Darten heeft, op z’n zachtst gezegd, niet echt het imago van een echte sport. Dikke mannen die pijltjes gooien en bier drinken, dat beeld bestaat nog altijd. Ook al gaat het er al jaren niet meer zo aan toe op de toernooien die we op tv zien. Ja, de dikke mannen zijn er nog altijd, maar het bier is weg. En aan de volle zalen te zien in bijvoorbeeld de Premier League is het als het om toeschouwers gaat wel degelijk een sport.

Ajax is kampioen! Voor het derde seizoen op rij, en daar ben ik als Ajacied uiteraard blij mee. Weer de Champions League in, waar een derde plek in de groep vast het doel zal zijn, en natuurlijk mooie beelden vandaag uit de ArenA. 5-0 tegen Willem II, heerlijk om naar te kijken. Het uitreiken van de schaal door Rob de Wit aan Siem de Jong, fantastisch. En toen kwamen er kinderen in beeld. En dat was volgens mij helemaal niet nodig.

Nog vóór het eerste fluitsignaal was het eigenlijk al beslist: Bayern München zou zich gaan plaatsen voor de finale van de Champions League. Een voorsprong van 4 - 0 én geen Messi tegenover je, dat kon niet meer fout gaan. Spanning, zoals we toch nog even zagen bij Real Madrid - Borussia Dortmund een avond eerder, zat er dan ook geen moment in: 0 - 3. Een totaalscore van 0 - 7, ongekend voor het Barcelona van de afgelopen jaren. Dat wekte bij mij medelijden op.

“Visca Barça!” “Hala Madrid!” De afgelopen jaren heb ik die uitroepen heel wat keren voorbij zien komen op Facebook en Twitter. Net zoals opmerkingen over het falen van de concurrent. Fans van Real Madrid die FC Barcelona uitlachten na de uitschakeling tegen Chelsea bijvoorbeeld, of fans van Barça die Real belachelijk maakten na wéér puntenverlies in de competitie. Gisteren en eergisteren verloren beide clubs hard in de halve finales van de Champions League, en wat zie ik nu op de sociale media? Allemaal Duitsers.

Na “Parijs is nog ver” en “Het treintje van Cavendish” is het misschien wel de meest gedane uitspraak door de Nederlandse wielercommentatoren tijdens de Tour de France de afgelopen jaren: “Waar is Gesink?” Hij zit namelijk vrijwel nooit op de plek waar hij hoort te zitten, of waar wij Nederlanders hopen dat hij zit. En hij ontbrak vandaag in Luik-Bastenaken-Luik, terwijl hij vorige week ook al de Amstel Gold Race liet voor wat het was. Toch apart, voor een klimmer van zijn kaliber.

Hoofdredacteur van het weekblad Voetbal International Johan Derksen is van mening dat er voor Van Nieuwkerk überhaupt geen plek is op de Nederlandse televisie: "Niet dat ik een hekel heb aan Matthijs, hoor. Maar al duurt zijn programma de hele avond, dan nog past zijn ego er niet in. Nee, wat mij betreft verhuist dat programma per direct naar de radio."

FC Barcelona heeft zich onverdiend geplaatst voor de halve finales van de Champions League. Na de 2-2 vorige week in Parijs hadden ze genoeg aan de 1-1 in Camp Nou. Dankzij Messi uiteraard, want in het eerste uur zonder hem was Paris Saint-Germain toch echt niet de mindere ploeg. Onverdiend door, want Barça heeft niet gewonnen. Twee keer gelijkgespeeld, en door op basis van uitdoelpunten. Lelijker kan voor mij niet. Wat mij betreft is het na het invoeren van de (doellijn)technologie dan ook tijd voor een nieuwe verandering: schaf de regel van uitdoelpunten af.

Zoals verwacht won Fabian Cancellara vanmiddag de kasseienklassieker Parijs-Roubaix. Na winst in de Ronde van Vlaanderen vorige week dankzij een solo van 10 kilometer en de afwezigheid van meervoudig winnaar Tom Boonen was de Zwitser dé favoriet. En hij maakte het waar. Wellicht was de manier waarop niet helemaal zoals verwacht, hij kwam dit keer immers niet solo over de streep, maar hij won wel. Prima, leuk voor hem. Maar ‘wij’, Nederland, Niki Terpstra, wij zijn derde geworden!

“Dag in dag uit zo’n programma maken heeft iets bijzonders, maar het is ook topsport. Ik voel me gelukkig goed, dus why not?” Aldus Mart Smeets op de website van de NOS over het feit dat er een nieuwe serie van De Avondetappe zal komen. Iedere Tour-dag zal Mart weer gaan afsluiten met een vaste sidekick, gasten, vermakelijke items en natuurlijk wijn. Want ja, waarom niet? Nou Mart, daar zijn genoeg redenen voor te bedenken.

Nederland, schaatsland, heeft het schaatsseizoen prima afgesloten: het WK Afstanden in Sochi was het succesvolste WK ooit voor Nederland. Vorig jaar hadden ‘we’ weliswaar een medaille meer, maar 6 keer goud (op de helft van alle onderdelen dus) is ongeëvenaard. En dat slechts een jaar voor de Olympische Spelen, in dezelfde ijshal, dat belooft wat! Toch? Nee, dit is geen enkele garantie natuurlijk. Sterker nog: Nederland, schaatsland, kwalificatieland, skate-off-land, zou maar zo met een heel andere selectie kunnen komen volgend jaar.

