

Over enkele minuten mag ik weer. Alles is voorbereid, platen staan scherp en enkele teksten zijn uitgeprint. Ben ik nog iets vergeten? Koffie! En snel, want ik heb nog maar twee minuten. Sprintje naar de automaat of even wachten tot de eerste plaat gestart is? Nog één minuut. Handen aan de knoppen! Nog even de reclame in de pc laden…. enkele seconden…..

“Dit was het nieuws.”

Hij staat in de sneeuw aan de poort van de stad en prikt de
dagen van december op zijn hoed
Hij fluit zijn pluche lapjeskat wat hij heeft last van muizen
nissen die nesten maken in zijn baard
(Boudewijn de Groot- Meester Prikkebeen)

De ontwerper van het normen en waarden stelsel is weer in het land. Samen met een stel zwartjoekels meent hij ons weer wijs te maken dat we braaf moeten zijn want anders volgt uitzetting naar het verre Spanje. Beste Sint, ik denk persoonlijk dat het mooi geweest is. Uw feest riekt naar ernstig conservatisme en spot met alle democratische wetten. Lijfstraffen horen al jaren niet meer in onze rechtstaat. Doe ons nu een plezier en ga genieten van uw welverdiende pensioen.

Sinds de komst van Pim Fortuyn lijdt Nederland aan een wakkerschudsyndroom. De symptomen van dit syndroom zijn vrij radicaal. Het onjuist bejegenen van moslims is daarbij geen uitzondering. Het beledigen van alles wat on-Nederlands is omvat dit syndroom misschien nog wel het beste. Echter, het syndroom is niet chronisch. Op een zaterdagavond na het stappen is het vaak gebruikelijk om een broodje shoarma bij de zogenaamde vijand te gaan eten. Het wakker schudden zit hem dan vooral in de dag daarna als men met een kater aan de zondagse ontbijttafel zit. Echter, zodra er iemand vermoord wordt die al jaren ongenuanceerde en kwetsende opmerkingen maakt richting anders denkenden dan is het syndroom weer actief aanwezig. Zo ook afgelopen dinsdag.

Het is herfst en het waait. Op FOK is er al veel over geschreven. Over hoe muziek in de herfst een bepaald effect op je kan hebben, of over hoe sommigen de herfst als iets creatiefs ervaren.
De NS deelt, tegen een borg van twee euro vijftig, paraplu’s uit om de pijn een beetje te verzachten als de trein weer vertraging heeft in verband met herfstblaadjes op de rails. Maar het zijn helaas niet louter en alleen blaadjes die met de herfst op de rails terechtkomen. Pijn en verwarring vinden deze dagen vaak hun rust op het spoorwegennet.

Als ik na een dag vol colleges lekker languit op de dure leren sofa plof, dan weet ik dat ik het verkeerde huis ben binnengelopen. Ik heb helemaal geen mooie dure leren sofa. Ik ben student en per definitie arm. Bovendien eet ik elke dag spaghetti bolognese en spendeer ik mijn tijd aan stoïcijns tv kijken. Om het helemaal compleet te maken laat ik om de vijf minuten een harde boer en gaap ook nog eens uitgebreid. Dood aan de normen en waarden! Ja, het studentenleven is mooi. Als je er maar oog voor hebt.

Mijn overgroot opa was Duits en fout in de oorlog. Bam, die zit. In 1942 ontplofte hij heel dramatisch op een mijnenveld. Net goed , hoor ik u denken. En ik kan dat alleen maar beamen. 1942 Was een goed jaar voor de dood.Joseph S. hatt es vielleicht nicht gewust.