“Zonder … geen voetbal. Wat hoort er op de plek van de puntjes?” Het zou maar zo een vraag kunnen zijn in de spelregeltest van de KNVB, die er waarschijnlijk gaat komen. Als je alleen het afgelopen half jaar het (amateur)voetbal hebt gevolgd, dan zal je het woord respect wel invullen. Maar respect, is dat niet een verschrikkelijk hol begrip geworden? En bovendien: volgens mij zijn er wel meer antwoorden mogelijk. ‘Zonder harde overtreding geen voetbal’, dat zou ik ook goed rekenen.

“Bekijk de talenten van de toekomst.” Dat was vanmiddag op de reclameborden te lezen bij de wedstrijd tussen Ajax en PEC Zwolle. Dat is een aardige verwijzing naar het trainings-/opleidingscomplex van Ajax, maar ook niet meer dan dat. Ja, de talenten van de Deense toekomst, want Fischer en Eriksen hebben veruit het meeste potentieel. Maar jongens als Daley Blind en Siem de Jong kunnen daar toch niet mee bedoeld worden. Ze zitten dan wel in de voorselectie van Oranje, maar zijn zeker niet de echte talenten van de toekomst. Die stonden vanmiddag in Kerkrade op het veld.

“Mesdames et messieurs, geef hem une grande ovation: tweevoudig winnaar, maar eigenlijk gewoon drievoudig natuurlijk, Alberto ‘zero zero zero’ Contador!” El Pistolero komt het podium op, zet zijn handtekening op de startlijst, en zwaait even naar het publiek. De Franse speaker deed zijn uiterste best het publiek enthousiast te krijgen, maar of dat de reden voor het massale gejuich is, is niet duidelijk. De wielerfans lijken namelijk, net als hun helden, alles te slikken.

Er was al even gekoerst in Australië, Oman en Qatar, maar gisteren is het wielerseizoen toch pas echt begonnen. Vanaf het moment dat de renners in weer en wind door België fietsen en de koers live wordt uitgezonden, dan wordt het interessant. Is Boonen op tijd fit voor de grote wedstrijden? Pakken we als Nederlanders nog een grote prijs? Dat zijn voor mij op dit moment de belangrijkste vragen in het wielrennen. Maar toch ook: kan ik nog wel genieten van een wielerwedstrijd?

Toine van Peperstraten probeerde het nog enthousiast te brengen: “Wij hebben vanavond gekozen voor een andere kraker: Galatasaray tegen Schalke 04!” Een andere kraker? Galatasaray en Schalke 04 uitzenden in plaats van de échte kraker van de avond, AC Milan tegen FC Barcelona? Belachelijk! Dan doen er misschien wel twee Nederlanders mee, maar dat maakt nog geen Messi. En dan zijn er misschien veel in Nederland wonende Turkse kijkers voor de NOS, maar nog veel meer anderen die gewoon Milan-Barça willen zien.

Een hoofdprijs voor het Nederlands Elftal, dat is denk ik het hoogste, het mooiste, wat ik als sportkijker ooit zou kunnen zien. Dat hoeft dan niet eens een WK te zijn, een EK is ook prima. Ja, die laatste hebben ze ooit al eens gepakt, maar ik ben van 1989 en het dat dus niet meegemaakt. Daarna zijn er wel wat kansen geweest op nog zo’n hoofdprijs, maar het heeft steeds niet zo mogen zijn. Inmiddels heb ik al twee generaties voetballers gezien die de kans hebben laten liggen. Gaat er nog wel weer een generatie komen die het kan?

Binnen nu en een jaar trekken alle grote sponsoren zich terug uit de wielrennerij wegens dezelfde Rabo-argumenten, is daarmee het grote geld ook verdwenen en kunnen de liefhebbers weer heel hard fietsen op bruinbrood met kaas. Want wat zijn we er toch allemaal ingetuind hè, bedrogen door die spuitsporters, onder leiding van Armstrong en zijn leger dat afhankelijk was van cortisonen en bloedzakken. Terwijl de scenes zich ontvouwen en de filmrechten op dit Godfather-achtig en tragisch epos vast al zijn verkocht (Charlie Sheen als Armstrong!), vraag ik me af waar er géén doping zou worden gebruikt.

Het gebeurde recht voor mijn ogen en ik had er dan ook uitstekend zicht op: Heerenveen-verdediger Ramon Zomer maakte de perfecte sliding. In het eigen strafschopgebied gleed hij de bal van de voet van Fred Benson en zette daarmee de grote kans voor de PEC-spits om in ‘slechts’ een hoekschop. Mijn broer en ik keken elkaar als neutrale toeschouwers tevreden aan: wij zagen een uitstekende verdedigende actie. Maar om ons heen brak de hel los.

Ik heb altijd een bloedhekel gehad aan Lance Armstrong. Bloedhekel is in dit verband trouwens wel een toepasselijk woord, vind ik. Het klinkt misschien wat makkelijk nu, maar ik kan het uitleggen. Ik had namelijk geen hekel aan hem omdat ik hem van dopinggebruik verdacht. Natuurlijk vermoedde ik wel dat hij doping gebruikte, maar ik vermoedde dat de meeste renners doping gebruikten en dat blijkt achteraf ook wel.

Kippenvel. De eerste minuut van het interview was kippenvel. “Verboden middelen? Ja. EPO? Ja. Bloeddoping? Ja. Testosteron, cortisonen, groeihormonen? Ja. Tijdens alle 7 zeges doping gebruikt? Ja.” Natuurlijk, we wisten al dat hij zou gaan bekennen. Maar toch, het letterlijk horen van Armstrong zelf, dat was een legendarisch moment. Iets dat ik nooit zal vergeten. En dat alleen maakte het wakker blijven al waard. Ik had echter wel gehoopt op meer, maar Armstrong was ook tijdens dit interview The Boss: hij wilde het over heel veel dingen ook niet hebben. Jammer.